IV SA/Gl 466/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik (spr.) Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2007r. sprawy ze skargi T.D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Policji oddala skargę Rozkazem Personalnym Nr [...] z dnia [...] wydanym na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58) § 3 ust. 1 i ust. 3 i § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z póź. zm.) ustalono dla [...] T. D. przywróconego do służby w Policji na stanowisko [...] z dniem [...] prawo do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat w wysokości [...] % i określono termin nabycia wymienionego prawa na dzień [...]. Jako okres traktowane jako równorzędny ze służbą w Policji uznano okres [...], za który wypłacono funkcjonariuszowi świadczenie pieniężne w związku z przywróceniem go do służby w Policji. Od rozkazu personalnego nr [...] [...] T. D. odwołał się podnosząc, iż cały okres przebywania poza służbą, wynoszący [...], powinien zostać zaliczony mu do wysługi lat. Zdaniem bowiem odwołującego, zgodnie z art. 42 ust. 6 ustawy o policji w brzmieniu na dzień wydawania zaskarżonej decyzji, okresu pozostawania poza służbą, za które policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu. W wyniku złożonego odwołania, po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. Dokonując ustaleń stanu faktycznego sprawy organ wskazał, iż T. D. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] i w dacie zwolnienia posiadał łącznie [...] wysługi, od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego. W związku ze zwolnieniem ze służby stosunek służbowy [...] T. D. został rozwiązany i pozostawał on poza służbą. Dopiero na skutek uchylenia prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach orzeczenia dyscyplinarnego, rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...]. Komendant Miejski Policji w B. przywrócił [...] T. D. do służby w Policji z dniem [...], a rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] przyznał T. D. świadczenie pieniężne za okres [...] pozostawania poza służbą. Powołując się na treść art. 42 ust. 6 ustawy o Policji Ś. Komendant Wojewódzki Policji uznał, iż brak jest podstaw prawnych do zaliczenia T. D. wysługi lat za okres dłuższy niż [...] pozostawania poza służbą, gdyż ten tylko okres mógł być traktowany jako równorzędny ze służbą. Na skutek bowiem prawomocnego rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby, do czasu wydania rozkazu o przywróceniu do służby, stosunek służbowy nie istniał i brak było podstaw do żądania jakichkolwiek świadczeń z tego tytułu. Odnosząc się do stanowiska odwołującego organ odwoławczy podniósł dodatkowo, iż prawo do wzrostu uposażenia z tytułu posiadanej wysługi lat nie jest uzależnione od nieprzerwanego biegu służby. Zgodnie z brzmieniem art. 101 ust. 1 ustawy o Policji wysokość uposażenia zasadniczego policjanta uzależniona jest od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Zatem przepis art. 42 ust. 6 ustawy o Policji nie ma zastosowania do ustalania uprawnień z tytułu wysługi lat. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. i zarzucił, iż zaskarżona decyzja jest niezgodna z treścią art. 42 ust. 6 o Policji, w świetle którego naliczona mu wysługa lat powinna uwzględniać cały okres pozostawania poza służbą. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie ponawiając dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która przeprowadzona jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Oznacza to konieczność przeprowadzania przez sądy administracyjne kontroli zarówno co do zgodności stanowiska organów administracji przedstawionych w ich rozstrzygnięciach z przepisami prawa materialnego ale również kontroli działania tych organów w zakresie zgodności ze stosowanymi w toku postępowania przepisami postępowania administracyjnego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż wniesiona przez T. D. skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpocząwszy swe rozważania od treści art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58) jako nie budzące wątpliwości należy przyjąć stanowisko, iż uchylenie decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji stanowiące podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne powoduje konieczność ponownego nawiązania tego stosunku. Pomimo swojej wadliwości, zwolnienie ze służby doprowadza bowiem do rozwiązania stosunku prawnego łączącego jego strony, a uchylenie decyzji o zwolnieniu nie stanowi rozstrzygnięcia o bezskuteczności zwolnienia ze służby, doprowadzającego do przywrócenia stosunku służbowego ex tunc. Nawet zatem, jeśli zwolnienie ze służby byłoby bezprawne, powoduje zakończenie stosunku służbowego, a funkcjonariusz może jedynie, w przypadku uchylenia bezprawnie wydanej decyzji, dochodzić ponownego nawiązania stosunku służbowego. Należy zatem zgodzić się z poglądem Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji, co do tego, iż za okres czasu, w którym stosunek służbowy nie istniał, skarżący nie mógł dochodzić żadnych uprawnień poza tymi, o których wyraźnie mowa jest w ustawie o Policji. O takich uprawnieniach mowa jest w art. 42 ust. 1, 5 i ust. 6 o Policji. Ustawodawca mając na względzie interes funkcjonariuszy przywróconych do służby przede wszystkim zapewnił im gwarancję równorzędnego stanowiska, a ponadto zagwarantował uzyskanie sui generis rekompensaty w formie świadczenia pieniężnego zlimitowanego do maksymalnego okresu [...]. Nie zagwarantował natomiast pełnej reaktywacji rozwiązanego stosunku służbowego. Oceniając uprawnienia funkcjonariusza Policji przywróconego do służby w świetle obowiązującej w chwili wydawania zaskarżonej decyzji normy prawnej zawartej w art. 42 ust. 6 ustawy o Policji, można byłoby natomiast uznać, iż ustawodawca zezwolił wyłącznie na częściową reaktywację rozwiązanego stosunku służbowego na okres wypłacanego świadczenia pieniężnego, a świadczenie to spełniałoby rolę utraconego ze względu na zwolnienie ze służby, uposażenia. W przepisie tym (zdanie drugie) określa się bowiem, iż tylko okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależy skatalogowany enumeratywnie rodzaj uprawnień. Do takich uprawnień ustawodawca zaliczył wysługę lat, od której uzależniona została wysokość uposażenia zasadniczego policjanta. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela w tym miejscu pogląd zaprezentowany przez organ w toku postępowania administracyjnego, iż okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia nie można zaliczyć funkcjonariuszowi do uprawnień wymienionych w treści art. 46 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o Policji. Wysługa lat, prawo do urlopu wypoczynkowego i jego długość, uprawnienia emerytalne czy prawo do nagrody jubileuszowej, to uprawnienia uzależnione od czasu pozostawania w służbie, których nie można wiązać z uprawnieniami uzależnionymi od nieprzerwanego biegu służby. Błędna zatem interpretacja analizowanej normy prawnej dokonana przez skarżącego nie mogła doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji pozostającej w zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na mocy art. 151 p.p.s.a. SW