IV SA/Gl 467/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi J. U. (U.) na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Policji oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] r. wydanym przez Komendanta Powiatowego Policji w Ż. zawieszono na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 e zm.), dalej zwanym k.p.a., postępowanie prowadzone z wniosku J. U. w przedmiocie ustalenia uprawnień do nagrody rocznej za [...] r.. Postępowanie zawieszono w związku z toczącym się postępowaniem dyscyplinarnym przeciwko wnioskodawcy za to, że w dniu [...] r. jako dyżurny Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji w R. nie dołożył należytej staranności i dokładności podczas realizacji czynności związanych ze sprawdzeniem uprawnień do kierowania pojazdami przez J. N. Organ w uzasadnieniu powołał się na przepisy art. 110 ustawy o policji oraz wskazał, iż przyznanie nagrody rocznej zależy od wyniku toczącego się postępowania dyscyplinarnego. Dlatego też do zakończenia postępowania dyscyplinarnego należało przedmiotowe postępowanie zawiesić. W zażaleniu na to postanowienie J. U. wniósł o jego uchylenie. Zarzucił, iż postanowienie organu I instancji zostało wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów i w oparciu o fałszywe przesłanki. Zdaniem skarżącego przyjęty przez organ administracji tok rozumowania i argumentacji jest nie do przyjęcia. Wskazał, że postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte w dniu [...] r., w związku z tym procedura zawieszenia ustaleń do nagrody rocznej dotyczyć powinna nagrody za rok [...] r., a nie za rok [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w K. zażalenia tego nie uwzględnił i zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał postanowienie organu I instancji w mocy z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał jako główny powód zawieszenia postępowania fakt, iż toczące się postępowanie dyscyplinarne przeciwko J. U. nie zakończyło się prawomocnym orzeczeniem i ma to bezpośredni wpływ na treść decyzji w przedmiocie ustalenia nagrody rocznej za rok [...] r. Organ jako materialna podstawę swego działania wskazał na art. 110 ustawy o policji, który stanowi zasadę, że obniżenie lub ograniczenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wyjątkowo w sytuacji gdy nagroda roczna została wypłacona obniżenie lub pozbawienie następuje za inny rok. Wobec faktu, iż okoliczności uzasadniające pozbawienie, ograniczenie prawa do nagrody rocznej będzie ustalone na podstawie odrębnej decyzji administracyjnej niniejsze postępowanie należało na podstawie stosownych przepisów zawiesić do czasu rozstrzygnięcia postępowania dyscyplinarnego. Z tych też względów organ odwoławczy potwierdził stanowisko organu I instancji. Z postanowieniem tym nie zgodził się J. U. i wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na to orzeczenie. W skardze tej zarzucił decyzji organu odwoławczego naruszenie prawa materialnego, a to art. 110 ustawy o policji poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Zarzucono także wskazanej decyzji naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 9, 73, 124 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie, i opieszałość organu oraz bezzasadną odmowę udostępnienia kopii akt administracyjnych. Wskazane naruszenia przepisów postępowania administracyjnego poprzez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu i możliwości pełnego ustosunkowania się do zebranego materiału dowodowego. Ponadto skarżący przyznał, że cały czas toczy się przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne oraz podtrzymał dotychczasowe oświadczenia zawarte we wcześniejszym zażaleniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, jaką zamieścił w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należało, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w sytuacji, gdy sąd stwierdzi, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Przy czym zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy sąd dokonuje również z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Przeprowadzając w oparciu o powyższe uregulowania ocenę zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że nie narusza ona przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co musiało prowadzić do konkluzji, iż zaskarżone orzeczenie nie podlegała wzruszeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela dokonane przez organ administracyjny ustalenia faktyczne i rozważania prawne, które legły u podstaw wydania zaskarżonego postanowienia. W pierwszej kolejności przyjdzie zauważyć, że rozstrzygnięcia obu organów administracji mają swoją podstawę prawną w treści art. 110 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o policji (Dz.U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm.), który stanowi, że policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1. Nagrodę roczną wypłaca się do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda. Ustęp 5 pkt 2 i 7 pkt. 3 tej ustawy stanowi zasadę, iż nagrodę roczną obniża się policjantowi, z zastrzeżeniem ust. 7, w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. Nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku popełnienia czynu, za który policjantowi wymierzono jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3-6. Zgodnie z ust. 8 obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub czyn, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i 2, w art. 41 ust. 1 pkt 4 i 4a oraz ust. 2 pkt 2 i 8, a także w art. 134 pkt 3-6, lub otrzymał opinię, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 i 3, albo został zwolniony ze służby w przypadkach, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1, a jeżeli nagroda została już wypłacona - za rok, w którym: postępowanie karne lub dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub policjant został zwolniony ze służby. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostawał fakt, iż przeciwko J. U. toczy się przed właściwymi organami postępowanie dyscyplinarne, którego przedmiotem jest czyn popełniony w [...] r. Zdaniem Sądu toczące się postępowanie dyscyplinarne jest wystarczającym powodem do tego by zawiesić postępowanie w przedmiocie ustalenia wysokości nagrody rocznej za [...] r. Art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Formuła tego art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nakazuje podkreślić cztery istotne elementy składające się na konstrukcję zagadnienia wstępnego: zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu; wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji; istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Po przeanalizowaniu akt sprawy w oparciu o obowiązujące przepisy Sąd doszedł do przekonania, iż decyzja wydana w toku postępowania dyscyplinarnego stanowi zagadnienie wstępne istotne dla ustalenia wysokości nagrody rocznej, mogącej skutkować nawet jej pozbawieniem. Organ administracji słusznie zawiesił postępowanie albowiem to właśnie od ustaleń poczynionych podczas postępowania dyscyplinarnego może zależeć przyznanie nagrody rocznej i jej wysokość. Zgodnie § 5 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz.U. z 2006 r. Nr 251, poz. 1859) okoliczności uzasadniające pozbawienie lub ograniczenie prawa do nagrody rocznej ustala się na podstawie orzeczeń i decyzji organów właściwych w sprawach karnych o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, dyscyplinarnych oraz dotyczących opiniowania policjantów, a także na podstawie dokumentacji prowadzonej w sprawach osobowych policjantów. Przy obniżaniu nagrody rocznej uwzględnia się całokształt okoliczności sprawy, w szczególności charakter popełnionego przestępstwa, przestępstwa skarbowego lub przewinienia, jego skutki, rodzaj i wymiar orzeczonej kary oraz dotychczasowe wyniki policjanta w służbie. Od decyzji przełożonego o przyznaniu, obniżeniu lub odmowie przyznania nagrody rocznej policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego. W świetle przeprowadzonej powyżej analizy zarzuty zamieszczone w skardze, a sprowadzające się do naruszeń prawa, jakie zostały popełnione, lub których dopuściły się organy administracji na tym etapie postępowania nie mogły zostać uwzględnione. Sąd nie zgadza się z twierdzeniem J. U. jakoby organ bezpodstawnie zawiesił postępowanie w przedmiocie ustaleń do nagrody rocznej za rok [...] r. Trzeba podkreślić, iż czyn stanowiący podstawę do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego został popełniony w [...] r., a więc organ słusznie podjął czynności w celu ustalenia, czy J. U. przysługuje nagroda roczna za [...] r. Podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące naruszenia postanowień art. 9, 73 i 124 k.p.a. nie znajdują uzasadnienia w przedstawionych aktach administracyjnych. Jak wynika z akt sprawy wniosek o wydanie kserokopii akt został nadany w dniu [...] r. do Komendanta Powiatowego Policji w Ż., kiedy akta sprawy zostały przekazane do organu II instancji. W takim stanie rzeczy organ I instancji nie mógł odmówić, bądź uwzględnić wniosku skarżącego albowiem akta były w dyspozycji organu II instancji. O tym fakcie J. U. był poinformowany w piśmie z dnia [...] r., które zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] r. Ponadto Sąd podkreśla, iż postępowanie w przedmiocie ustalenia nagrody rocznej za [...] r. jest co prawda zawieszone, ale po ustaniu przyczyny zawieszenia zostanie podjęte i wszelkie uwagi i wnioski złożone w jego toku będą rozpoznane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.