IV SA/Gl 471/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Sędziowie NSA Wiesław Morys, WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.), Protokolant st. ref. Agnieszka Janecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi "A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zjazdów z dróg publicznych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od organu na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ([...] złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 20 pkt 8, art. 29 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 71 poz. 838 z późn. zm.) oraz § 77, § 79 oraz § 113 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 43 poz. 430 ) Miejski Zarząd Dróg w C. odmówił Spółce Jawnej "A" zgody na lokalizację trzech zjazdów indywidualnych do nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr A k.m. [...]. Jak wynikało z uzasadnienia wskazanego rozstrzygnięcia, proponowana lokalizacja zjazdów była sprzeczna z wymogiem przepisu § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 43 poz. 430 ). Zdaniem organu sprzeczność ta wynikała z faktu usytuowania zjazdów w obszarze oddziaływania skrzyżowania, czyli przecięcia się lub połączenia dróg publicznych na jednym poziomie. Ponadto odmowę lokalizacji zjazdów uzasadniała sprzeczność przedmiotu wniosku z treścią § 77 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, gdyż zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony oraz do wymagań ruchu pieszych. W uzasadnieniu decyzji zacytowany został również § 79 wskazanego rozporządzenia wskazujący, iż na długości nie mniejszej niż 5,0 od krawędzi korony drogi pochylenie podłużne nie większe niż 5 % a na dalszym odcinku nie większe niż 15%. Organ uznał, iż warunków tych w przypadku wykonanej już inwestycji w postaci stojących na nieruchomości budynków mieszkalnych i garaży nie da się spełnić. Wnioskodawca, nie godząc się ze stanowiskiem organu złożył odwołanie, w którym w oparciu o zarzut naruszenia § 3 pkt 12 i 13 § 77, § 79 i § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 43 poz. 430 ) domagało się uchylenia zaskarżonej decyzji i rozpoznanie sprawy zgodnie z wnioskiem lub powtórnego jej rozpoznania. Odwołujący wskazał, iż organ dokonał błędnej interpretacji pojęcia "wyjazd z drogi" użytego w przywoływanym rozporządzeniu i mylnie potraktował to pojęcie jako tożsame z pojęciem "zjazd". Jak zauważył, § 3 pkt 12 rozporządzenia definiuje pojęcie "zjazdu" jako część drogi na połączeniu z drogą nie będącą drogą publiczną lub na połączeniu drogi z dojazdem do nieruchomości przy drodze i nie jest skrzyżowaniem. Natomiast pojęcie "wjazdu na drogę" lub "wyjazdu z drogi" zdefiniowane jest w § 3 pkt 13 rozporządzenia. Ustawodawca w pojęciu tym mieści część drogi stanowiącej połączenie jezdni tej drogi z łącznicą na węźle albo z obiektem lub urządzeniem obsługi uczestników ruchu. Z tych przyczyn, zdaniem odwołującego, nie można było stosować wymogów zawartych w treści § 113 ust. 7 rozporządzenia przy rozpatrywaniu wniosku o lokalizację zjazdów. Przepis ten odnosił się bowiem wyłącznie do lokalizacji wyjazdów na drogę. Błędnie zatem w opinii odwołującego organ odmówił lokalizacji zjazdów w powołaniu na występujące w pobliżu skrzyżowanie, gdyż przepisy nie przewidują w przypadku zjazdów zakazu ich usytuowania w pobliżu skrzyżowania. Odwołujący wskazał, iż wbrew twierdzeniom organu, wszystkie trzy zjazdy, których lokalizacji domaga się spełniają przesłanki sformułowane w § 77 i § 79 rozporządzenia, w tym także normatywy określone w treści jego § 79 pkt 5 dotyczące pochylenia podłużnego względem korony drogi a zatem twierdzenia organu w tym zakresie są gołosłowne, naruszające art. 107 § 3 k.p.a. Powołując się na lokalizację innych zjazdów przy ulicy A, jego zdaniem ulokowanych w miejscach zdecydowanie niebezpiecznych, odwołujący wyraził opinię, iż planowana lokalizacja żądanych przez niego zjazdów nie będzie stanowić większego zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym niż stanowią to zjazdy, na których usytuowanie wydał już zgodę Zarząd Dróg. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przywołał w treści uzasadnienia decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy terenu oznaczonego nr geodezyjnym B oraz części działek oznaczonych nr C i D w oparciu o którą na nieruchomości przy ul. A [...] realizowana była inwestycja polegająca na budowie trzech budynków mieszkalnych. W decyzji tej ustalona została obsługa komunikacyjna inwestycji, która odbywać się powinna zjazdem indywidualnym z ulicy bocznej do ul. A działką o nr ewidencyjnym E. Zdaniem organu odwoławczego w tym celu dokonano podziału nieruchomości i wydzielono odrębną działkę, w wyniku czego powstała ta właśnie boczna droga. Tym samym, w opinii organu obsługa komunikacyjna nieruchomości, na której zlokalizowano trzy budynki została już ustalona i ustalenia są wiążące. Inwestor zaakceptował takie rozwiązanie, a rozwiązanie to wprowadzone zostało do decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa ruchu publicznego. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. zakwestionowana została w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu I instancji podniósł, iż jego zdaniem decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją wiążącą dla zarządcy dróg a wręcz odwrotnie, to decyzja o lokalizacji zjazdu podlega uwzględnieniu w decyzji o warunkach zabudowy. W skardze wyrażony został również pogląd, iż właściciel lub użytkownik nieruchomości przyległej do drogi może w każdym czasie, a więc również po wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla danego terenu, wystąpić do zarządcy drogi o zezwolenie na lokalizację zjazdu. Brak bowiem przepisu określającego termin do złożenia takiego wniosku. Ponad powyższe skarżący powtórzył swoją argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji w zakresie definicji pojęć "zjazd" i "wyjazd" z drogi lub na drogę podkreślając, iż przedmiotowa sprawa dotyczy lokalizacji zjazdów, do których nie może mieć zastosowania § 113 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 43 poz. 430 ). Powtórnie również skarżący zwrócił uwagę na gołosłowność twierdzeń organu o braku możliwości spełnienia przez skarżącego w lokalizacji zjazdów przesłanek wymaganych treścią § 77 i 79 wskazanego rozporządzenia. Zwracając uwagę na fakt, iż przy ulicy A w miejscach bardziej narażających bezpieczeństwo w ruchu drogowym właściciele nieruchomości posiadają zjazd, skarżący stwierdził, iż nie zachodzą jego zdaniem przeszkody natury fizycznej w wydaniu stosownego zezwolenia wnioskodawcy. W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. podniosło, iż ustalenia decyzji o warunkach zabudowy były wiążące w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a ze zdjęć załączonych przez stronę wynika, iż inwestycja jest realizowana i budynki przedstawiają stan surowy zamknięty. Domniemywać należy, iż zgodnie z warunkami zabudowy i wydanym na jej podstawie pozwoleniu na budowę powinna zostać wykonana również obsługa komunikacyjna inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ) zwanej dalej P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która przeprowadzana jest pod względem zgodności z prawem ( art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ). Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie, rozstrzygnięcie to zostało bowiem wydane z naruszeniem przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i jako takie nie może pozostawać w obrocie prawnym. Należy zgodzić się z prezentowanym przez obie strony postępowania poglądem, iż podstawę materialnoprawną kwestionowanych decyzji stanowił przepis art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 71 poz. 838 z późn. zm.), zgodnie z którym wykonanie lub przebudowa zjazdu z drogi do zabudowań wymaga uzyskania zgody zarządu drogi. Wobec faktu, iż skarżący domagał się wydania zgody na zjazd stanowiący w istocie połączenie drogi z dojazdem do nieruchomości zabudowanej organ zarzucił, iż zabudowa nieruchomości łączyła się z koniecznością uzyskania warunków zabudowy, które to warunki określały już sposób obsługi komunikacyjnej. W następstwie tego zarzutu spornym między stronami stało się, czy wydana decyzja o warunkach zabudowy określająca sposób obsługi komunikacyjnej działki jest wiążąca dla zarządcy drogi rozpoznającego wniosek właściciela nieruchomości w trybie art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. W pierwszej zatem kolejności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za konieczne rozstrzygnięcie powyższego problemu. Jak stanowi art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 201 pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ) w przypadku braku planu miejscowego zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Ustalenia warunków zabudowy wymagają uzyskania uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Przykładowo art. 66 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ( Dz. U. Nr 92 poz. 880 ) nakazuje, by wójt, burmistrz albo prezydent miasta przed wydaniem decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w sąsiedztwie ogrodu botanicznego lub zoologicznego informował o planowanej inwestycji zarządzającego ogrodem, który w terminie 30 dni może zgłosić zastrzeżenia i wnioski. Ustalenia warunków zabudowy wymagają też uzyskania określonych przepisami odrębnymi uzgodnień z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, a którym w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego jest właściwy zarządca drogi. Uzgodnienie to nie przybiera charakteru decyzji a zarządca drogi występuje tu w roli opiniodawczej. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w treści art. 61 ust. 1 ustawy wymogów. Jednym z nich jest, by teren przeznaczony na zabudowę posiadał dostęp do drogi publicznej ( art. 61 ust. 1 pkt 2 ). Ustalenie dostępu do drogi publicznej w warunkach zabudowy nie przesądza jednak, iż w przyszłości sposób komunikowania się zabudowanej nieruchomości z drogą publiczną nie może ulec zmianie. Wbrew poglądowi sugerowanemu przez organ nie będzie wymagało to dokonywania zmian tej decyzji przy pomocy zastosowanych trybów nadzwyczajnych. Ustalenie dostępu do drogi publicznej stanowi bowiem o możliwości uzyskania pozwolenia na budowę lecz nie stanowi kwestii prejudycjalnej co do rozstrzygnięć podejmowanych przez zarządcę drogi w przedmiocie wniosku o uzyskanie zgody na wykonanie zjazdu z drogi do przyległego do niej gruntu. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił przeto stanowiska organu co do braku możliwości rozpoznania żądania skarżącego zgodnie z jego wnioskiem z powodu rozstrzygniętego już problemu w decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem Sądu natomiast inne przesłanki, które mogłyby uzasadniać odmowę udzielenia zgody na wykonanie połączenia nieruchomości zabudowanej z drogą, również i te, które podnoszone było w toku postępowania przed organem I instancji nie zostały należycie zbadane. W konsekwencji Sąd uznał, iż sprawa nie dojrzała do ostatecznego rozstrzygnięcia. Ustalenia bowiem dokonane w toku postępowania nie odpowiadają wymogom procedury administracyjnej, w szczególności naruszają zasadę prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a., jak i pozostają w sprzeczności z treścią art. 77 k.p.a. a przede wszystkim nie pozwalają Sądowi na kontrolę legalności przedstawionego rozstrzygnięcia. Wspomniany wyżej art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie określa przesłanek warunkujących uzyskanie od zarządu drogi zgody bądź jej odmowy. Stąd też decyzje w tym zakresie wydawane są w ramach tzw. uznania administracyjnego. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2001 r. sygn. II SA 770/00 LEX 53363 wyrażenie zgody na wykonanie zjazdu przez właściwe organy administracji państwowej następuje w ramach uznania administracyjnego, a granice tego uznania wyznaczają w myśl art. 7 k.p.a. interes społeczny i słuszny interes obywatela, a także przepisy szczególne ustawy o drogach publicznych oraz przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie a niewątpliwie naczelną zasadą przy wyrażaniu zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Rola sądu administracyjnego kontrolującego taką decyzję sprowadza się do zbadania, czy organ właściwie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia i nie przekroczył granic swobodnego uznania administracyjnego. Trzeba przyznać rację stronie skarżącej, iż rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 43 poz. 430 ) rozróżnia pojęcia "zjazd" i "wjazd". Nadto rozporządzenie to rozróżnia też pojęcia "zjazd publiczny" i zjazd indywidualny". Zjazd indywidualny został określony jako zjazd do jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie ( § 55 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej ) i ten właśnie zjazd stanowił przedmiot wniosku skarżącego. Organ winien więc rozróżnić warunki, jakim odpowiadać powinien taki zjazd od warunków wyznaczonych dla zjazdu publicznego czy też wjazdu na drogę, których wymogi wyraźnie rozróżnione zostały przez ustawodawcę w treści wskazanego rozporządzenia. Zjazd publiczny bowiem został określony przez zarządcę drogi jako zjazd co najmniej do jednego obiektu, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza, a w szczególności do stacji paliw, obiektu gastronomicznego, hotelowego, przemysłowego, handlowego lub magazynowego ( § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia ) a odpowiadać on winien wymogom określonym w § 113 ust. 7 rozporządzenia. Zjazd indywidualny natomiast zgodnie z wymogami opisanymi w treści § 77 cytowanego rozporządzenia powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych. Jednocześnie, co wynika z akt sprawy droga, przy której żądane zjazdy miały być zlokalizowane należy do kategorii dróg klasy Z, na której należy dążyć do ograniczenia liczby zjazdów, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę ( § 9 ust. 1 pkt 5 w/w rozporządzenia ). Nadto zgodnie z brzmieniem § 79, przywołanego rozporządzenia zjazd indywidualny powinien mieć szerokość nie mniejszą niż 4,5 m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3,0 m i nie większej niż szerokość jezdni na drodze, nawierzchnię co najmniej twardą w granicach pasa drogowego, przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu niemniejszym niż 3 m, lub skosem 1 : 1, jeżeli jest to zjazd z ulicy, pochylenie podłużne zjazdu w obrębie korony drogi dostosowane do jej ukształtowania, na długości nie mniejszej niż 5,0 m od krawędzi korony drogi pochylenie podłużne niewiększe niż 5 %, a na dalszym odcinku – nie większe niż 15 %. Jak wynikało z treści uzasadnienia decyzji organu I instancji lokalizacja zjazdów określonych we wniosku skarżącego nie odpowiadała parametrom wymaganym we wskazanym § 79 rozporządzenia. Zdaniem natomiast strony skarżącej żądane zjazdy spełniały wymogi zawarte w rozporządzeniu. Zadaniem sądów administracyjnych jest kontrola legalności zakwestionowanych w skardze rozstrzygnięć organów administracji. Sądy administracyjne nie są uprawnione do dokonywania żadnych samodzielnych ustaleń lecz stanowisko swoje wywodzą w oparciu o przedstawiony materiał postępowania administracyjnego. Kontrola zatem legalności postępowania administracyjnego nie może zostać przeprowadzona, jeżeli ustalenia organu nie są pełne a także jeżeli stanowisko organu nie zostanie należycie uzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż sytuacja taka ma miejsce w badanej sprawie, bowiem zajęte przez organ stanowisko co do braku spełnienia warunków wyznaczonych treścią § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie nie zostało w najmniejszym stopniu uzasadnione. Trzeba zauważyć, iż organ II instancji, mimo konkretnych zarzutów odwołującego, nie wypowiedział się w tym zakresie, ograniczywszy swoje postępowanie wyłącznie do zagadnienia związanego z treścią decyzji o warunkach zabudowy nieruchomości, z której zjazdu na drogę domagał się skarżący. Biorąc pod uwagę istotny dla rozstrzygnięcia, indywidualny interes skarżącego w uzyskaniu zgody na zjazd z drogi publicznej, organ mając na względzie treść decyzji o warunkach zabudowy uprawniony był uznać, iż żądane trzy zjazdy nie są jedyną możliwością połączenia nieruchomości skarżącej spółki z drogą publiczną. Ustalenie takie nie mogło jednak przesądzać o odmowie wyrażenia zgody na lokalizację żądanych zjazdów. Zarząd drogi odpowiedzialny za stan i bezpieczeństwo dróg publicznych rozpoznając wniosek złożony w trybie art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych powinien przede wszystkim przestrzegać norm technicznych w zagospodarowaniu dróg. W tym celu powinien ustalić jaka ilość zjazdów jest dopuszczalna z punktu widzenia funkcji określonej drogi publicznej, organizacji i bezpieczeństwa ruchu na tej drodze, jej przepustowości, płynności i swobody ruchu drogowego. Takich ustaleń w sprawie Sąd nie zauważył. Poza powyższymi brakami Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dokonało koniecznych ustaleń co do terminowości wniesionego odwołania. Zauważa się bowiem, iż termin do jego wniesienia upłynął w dniu [...]r., a z widniejącej na odwołaniu pieczęci wynika, iż wpłynęło ono do organu w dniu [...]r. W aktach sprawy brak jest również uchwały o utworzeniu zarządu drogi i jego statusu ( Art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych ), który wobec podpisania decyzji wydanej w I instancji przez Zastępcę Dyrektora Zarządu Dróg wydaje się konieczny do wykazania uprawnień do wydania decyzji przez tę osobę. Mając na uwadze, iż dostrzeżone nieprawidłowości postępowania stanowią takie uchybienia proceduralne, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za konieczne uchylić zaskarżoną decyzję i orzekł w oparciu o art. 145 § pkt 1 lit. c P.p.s.a. O kosztach orzeczono po myśli art. 200 P.p.s.a.