IV SA/Gl 475/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu [...] postanawia: odrzucić skargę M. K. wnioskiem z dnia [...] r., skierowanym do Starosty C., domagał się zwrotu kwoty [...],- zł. z tytułu zawyżenia opłaty za wydanie karty informacyjnej pojazdu [...], uiszczonej przy jego rejestracji. W uzasadnieniu wniosku podkreślił, że przy rejestracji tego pojazdu w dniu [...] r. został zmuszony do uiszczenia opłaty w wysokości [...],- zł. Dopiero później dowiedział się o tym, że rzeczywisty koszt niezbędnych czynności administracyjnych ponoszonych z wystawieniem i dostarczeniem karty informacyjnej pojazdu jest wielokrotnie niższy niż pobrana opłata, co nie jest zgodne z art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zwanym dalej w skrócie TWE i obowiązującym od dnia 1 maja 2004 r. Zarzucił, iż opłata za kartę pojazdu w wysokości [...],- zł. jest z formalnego punktu widzenia opłatą administracyjną, będącą faktycznie "ukrytym podatkiem", a uzasadniony koszt karty - jego zdaniem - wraz z wydrukiem, dystrybucją, wypełnieniem i innymi czynnościami urzędniczymi związanymi z jej obsługą, łącznie nie przekracza wartości [...],- zł. Akcentował, iż nabywcy pojazdów zarejestrowanych w Polsce, które nie posiadają karty pojazdu, nie muszą płacić za ten dokument, albowiem nie muszą go mieć. Natomiast nabywcy nowych pojazdów otrzymują kartę pojazdu od producenta bądź importera, który sam ponosi koszty związane z dostarczeniem tego dokumentu w wysokości nie przekraczającej kwoty [...],- zł. i wlicza je w cenę danego pojazdu. Tym samym "ukryty podatek" zawarty w cenie karty pojazdu dyskryminuje pojazdy sprowadzane (importowane) z krajów należących do Unii Europejskiej i jest niezgodny z dyspozycją art. 90 TWE, bowiem stwarza niedopuszczalną w prawie wspólnotowym barierę w imporcie samochodów sprowadzanych do Polski. Nadto, zwrócił uwagę, iż Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niezgodności przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. nr 137, poz. 1310) z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908) oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP. Powołując się na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości zaznaczył, iż bezpośrednie stosowanie norm wspólnotowych oraz ich nadrzędny w stosunku do prawa krajowego charakter wyklucza możliwość opierania się w niniejszej sprawie na przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, bowiem pozostają one, jako prawo krajowe w kolizji z prawem wspólnotowym (por. orzeczenie 26/62 w sprawie Van Gend&Loos ECR 1 i 6/64 Costa/ENEL ECR 1251). Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. nr 137, poz. 1310), Starosta C. odmówił M. K. zwrotu opłaty za kartę pojazdu. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, iż przedmiotowa opłata została pobrana w wysokości [...],- zł. i była zgodna z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. Nadto, nie była związana z towarem, a takiego dotyczy art. 90 TWE, ale z dopuszczeniem do ruchu pojazdu po raz pierwszy zarejestrowanego w Polsce. Zgodnie z pouczeniem zawartym w tej decyzji, M. K. wniósł od niej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., domagając się pozytywnego rozpatrzenia wniosku z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i umorzyło postępowanie w tej sprawie. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podniosło, iż wydanie karty ani też pobranie opłaty za nią nie jest dokonywane w formie decyzji, bowiem są to czynności materialno-techniczne. Dlatego wniosek M. K. o zwrot części opłaty powinien być potraktowany jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, na które mogła być udzielona pisemna odpowiedź w terminie przewidzianym w art. 52 § 3 lub § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W zaistniałej sytuacji, skoro organ pierwszej instancji wydał decyzję w przedmiocie zwrotu opłaty bez podstawy prawnej, to taka decyzja i poprzedzające ją postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe. Doręczenie tej decyzji nastąpiło do rąk M. K. w dniu [...] r. W skardze z dnia [...] r. M. K. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i decyzji organu pierwszej instancji zarzucając im bliżej nieokreśloną niezgodność z prawem. Zaznaczył, iż legalność opłaty za kartę pojazdu jest przedmiotem rozpatrywania Trybunału Konstytucyjnego, dlatego organ odwoławczy winien przekazać sprawę do organu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, a nie zamykać mu drogę dochodzenia swoich słusznych praw. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarga ta wpłynęła w dniu [...] r. za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., do którego była nadana przesyłką poleconą Urzędu Pocztowego G. [...] nr R [...] z dnia [...] r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy merytorycznie ustosunkował się do zaprezentowanych w niej zarzutów i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawa p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie. Nadto, w oparciu o art. 54 § 1 ustawy p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu (art. 83 § 3 ustawy p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie termin do złożenia skargi upłynął zatem z dniem [...] r. (czwartek), czyli w trzydziestym dniu terminu. Jest to konsekwencją doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji w dniu [...] r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach prawy. Podkreślić trzeba, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znajdowało się prawidłowe pouczenie o terminie i trybie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.. Tymczasem pomimo pouczenia skarżący dopiero w dniu [...] r. złożył skargę w polskim urzędzie pocztowym, za pośrednictwem organu odwoławczego, co jest równoznaczne z jej wniesieniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (art. 83 § 3 ustawy p.p.s.a.). Tym samym czynności tej dokonał z siedmiodniowym przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia. W oparciu o art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a. strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, może wystąpić z wnioskiem o jego przywrócenie. Skarżący nie skorzystał z tego prawa i nie wystąpił z takim wnioskiem do tut. Sądu. Wobec powyższego, stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.