IV SA/Gl 478/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.V. na pismo Komendanta Powiatowego Policji w R. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie działania funkcjonariusza Policji w kwestii wniosku o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata postanawia: 1. 1. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla skarżącego adwokata z urzędu. Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2017 r. Sąd odrzucił skargę w niniejszej sprawie. Następnie, pismem z dnia 27 czerwca 2017 r. M.V. wniósł o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, celem sporządzenia skargi kasacyjnej na powyższe orzeczenie. Odpowiadając na stosowne wezwanie skarżący nadesłał urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym sprecyzował, iż domaga się ustanowienia adwokata, a nadto zwolnienia od kosztów sądowych. Wnioskodawca zadeklarował, iż przebywa w Zakładzie Karnym i nie posiada żadnego majątku ani nie osiąga dochodów. Równocześnie strona przedstawiła zaświadczenie Dyrektora Zakładu Karnego w R. z dnia 21 sierpnia 2017 r., potwierdzające, iż nie jest w tej placówce zatrudniona odpłatnie oraz, że stan należącego doń konta depozytowego wynosi 3 grosze. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Odnosząc się do wniosku M.V. godzi się podnieść, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym (czyli, po myśli art. 245 § 2 cytowanej ustawy, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W tym kontekście uznano, że wnioskodawca spełnił wymóg warunkujący uwzględnienie jego żądania. Jak bowiem wynika z przedłożonego przezeń zaświadczenia (karta nr 38 akt sprawy), przebywa on w Zakładzie Karnym od dziewięciu lat, nie jest w tej placówce zatrudniony odpłatnie i nie posiada jakichkolwiek środków pieniężnych, którymi mógłby dysponować (poza kwotą 3 gr). Mając na względzie przywołane wyżej okoliczności uznano, iż wnioskodawca wykazał w sposób dostatecznie przekonujący, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów związanych z niniejszym postępowaniem i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., oraz w oparciu o art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy.