IV SA/Gl 478/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. V. (V.) na pismo Komendanta Powiatowego Policji w R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie działania funkcjonariusza Policji w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać adwokatowi Ł. I. kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem zł 60/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu; Postanowieniem wydanym w dniu 19 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę w niniejszej sprawie. Następnie, postanowieniem z dnia 7 września 2017 r. starszy referendarz sądowy ustanowił dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła adwokata Ł. I.. W dniu 20 października 2017 r. wspomniany pełnomocnik złożył do Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego postanowienia o odrzuceniu skargi wnosząc równocześnie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 7 listopada 2017 r. starszy referendarz sądowy przyznał wyżej wymienionemu kwotę 221,40 zł tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu (polegającej na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi). W międzyczasie, postanowieniem z dnia 16 października 2017 r. tutejszy Sąd odrzucił skargę kasacyjną, która została sporządzona osobiście przez M. V. Następnie, w dniu 17 listopada 2017 r. adwokat Ł. I. złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wspomnianego postanowienia z dnia 16 października 2017 r. także tu składając wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu oraz składając oświadczenie, iż koszty te nie zostały uiszczone w części ani w całości. Zarządzeniem z dnia 24 listopada 2017 r. sędzia sprawozdawca uznała, iż złożona przez wnioskującego opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 16 października 2017 r. została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpoznanym przypadku mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714 ze zm.). Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu. W treści § 4 ust. 1 sformułowano zasadę, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4 tego aktu. Z kolei ustęp 2 przywołanego przepisu umożliwia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej 150 % opłaty ustalonej w ust. 1 uzależniając to od uwzględnienia nakładu pracy adwokata, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz od stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Mając na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, w tym oceniwszy działanie pełnomocnika strony przez pryzmat kryteriów wskazanych w cytowanym § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., przyznano mu wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 16 października 2017 r. (odrzucającego osobistą skargę kasacyjną M. V.) ustalone na podstawie § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b przywołanego rozporządzenia, w kwocie 120 zł odpowiadającej 50 % opłaty określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit c tego aktu. Uwzględniono tu fakt, iż wnioskujący adwokat reprezentował już skarżącego na wcześniejszym etapie postępowania w zakresie niniejszej sprawy (sporządzając opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi) Przedmiotową kwotę podwyższono o podatek od towarów i usług, w wysokości 27,60 zł, zgodnie z § 4 ust. 3 cyt. rozporządzenia. W tym miejscu przyjdzie zwrócić uwagę, że w świetle art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a. środkiem odwoławczym przysługującym na postanowienie Sądu z dnia 16 października 2017 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej nie jest skarga kasacyjna lecz zażalenie. Pomimo to jednak uznano, że wnioskującemu pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego postanowienia. Uwzględniono bowiem fakt, iż w ocenie Sądu opinia ta została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności (stanowisko to zostało wyrażone w stosownym zarządzeniu z dnia 24 listopada 2017 r. - karta nr 90 akt sprawy). Mając na uwadze wszystkie zaprezentowane wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.