IV SA/Gl 482/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek Asesor WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Starszy referent Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2007r. sprawy ze skargi T.M. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta T. wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit a , art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99 poz. 1001 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. orzekł o utracie przez T. M. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...]. W uzasadnieniu wskazał, iż T. M. nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. w wyznaczonym terminie i nie powiadomił tego urzędu w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. W odwołaniu od tej decyzji T. M. wskazał, iż termin stawienia się do Urzędu Pracy wyznaczony był na dzień [...] "Na oczach dwóch Pań w pokoju", zapisał ten termin na kartce papieru i stawił się w tak wyznaczonym terminie. Domagał się uchylenia niekorzystnej dla niego decyzji i przywrócenia mu statusu bezrobotnego. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda Ś. działając na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99 poz. 1001 ze zm.) w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, iż odwołujący, zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy, będąc prawidłowo poinformowanym o prawach i obowiązkach bezrobotnego, a w szczególności o konieczności stawiania się w wyznaczonych terminach, nie stawił się, nie przedstawiając żadnych wymaganych przepisami usprawiedliwień. Usprawiedliwieniem nieobecności w wyznaczonym terminie jest choroba potwierdzona odpowiednim zaświadczeniem lekarskim stwierdzającym czasową niezdolność do pracy, które powinno być niezwłocznie dostarczone do właściwego urzędu pracy, lub inne udokumentowane zdarzenia losowe. Wojewoda podniósł, iż analizując akta przedmiotowej sprawy ustalił, iż odwołujący w karcie "oświadczenie bezrobotnego" własnoręcznym podpisem potwierdził przyjęcie do wiadomości ustalonego terminu zgłoszenia się w PUP w dniu [...], a w wyznaczonym terminie nie zgłosił się i nie powiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Podkreślił, iż w dniu [...] odwołujący został pouczony o obowiązku zapoznania się z treścią przepisów zawartych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, co potwierdził własnoręcznym podpisem. Wskazał, iż na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy -bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Podniósł nadto, iż zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia (...) -starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Podkreślił przy tym, iż bezrobotny nie zostaje pozbawiony statusu osoby bezrobotnej, jeżeli zostały jednocześnie spełnione następujące warunki: bezrobotny powiadomił o przyczynie niestawiennictwa w ciągu 7 dni od wyznaczonego terminu, przyczyna niestawiennictwa jest uzasadniona, a obydwa warunki muszą być spełnione łącznie. Zaakcentował, iż uzasadnioną może być uznana wyłącznie taka przyczyna, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się w wyznaczonym terminie, a takie przyczyny nie miały miejsca w przypadku bezrobotnego. Organ podkreślił, iż z dokumentacji Urzędu Pracy w T. wynika, iż odwołujący w karcie "oświadczenie bezrobotnego" własnoręcznym podpisem potwierdził przyjęcie do wiadomości ustalonego terminu zgłoszenia się w Urzędzie Pracy na dzień [...], zaś forma i miejsce zapisania przez bezrobotnego daty kolejnego stawiennictwa w PUP bądź zapamiętanie jej bez zapisywania jest indywidualną sprawą każdego bezrobotnego, byleby skutkiem zapisania lub zapamiętania daty było zgłoszenie się bezrobotnego w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie. Stąd też z uwagi na niestawiennictwo w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie, organ I instancji zasadnie i zgodnie z prawem pozbawił odwołującego statusu bezrobotnego z dniem [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. M. zarzucił organowi odwoławczemu nie wyjaśnienie wszystkich faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i wnosił o uchylenie decyzji. Ponadto podnosił, iż dnia [...] zgłosił się do Urzędu Pracy w terminie, jaki miał podany, gdyż gdyby usłyszał termin [...], to również w tym terminie zgłosiłby się do Urzędu Pracy. Podnosił, iż nie miał okularów i nie potrafił skontrolować jaką datę urzędniczka wpisała do akt. Nadto podnosił ,iż w okresie od [...] do [...] nie był zarejestrowany w Urzędzie Pracy, a nieprawidłowo ten okres Powiatowy Urząd Pracy w T. w zaświadczeniu z dnia [...] ustalił jako okres w którym był on osobą bezrobotną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczas prezentowaną argumentację. Nadto wskazał, iż Powiatowy Urząd Pracy w T. odnosząc się do zarzutu skarżącego podniesionego w skardze do WSA dotyczącego zaświadczenia wystawionego przez PUP z dnia [...], przyznał, że w/w zaświadczenie zawiera błąd co do okresu i kwoty pobierania zasiłku. Jednocześnie wskazał, iż PUP w T. wydał prawidłowe zaświadczenie, będące korektą poprzedniego, błędnego, zaświadczenia. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzając ocenę zaskarżonej decyzji co do jej zgodności z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokumenty zgromadzone w aktach sprawy wskazują, że skarżący w dniu rejestracji tj. [...] został prawidłowo poinformowany przez PUP o prawach i obowiązkach bezrobotnego zawartych w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w tym o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach jak i konsekwencjach wynikających z niestawiennictwa. Następnie w dniu [...] skarżący własnoręcznie podpisał oświadczenie, iż został pouczony o obowiązku zapoznania się z przepisami nowej ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skarżący własnoręcznym podpisem potwierdził przyjęcie do wiadomości ustalonego terminu zgłoszenia się w PUP ([...]) w dniu [...] (oświadczenie w aktach administracyjnych). Skarżący w wyznaczonym terminie tj. [...] nie zgłosił się w PUP celem potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Zgodnie z treścią art. 33 ust. 3 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy -bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. W myśl art. 33 ust. 4 pkt 4 omawianej ustawy - starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Z powyższego wynika zatem , że bezrobotny nie zostaje pozbawiony statusu osoby bezrobotnej, jeżeli zostały jednocześnie spełnione następujące dwa warunki, a mianowicie bezrobotny powiadomił o przyczynie niestawiennictwa w ciągu 7 dni od wyznaczonego terminu stawiennictwa, a przyczyna niestawiennictwa jest uzasadniona. Za uzasadnioną może być uznana wyłącznie taka przyczyna, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą mu zgłoszenie się w wyznaczonym terminie w PUP. Według skarżącego ( w oświadczeniu nazwanym "skarga" przedstawionym w PUP w dniu [...]) bezpośrednią przyczyną niezgłoszenia się w PUP w wyznaczonym terminie było mylne poinformowanie go przez urzędniczki o terminie stawiennictwa. Okoliczność ta jednak nie znajduje potwierdzenia w materiałach sprawy. Jak już wyżej bowiem wspomniano skarżący własnoręcznym podpisem potwierdził przyjęcie do wiadomości ustalonego terminu zgłoszenia się w PUP w dniu [...] przeto tez przyczyna wskazana przez skarżącego nijak nie może zostać uznana za nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą mu zgłoszenie się w wyznaczonym terminie w PUP. To, że skarżący - o czym wspomina w skardze - nie posiadał przy sobie okularów i nie mógł sprawdzić naocznie daty wpisanej do protokołu jest tylko jego winą, gdyż jako osoba bezrobotna posiadał ubezpieczenie zdrowotne i zatem w przypadku konieczności posiadania okularów korygujących wzrok mógł podjąć starania o uzyskanie tego świadczenia (okularów korekcyjnych). Trafnie przy tym organ odwoławczy wskazał, iż forma i miejsce zapisania przez bezrobotnego daty kolejnego stawiennictwa w PUP, bądź zapamiętanie jej bez zapisywania jest indywidualną sprawą każdego bezrobotnego, byleby skutkiem zapisania lub zapamiętania daty było zgłoszenie się bezrobotnego w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie. W tym stanie rzeczy jako trafna i uzasadniona jawi się decyzja pozbawiająca skarżącego statusu bezrobotnego z powodu niezgłoszenia się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i niepowiadomienia w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy -zdaniem Sądu -skarga nie zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na cytowane na wstępie uregulowania ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę nie dopuściły się naruszenia przepisów zarówno postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowo oceniły zaistniały stan faktyczny, jak i przy jego ocenie, nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie w sprawie. Zatem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały podjęte w wyniku wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, właściwej oceny dowodów i prawidłowych rozważań prawnych. Kierując się powyższymi względami Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego orzekł jak w wyroku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) .