IV SA/Gl 483/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.), Protokolant Specjalista Ewa Pasiek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...]Prezydent Miasta D. uchylił decyzję z dnia [...] w sprawie przyznania skarżącej zasiłku okresowego od 1 sierpnia 2015 r. do 30 września 2015 r. w wysokości 256 zł. miesięcznie i przyznał zasiłek okresowy od 1 sierpnia 2015 r. do 31 sierpnia 2015 r. w wysokości 194,52 zł i od 1 września 2015 r. do 30 września 2015 r. w wysokości 155,28 zł. Decyzja powyższa została doręczona skarżącej w dniu 16 lutego 2016 r. W piśmie złożonym osobiście w siedzibie organu w dniu [...] skarżąca złożyła odwołanie od decyzji z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., rozpoznało powyższe odwołanie i decyzją z dnia [...]utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał podstawy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia. W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, K. K. podniosła zarzut błędnych ustaleń organu dotyczących wysokości dochodu jej rodziny poprzez uwzględnienie kwoty alimentów podwyższonych na podstawie postanowienia o zabezpieczeniu powództwa. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należało, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Jednocześnie - według art. 134 § 1 P.p.s.a. - Sąd dokonuje kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie, stwierdzić należało, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa, stanowiącym podstawę stwierdzenia jej nieważności. Zgodnie bowiem z art. 129 § 2 K.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Z akt administracyjnych wynika, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] została doręczona skarżącej w dniu 16 lutego 2016 r. W aktach znajduje się potwierdzenie odbioru przez skarżącą, przedmiotowego pisma organu. Wobec tego, termin wniesienia odwołania upłynął w dniu 1 marca 2016 r. Natomiast pismo K. K. z dnia 29 lutego 2016 r. - rozpatrzone przez organ jako odwołanie - zostało przez stronę złożone osobiście w siedzibie organu I instancji w dniu 2 marca 2016 r. i nie został równocześnie złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wobec tego stwierdzić należało, że rozstrzygnięcie w postępowaniu odwoławczym, w przedmiocie decyzji, od której strona nie wniosła w terminie odwołania, stanowi o wadliwości decyzji organu drugiej instancji. Zgodnie bowiem z wyrażoną w art. 16 § 1 K.p.a., zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. W podsumowaniu wskazać zatem należało, że rozpoznanie przez organ drugiej instancji, wyżej wymienionego pisma jako odwołania od decyzji, pomimo, że decyzja ta miała przymiot ostateczności, stanowiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Wobec tego - na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. - Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. W ramach ponownego rozpoznania sprawy, organ zobowiązany będzie uwzględnić wyrażoną w niniejszym wyroku ocenę prawną oraz wynikające z niej wskazania co do dalszego postępowania.