IV SA/Gl 487/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Z.N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art.132 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: Kpa), po rozpoznaniu odwołania Z.N. – od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta G. przez Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...], nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem [...], oraz utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] – decyzję pierwszoinstancyjną utrzymał w mocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach odnotował, że organ pierwszoinstancyjny decyzją z dnia [...], nr [...] orzekł o utracie przez Z.N. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem [...], z uwagi na okoliczność, iż nie stawił się on w urzędzie w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Utrata statusu bezrobotnego nastąpiła na okres 120 dni. W dniu [...] strona wniosła od tej decyzji odwołanie do Wojewody [...] podnosząc m.in., że dni poprzedzające [...] były dla niej "koszmarem", załatwiała formalności związane z błędnie wypełnionym świadectwem pracy, bez którego nie mogła otrzymać zasiłku. Ponadto autor odwołania wskazał, że w tym samym czasie załatwiał w Zakładzie Gospodarki Mieszkaniowej umorzenie zaległego długu w związku z czym był dwa razy u prawnika w dniach [...] i [...], a także załatwiał dofinansowanie do turnusu rehabilitacyjnego w Pefronie. Ponadto zaakcentował, że w tym samym czasie uczęszczał na kurs Aktywnie Poszukujemy Pracy w "[...]" i – jak stwierdził – o ile się orientował to gdy z PUP chodzi się na jakikolwiek kurs to nie trzeba było się stawiać na wyznaczone dni w PUP. Do odwołania załączył pismo specjalisty psychiatry z dnia [...], z którego wynika, że leczy się on w Poradni Zdrowia Psychicznego. Wojewoda [...] działając jako organ odwoławczy, po zapoznaniu się z treścią złożonego odwołania oraz aktami sprawy, przytoczoną na wstępie decyzją z dnia [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zaakceptował w pełni pogląd organu pierwszej instancji i stwierdził, że w wyniku analizy całokształtu zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, nie znalazł podstaw do zajęcia w przedmiotowej sprawie odmiennego stanowiska od zaprezentowanego w zaskarżonej w trybie odwoławczym decyzji organu pierwszej instancji. Argumentując wyjaśnił, że odwołujący otrzymał decyzję organu pierwszoinstancyjnego, orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem [...], z uwagi na okoliczność, nie stawienia się w urzędzie w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Przypomniał, że rejestrując się jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. w dniu [...] i otrzymał decyzję o uznaniu go za osobę bezrobotną i został prawidłowo poinformowany o prawach i obowiązkach osób bezrobotnych, w tym o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach. Na potwierdzenie pouczenia go złożył własnoręczny podpis w dziale "C" Karty rejestracyjnej bezrobotnego oraz informacji dla osób rejestrujących się i informacji o prawach i obowiązkach osób bezrobotnych, których egzemplarze otrzymał. Ponadto wskazał, że w dniu [...], w Karcie rejestracyjnej bezrobotnego potwierdził własnoręcznie złożonym podpisem, że w dniu [...] zobowiązany jest stawić się w Urzędzie celem potwierdzenia gotowości do podjęcia zatrudnienia. Tymczasem na co zwrócił uwagę organ odwoławczy w wyznaczonym terminie bezrobotny nie zgłosił się w Urzędzie. W dniu [...] oświadczył, że nie stawił się w wyznaczonym dniu, tj. [...] w Urzędzie Pracy ponieważ był w tym urzędzie w dniu [...], dodatkowo podał, że załatwiał sprawę z zasiłkiem, bierze leki od psychiatry, które też na pewno miały wpływ na jego myślenie. Poza tym – jak dalej wskazywał organ – strona podała, że miała wiele innych spraw do załatwienia w tych dniach a dotyczących mieszkaniem, kursu, gdyż nie ma na życie, a sprawa stawiennictwa "umknęła jego uwadze". Z kolei w dniu [...] oświadczył, że nawarstwiło się tyle spraw, że "po prostu zapomniał". 1) Odnosząc poczynione ustalenia do regulacji prawnych przedmiotu organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 33 ust. 3 zd. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 674, dalej: ustawa), bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy stanowi natomiast, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy, na okres: 1) 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa, 2) 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa, 3) 270 dni w przypadku trzeciego i każdego kolejnego niestawiennictwa. W motywach rozstrzygnięcia organ drugoinstancyjny stwierdził, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, niezgłoszenie się bezrobotnego w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie mogą uzasadniać jedynie przyczyny, które nie są przez niego zawinione. Do takich przyczyn nie należy zapomnienie lub pomylenie daty stawiennictwa, której przyjęcie do wiadomości jest stwierdzone w aktach sprawy własnym podpisem osoby bezrobotnej. Na potwierdzenie przytoczył wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 7/13. Jego zdaniem odwołujący nie przedstawił żadnych obiektywnie uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających mu stawiennictwo w Urzędzie w dniu [...]. Zaznaczył także, że jego uczestnictwo w projekcie "[...]" nie zwalniało go z obowiązków względem Powiatowego Urzędu Pracy. Zauważył, że nie został on skierowany do uczestnictwa w tym projekcie przez organ zatrudnienia, jak również, inicjatywa ta w żaden sposób nie jest realizowana przy współudziale Urzędu Pracy. Przywołując art. 41 ust. 11 ustawy o promocji zatrudnienia, podał, że osoby bezrobotne biorące udział bez skierowania starosty w szkoleniach finansowanych z publicznych środków wspólnotowych i publicznych środków krajowych na podstawie umowy o dofinansowanie projektu albo decyzji, o których mowa w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz.U. Nr 116, poz. 1206, z późn. zm.) albo ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, organizowanych przez inny podmiot niż powiatowy urząd pracy, są zobowiązane do powiadomienia powiatowy urząd pracy o udziale w szkoleniu w terminie siedmiu dni przed dniem rozpoczęcia szkolenia. Tymczasem, na co zwrócił uwagę, z akt sprawy nie wynika, by strona poinformowała urząd o uczestnictwie w projekcie. W jego ocenie nie można zatem uznać, że uczestnictwo to stanowi obiektywnie uzasadnioną przyczynę niestawienia się w wyznaczonym terminie. Powyższe jego zdaniem czyni w pełni uzasadnione stanowisko organ pierwszej instancji o pozbawieniu strony statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem [...] na okres 120 dni. Jednocześnie organ odwoławczy pouczył stronę, że po upływie tego terminu (120 dniowego) może ponownie zarejestrować się w urzędzie pracy uzyskując status bezrobotnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, strona skarżąca – analogicznie jak w odwołaniu – zaskarżonej decyzji zarzuciła, co do istoty, nie uwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy, w tym zwłaszcza jej trudnej sytuacji rodzinnej i życiowej. Ponadto autor skargi stwierdził, że jego zdaniem PUP nie zachował się wobec niego obiektywnie, nie podjął najmniejszego wysiłku, by go zrozumieć. Podniósł, że w dniu [...] w rozmowie z "panią kierownik" oświadczył, że przyniesie zaświadczenie, że się leczy w poradni zdrowia psychicznego, która wyraziła zgodę. Jednak – jak zaznaczył – nie wspomniała, że to ma być L4. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie zaznaczył, że organy pierwszej i drugiej instancji nie negują tego, że skarżący, podobnie jak duża liczba pozostających w rejestrze osób bezrobotnych, może znajdować się w ciężkiej sytuacji osobistej i materialnej. Zauważył, że podstawowym zadaniem powiatowych urzędów pracy jest aktywizacja zawodowa bezrobotnych, co po stronie zainteresowanych pomocą urzędów, rodzi obowiązek podporządkowania się określonym rygorom, w tym konieczności potwierdzania swej gotowości do podjęcia zatrudnienia w wyznaczonych terminach. Zdaniem Wojewody [...], na rozstrzygnięcie sprawy nie wpływa również fakt leczenia się przez skarżącego w Poradni zdrowia psychicznego i przyjmowania przez niego leków zaleconych przez lekarza psychiatrę. Dokonując rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy, skarżący nie informował o jakichkolwiek zaburzeniach mogących wpłynąć na jego zdolność postrzegania, zapamiętywania lub funkcjonowania, nie zrobił tego również w toku postępowania związanego z pozbawieniem go statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku. Podkreślił, że skarżący wyraził jedynie przypuszczenie, że przyjmowane przez niego leki mogły wpłynąć na zapomnienie o konieczności stawienia się w Urzędzie w dniu [...]. W jego ocenie skoro skarżący nie informował o występujących u niego dolegliwościach wpływających na pamięć, przyjąć należy, że zobowiązany był do zachowania należytej staranności zarówno podczas zapoznawania się z wyznaczanym mu terminem obowiązkowego stawiennictwa, jak i podczas planowania kolejności realizacji załatwianych przez niego spraw. Stwierdził także, że skarżący, jako bezrobotny uprawniony do zasiłku dla bezrobotnych, w przypadku niezdolności do pracy z powodu choroby zobowiązany był do przedłożenia zaświadczenia wystawionego na druku ZUS ZLA – zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Ponadto organ zaakcentował, że składając oświadczenie o okolicznościach będących powodem jego niestawienia się w Urzędzie w dniu [...] skarżący nie twierdził, że był chory a przyczyną jego nieobecności była choroba. Argumentu tego nie podnosił także w odwołaniu. Przyczyną jego niestawienia się w wyznaczonym terminie było zapomnienie, wywołane trudną sytuacją osobistą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępnie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 przytoczonego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 przywołanej powyżej ustawy P.p.s.a., tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy jest w zasadniczej części bezsporny i został zaprezentowany przy okazji omawiania dotychczasowego przebiegu postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. Problemem spornym w niniejszej sprawie była zatem kwestia, czy podana przez skarżącego okoliczność powinna zostać uznana przez organ za uzasadnioną przyczynę jego niestawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie – jak wywodzi on czy wprost przeciwnie – jak twierdzi organ. Przechodząc do istoty sporu podkreślenia wymaga, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Z kolei zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Dla wykładni tego przepisu i właściwego jego zastosowania istotne znaczenie mają regulacje zawarte w art. 33 ust. 3 zd. pierwsze i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Stosownie do tej ostatniej normy bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną - zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W myśl zaś art. 33 ust. 3 zd. 1 bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Status bezrobotnego uzależniony jest zatem zarówno od spełnienia warunku pozostawania bez pracy jak i od zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia, co oznacza, że bezrobotny musi być pod tym względem w pełni dyspozycyjny. Obowiązek zgłaszania się bezrobotnego do urzędu pracy w wyznaczonym terminie, zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy, stanowi element weryfikacji tej dyspozycyjności. Bowiem brak tej dyspozycyjności eliminuje daną osobę z grona osób mogących ubiegać się o przyznanie, czy zachowanie statusu bezrobotnego. Tak więc to bezrobotny ma obowiązek wykazać, że brak tej dyspozycyjności w określonym dniu spowodowany był faktycznie uzasadnionymi przyczynami. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, regułą jest pozbawienie osoby statusu bezrobotnego w przypadku braku dyspozycyjności, a warunki uzasadniające odstąpienie od tej zasady muszą być przestrzegane i interpretowane w sposób ścisły. Za uzasadnioną przyczynę może być zatem uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się w urzędzie pracy. Jak zatem wynika z powyższego na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Oznacza to, że w sytuacji, gdy bezrobotny wskazuje przyczynę nie stawienia się w PUP każdorazowo organy orzekające powinny zbadać, czy mają do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim stanowi ustawodawca w art. art. 33 ust. 4 pkt 4 powoływanej ustawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że z uwagi na posłużenie się przez ustawodawcę pojęciem niedookreślonym ostateczną jego treść musi ustalać organ stosujący prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy. W odniesieniu do omawianej przesłanki "uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa" sądy administracyjne konsekwentnie wskazują, że będzie nią uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się przez zainteresowanego w urzędzie pracy. W rachubę mogą więc wchodzić nagłe przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład nagłe zdarzenie typu pożar, powódź itp. – tak NSA w wyroku z dnia 9 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 422/09 (Lex 588788). Należy zatem mieć na uwadze, że uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu. Z akt sprawy wynika, iż skarżącemu wyznaczono termin do stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. na dzień [...], czego zresztą nie kwestionuje strona skarżąca. Nie kwestionuje ona także faktu nie stawienia się w wyznaczonym terminie, podnosząc jedynie natłok zajęć, w tym trudności życiowe i chorobę. Zdaniem Sądu trafnie wywodzi organ drugoinstancyjny, że na rozstrzygnięcie sprawy nie wpływa również "sama w sobie" okoliczność leczenia się przez stronę skarżącą w Poradni zdrowia psychicznego i przyjmowania leków zaleconych przez lekarza psychiatrę, albowiem: po pierwsze – dokonując rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy, skarżący nie informował o jakichkolwiek zaburzeniach mogących wpłynąć na jego zdolność postrzegania, zapamiętywania lub funkcjonowania, nie zrobił tego również w toku postępowania związanego z pozbawieniem go statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku, a na potwierdzenie tych okoliczności nie przedstawił żadnych dowód poza zaświadczeniem, które nie odnosi się do dnia [...], po drugie – okoliczność zażywania leków bez odniesienia tego do dnia [...], ale także do dni poprzedzających czy nawet następujących po tym dniu nie może usprawiedliwić niestawiennictwa, tym bardziej, że konsekwentnie strona skarżąca wskazywała na inne przyczyny niestawiennictwa, po trzecie – wyłącznie skarżący wyraził i to jedynie przypuszczenie, że przyjmowane przez niego leki mogły wpłynąć na zapomnienie o konieczności stawienia się w urzędzie w dniu [...]. Zasadnie też organ odwoławczy wyeksponował, że składając oświadczenie o okolicznościach będących powodem niestawiennictwa w Urzędzie w dniu [...] skarżący nie twierdził, że był chory a przyczyną jego nieobecności była w tym czasie rozpoznana choroba uniemożliwiająca mu wykonanie nałożonego na niego obowiązki, li tylko zapomnienie, wywołane trudną sytuacją osobistą. Niezależnie od tego powyższego podkreślenia wymaga, że skarżący w odwołaniu, ale i w skardze, chcąc usprawiedliwić przyczynę niestawiennictwa w wyznaczonym terminie wskazał na tożsame okoliczności: natłok zajęć, problemy finansowe, zapomnienie, czy roztargnienie, a nie chorobę. Zestawienie tych okoliczności i ustalonym na ich podstawie stanem faktycznym z przeprowadzoną wykładnią przepisów mających zastosowanie w sprawie należy uznać, że stanowisko zajęte przez organy administracji tak pierwszej jak i drugiej instancji zasługuje na aprobatę. Wbrew twierdzeniom skarżącego, okoliczności związane z przytoczonymi przez niego okolicznościami nie wyczerpują znamion "uzasadnionej przyczyny" pozwalającej uwzględnić naruszenie podstawowego obowiązku bezrobotnego, który sprowadza się do stawiania się w organie zatrudnienia w wyznaczonych terminach. W tym przypadku nie można także mówić o przeszkodach, które uniemożliwiałyby dotarcie do organu zatrudnienia. Zatem zasadnie organy administracji nie przychyliły się do argumentacji prezentowanej przez skarżącego. Wskazane przez skarżącego okoliczności nie mogą bowiem stanowić uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa w urzędzie pracy celem potwierdzenia w wyznaczonym terminie gotowości do podjęcia zatrudnienia. Przytoczone powyżej orzecznictwo sądowo administracyjne, z którym skład orzekający się utożsamia, nie uznaje za uzasadnione przyczyny okoliczności powstałych na skutek niedbalstwa czy lekkomyślności zainteresowanego. Odnosząc się do argumentacji prezentowanej przez skarżącego skład orzekający w niniejszej sprawie przychyla się do stanowiska organów orzekających, iż skarżący nie spełnił zatem zarówno warunku w postaci wskazania w okresie 7 dni powodów niestawiennictwa w wyznaczonym terminie, jak również wskazania przez niego przyczyna nie mogła zostać uznana za uzasadnioną. Tym samym organy orzekające nie mogły zadośćuczynić żądaniu strony skarżącej, gdyż zobowiązane są działać przede wszystkim na podstawie obowiązujących w dacie orzekania przepisów prawa, o czym stanowi art. 7 Konstytucji RP i art. 6 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał – jak wykazano wyżej – że organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniosek organu odwoławczego wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z przepisami prawa. Skoro zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym które miałyby wpływ na wynik sprawy oraz nie narusza przepisów prawa materialnego, to tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. Tym samym, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.