IV SA/Gl 489/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2008 r. sprawy ze skargi H.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. H.J. domagał się przyznania dodatku mieszkaniowego. Decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r., nr [...], wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, przyznano H.J. dodatek mieszkaniowy w wysokości [...]- zł. miesięcznie na okres od dnia [...] do dnia [...]r. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji, na podstawie analizy budżetu gospodarstwa domowego strony wskazał, iż spełniania ona warunki niezbędne do uzyskania wnioskowanego dodatku mieszkaniowego, a jego wysokość została ustalona na podstawie ponoszonych przez stronę kosztów utrzymania mieszkania oraz posiadanych dochodów własnych. Od powyższej decyzji H.J. wniósł odwołanie, uważając ją za wadliwą i niezgodną z obowiązującym prawem. Akcentował, iż otrzymuje niewysokie świadczenie [...], dlatego przyznanie mu tak małego dodatku mieszkaniowego jest dla niego niekorzystne. Decyzją z dnia [...]r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego z trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym. Natomiast wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15 % dochodów w gospodarstwie jednoosobowym. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami regulującymi tryb i zasady przyznawania dodatków mieszkaniowych, a wyliczenie wysokości przyznanego odwołującemu dodatku mieszkaniowego zostało dokonane na podstawie danych liczbowych podanych w jego wniosku oraz deklaracji o dochodach. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał, że rozumie trudną sytuację materialną odwołującego, ale nie może dowolnie interpretować przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych, gdyż te nie przewidują żadnych odstępstw od ustanowionych w niej zasad przyznawania dodatków mieszkaniowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H.J. wyraził swoje niezadowolenie z treści otrzymanej decyzji, uznając ją za błędną oraz niezgodną ze stanem faktycznym i prawnym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż nie znalazł podstaw prawnych do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Tylko w przypadku naruszeń prawa, określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd może zaskarżoną decyzję uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. Dodatkowo w oparciu o art. 134 § 1 tej samej ustawy sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji, w zakreślonych wyżej granicach wykazała, iż ta decyzja odpowiada prawu i nie narusza przepisów prawa materialnego, ani też procesowego. Zasady przyznawania świadczenia pieniężnego w postaci dodatku mieszkaniowego, obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji, uregulowane zostały w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 tej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom mieszkającym w lokalach, do których mają tytuł prawny, a średni miesięczny dochód na jednego członka w gospodarstwie domowym w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie tego dodatku nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym. Art. 5 wyżej wymienionej ustawy określa normatywną powierzchnię użytkową w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego, uprawniającą do przyznania dodatku mieszkaniowego - w przypadku gospodarstwa jednoosobowego, czyli takiego jak skarżącego, wynosi ona 35 m². W rozpatrywanej sprawie skarżący bezspornie spełnia tzw. kryterium powierzchniowe do przyznania dodatku mieszkaniowego, bowiem na podstawie spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego zajmuje mieszkanie o powierzchni [...]m². Nadto, spełnia tzw. kryterium dochodowe, bowiem jego średni miesięczny dochód brutto na osobę wynosi [...]- zł., a jest więc niższy od kwoty określonej w art. 3 ust. 1 omawianej ustawy. Zauważyć przyjdzie, iż ustawodawca w treści art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych w sposób jednoznaczny określił, co uznaje się dla potrzeb tej ustawy za dochód. Istotą sporu jest natomiast wysokość przyznanego skarżącemu dodatku mieszkaniowego, która jest uregulowana w art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Przepis ten stanowi, że jego wysokość to różnica między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6 tego artykułu, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a udziałem własnym wynoszącym 15% dla osób, których dochód jest niższy od 150 % emerytury, w przypadku prowadzenia przez te osoby gospodarstwa jednoosobowego. Zatem wysokość dodatku mieszkaniowego zależy od łącznego dochodu gospodarstwa domowego, wysokości wydatków poniesionych na mieszkanie, liczby członków gospodarstwa domowego i powierzchni użytkowej zajmowanego lokalu. W myśl art. 6 ust. 4 omawianej ustawy wśród wydatków ponoszonych przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego takie jak czynsz, opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości, zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości oraz wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału. Mając na uwadze powyższe zasady, organy orzekające prawidłowo ustaliły dochód skarżącego ([...]), za okres trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o dodatek mieszkaniowy, który łącznie wyniósł [...]- zł. (co miesięcznie stanowi kwotę [...]- zł.). Prawidłowo także ustalono wydatki związane z utrzymaniem posiadanego przez skarżącego mieszkania, które wynoszą [...]- zł. Nadto, zaakcentować przyjdzie, iż skarżący, co do powyższych ustaleń, nie wnosił żadnych zastrzeżeń. Uwzględniając przedstawione wyżej uregulowania ustawy o dodatkach mieszkaniowych należy stwierdzić, że przy ustaleniu wysokości należnego dodatku mieszkaniowego organy orzekające uwzględniły udział gospodarstwa domowego w kosztach utrzymania mieszkania. Jako, że średni miesięczny dochód skarżącego nie przekroczył 150% kwoty najniższej emerytury, przy określeniu tegoż udziału, w myśl art. 6 ust. 1 ustawy, wzięto pod uwagę 15% uzyskiwanych dochodów. Ponieważ zaś wysokość dodatku mieszkaniowego traktuje się jako różnicę pomiędzy wydatkami na mieszkanie ponoszonymi przez osobę ubiegającą się, czyli według powyższego ustalenia kwotą [...]- zł., a udziałem własnym (czyli 15% z kwoty średniomiesięcznego dochodu wynoszącego [...]- zł., a więc kwoty [...]- zł.). Tak też dodatek mieszkaniowy prawidłowo ustalono miesięcznie w wysokości [...]- zł., na okres od dnia [...] do dnia [...]r. Stanowisko takie zgodne jest z przepisami obowiązującej ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Należy przy tym zauważyć, że organy orzekające nie mając w tym zakresie samodzielności zobowiązane są bezwzględnie przestrzegać zapisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Nie mogą zatem brać pod uwagę żadnych innych okoliczności poza wskazanymi w powołanej ustawie, nie mogą także uzależniać wysokości przyznawanego dodatku od innych wskaźników, niż wymienione w omawianej ustawie. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, jak również przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy skargę, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw należało oddalić, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co orzeczono w sentencji niniejszego wyroku.