IV SA/Gl 489/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, , po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu nienależnie pobranego zasiłku okresowego postanawia: odrzucić skargę; Pismem procesowym datowanym na 30 kwietnia 2015 r. A.K. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr [...] rozstrzygającą wobec niej o odmowie umorzenia nienależnie pobranego zasiłku okresowego. Jak wynika z pieczęci umieszczonej na kopercie nadawczej (karta nr 5 akt niniejszej sprawy), strona nadała tę skargę pocztą, czyniąc to w dniu 30 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zgodnie przy tym z art. 53 § 1 cytowanej regulacji, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Artykuł 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. określa natomiast, że skarga wniesiona po upływie wspomnianego terminu podlega odrzuceniu przez sąd. Jak wynika z dołączonego do akt administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru, doręczenie zaskarżonej decyzji A.K. nastąpiło w dniu 30 marca 2015 r. W konsekwencji, termin do wniesienia skargi upłynął odpowiednio w dniu 29 kwietnia 2015 r. (środa), czyli 30 dni od omawianej daty. Trzeba zaznaczyć, że w treści przywołanej decyzji zawarto prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżenia. Skarżąca nadała jednak skargę dopiero w dniu 30 kwietnia 2015 r., a równocześnie nie wniosła o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości, że skargę należało uznać za spóźnioną i orzec o jej odrzuceniu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.