IV SA/Gl 490/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie usług opiekuńczych – odpłatność za pobyt w Domu Pomocy Społecznej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarga na decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...] skierowaną do M. K. w przedmiocie odpłatności za jej pobyt w Domu Pomocy Społecznej "[...]" w B. Skarga nie była podpisana przez stronę skarżącą – adresata zaskarżonej decyzji. W wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 czerwca 2012 r. M. K. została wezwana do podpisania powyższej skargi w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie skarżąca została pouczona, że brak ten może zostać uzupełniony poprzez osobiste podpisanie skargi w tut. Sądzie bądź nadesłanie egzemplarza skargi zawierającego własnoręczny podpis skarżącej. W wezwaniu Sąd wskazał również, że P. F., będąc siostrzeńcem skarżącej, nie jest umocowany do występowania w toczącym się postępowaniu jako jej pełnomocnik, albowiem nie pozostaje w kręgu osób umocowanych do reprezentacji skarżącej stosownie do art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), a w konsekwencji wniesienie przez niego skargi w imieniu skarżącej nie może zostać uznane za skuteczne. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 20 czerwca 2012 r., co wynika z dowodu doręczenia wezwania (k-12 akt sądowych). W zakreślonym terminie brak formalny skargi nie został uzupełniony. Ponadto P. F. pismem tut. Sądu z dnia 15 czerwca 2012 r., doręczonym adresatowi w dniu 20 czerwca 2012 r., został poinformowany o braku umocowania do występowania w niniejszej sprawie jako pełnomocnik M. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać jej podpis, albo podpis jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Natomiast stosownie do treści art. 35 § 1 P.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze strona w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wniesienie skargi, która jest pismem inicjującym postępowanie sądowe, bez jej podpisania przez uprawniony podmiot nie czyni zadość wymaganiom formalnym pisma w postępowaniu sądowym. Sąd zważył, że skarga z dnia 21 maja 2012 r. nie była opatrzona podpisem strony skarżącej, natomiast została podpisana przez osobę P. F., który w świetle art. 35 § 1 P.p.s.a. nie może być jej pełnomocnikiem w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podpisanie skargi przez osobę, która nie może być pełnomocnikiem jest brakiem formalnym skargi, który może podlegać usunięciu przez wezwanie strony do podpisania skargi na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 i w związku z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania skarżącej w dniu 20 czerwca 2012 r. do podpisania skargi, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania tej czynności, brak ten nie został uzupełniony. Nieuzupełnienie braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie, który upłynął bezskutecznie w dniu 27 czerwca 2012 r., zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a, stanowi podstawę do jej odrzucenia. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.