IV SA/Gl 497/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz- Furmanik, , , po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] nr [...] zobowiązującą W. S. do poniesienia opłaty za pobyt córki E. S. w rodzinie zastępczej od dnia 10 grudnia 2013 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. w łącznej kwocie 3 932,26 zł. Pismem z dnia 28 kwietnia 2015 r. W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., w której zawarł wniosek o jej wstrzymanie. W wykonaniu zarządzenia z dnia 8 czerwca 2015 r. skarżący został wezwany do wykazania, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowana trudnych do odwrócenia skutków, które spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi skarżący pismem z dnia 19 czerwca 2015 r. poinformował Sąd, że wykonanie decyzji spowodowałoby, że znaczną część osiąganych dochodów musiałby przeznaczyć na spłatę spornego zadłużenia (zakładając zgodę PCPR w W. na rozłożenie kwoty 3 932, 26 zł na raty). Jednocześnie skarżący oświadczył, że obecnie osiąga dochód w wysokości 4 054 zł, który przeznacza na bieżące utrzymanie (1 500 zł oddaje rodzicom, z którymi zamieszkuje), alimenty na rzecz córki (600 zł miesięcznie), paliwo na dojazd do miejsca pracy (800 zł miesięcznie) oraz abonament telefoniczny (120 zł miesięcznie). Pozostałą kwotę przeznacza na potrzeby własne, takie jak np. leczenie prywatne (problemy żołądkowe, chore zatoki, problemy z uzębieniem). Skarżący wskazał, że w wyniku wypadku, któremu uległ w 2010 r. (potrącenie przez samochód) do dnia dzisiejszego ma problemy z uzębieniem, na leczenie którego już wydał ponad 2 000 zł. Na koniec skarżący podniósł, że wykonanie decyzji spowodowałoby, że nie byłby w stanie dokonywać wymienionych wyżej opłat miesięcznych oraz nie mógłby kontynuować leczenia, co naraziłoby go na jeszcze większe koszty w przyszłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, zgodnie z którą wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednocześnie wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeśli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia. Regulacja prawna powyższego przepisu, jak podnosi orzecznictwo i doktryna, wskazuje, iż wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Tymczasem wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie czyni zadość wskazanym wymogom. Skarżący podniósł, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wobec sytuacji materialnej i problemów zdrowotnych. W trakcie postępowania ustalono, że dochód skarżącego wynosi 4 054 zł. Jednocześnie przeprowadzona analiza wydatków skarżącego nie wskazuje, iż wykonanie nałożonego obowiązku pozbawi skarżącego środków finansowych w takim stopniu, by zagrażało to jej zdrowiu lub życiu względnie pozbawiło możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb. Jednocześnie z analizy akt administracyjnych oraz akt sądowych nie wynika, aby istniały dodatkowe przesłanki do uwzględnienia wniosku, które Sąd mógłby wziąć pod uwagę. Należy wskazać, że zwrot opłaty za pobyt w dziecka w rodzinie zastępczej, nie wywołuje skutku nieodwracalnego, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przedmiotowej sprawie w razie uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu uiszczonej kwoty. Tymczasem jak wskazuje się w orzecznictwie, przesłanki wstrzymania wykonania decyzji odnoszą się do takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, czy też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004r, sygn. akt GZ 138/2004). Wobec powyższego nie można stwierdzić zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z art. 61 P.p.s.a. nie wykazano bowiem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do usunięcia skutków. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.