IV SA/Gl 499/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Protokolant Referent – stażysta Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2007r. sprawy ze skargi C. C. na decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w R. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie transportu drogowego oddala skargę Decyzją Nr [...] z dnia [...] Komendant Placówki Straży Granicznej w C. nałożył na przedsiębiorcę C. C. , prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w J. , karę pieniężną w kwocie [...] za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy między Rzeczypospolitą Polską a [...] bez wymaganej licencji, przewidzianej w art. 5 ust. 1 i art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 z późn. zm.). Organ administracji ustalił, iż strona w dniu [...] wykonywała międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy towaru, w postaci [...] z bajkami dla dzieci z [...] firmy [...] z siedzibą w [...] do polskiego nabywcy [...] w S. , w ramach usługi transportowej świadczonej na rzecz polskiej firmy przewozowej pod nazwą [...] z siedzibą w D. Dokumentem potwierdzającym realizację przedmiotowego transportu towarowego przez stronę jest faktura VAT nr [...] z dnia [...] wystawiona przez polskiego usługobiorcę z siedzibą w D. Strona dokonywała tego przewozu samochodem ciężarowym marki [...] nr rejestr. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej [...] i dopuszczalnej ładowności [...]. W tym stanie rzeczy organ administracji uznał, iż przewóz był wykonywany w warunkach międzynarodowego transportu drogowego bez wymaganej w tym zakresie licencji, to zaś stanowiło naruszenie postanowień art. 87 ust. 1 w związku z art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym, w myśl których, ten kto wykonuje transport drogowy lub przewóz drogowy naruszając przy tym obowiązki lub warunki wynikające z przepisów powołanej ustawy podlega karze pieniężnej określonej pod L.p. I.1.1. jej załącznika w wysokości 8 000,- zł. W odwołaniu C. C. , powołując się na treść Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich (Dz. U. UE.L. z 1992 r., Nr 95, poz. 1) zarzucił błędne zastosowanie w jego sprawie przepisów ustawy o transporcie drogowym, bowiem punkt trzeci załącznika drugiego do powołanego rozporządzenia zwalnia z wszelkich licencji wspólnotowych oraz innych zezwoleń przewozowych przewozy dokonywane pojazdami silnikowymi, których dopuszczalna ładowność włącznie z ładownością przyczepy, nie przekracza 3,5 tony. Skoro zatem kontrolujący funkcjonariusze Straży Granicznej stwierdzili, że ładowność samochodu odwołującego wynosi [...], to nie ulega wątpliwości, że na podstawie powołanego rozporządzenia jest zwolniony z wszelkich licencji wspólnotowych oraz innych zezwoleń przewozowych, a wszczęte postępowanie administracyjne powinno być umorzone. Decyzją z dnia [...] Nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 93 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, Komendant Ś. Oddziału Straży Granicznej w R. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji oraz podzielił przedstawione w niej ustalenia i wnioski. Organ odwoławczy stwierdził, że przywołany zapis punktu trzeciego załącznika drugiego Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 881/92, dotyczy przewoźników zagranicznych i nie zwalnia z licencji wspólnotowej, ale określa jedynie przewozy, które zwolnione są z wszelkich licencji wspólnotowych oraz innych zezwoleń przewozowych. Zatem licencja wspólnotowa, która uprawnia do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wszelkimi trasami, dla przewozów lub części przewozów realizowanych zarobkowo na terytorium Wspólnoty, jak i zezwolenie wspólnotowe, które może uprawniać przewoźnika drogowego do wykonywania określonego rodzaju transportu drogowego ze względu na jego szczególny charakter stanowią dwa różne dokumenty określające w sposób szczegółowy rodzaj przewozów, na które zostały wydane. W związku z tym przedsiębiorca polski, prowadzący swoją działalność w Polsce, aby zostać uprawnionym do wykonywania usług w zakresie transportu drogowego musi spełniać wymogi oraz kryteria określone w przepisach ustawy o transporcie drogowym, w szczególności warunek uzyskania odpowiedniej licencji określony w art. 5 ust. 1 i art. 12 ust. 2 tej samej ustawy. Powołując się na treść art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy uznał, że wykonywany przez odwołującego przewóz spełniał warunki międzynarodowego transportu drogowego. Nadto, w sprawie nie ma zastosowania art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, wyłączający zastosowanie tej ustawy do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Słusznie zatem nałożono na odwołującego karę pieniężną określoną pod pozycją L.p. I.1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, bowiem kontrolowany transport wykonywany był bez wymaganej licencji. W skardze C. C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz wstrzymanie jej wykonania. Powołał się na informację uzyskaną w Biurze Obsługi Transportu Międzynarodowego w W. , że wykonywany przez niego przewóz samochodem o dopuszczalnej ładowności [...] nie wymaga licencji, gdyż jest zwolniony z tego obowiązku przez powołany wcześniej zapis Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 881/92. Zaznaczył, że dyrektywy i przepisy unijne mają pierwszeństwo przed prawem krajowym, co wynika wprost z art. 91 ust. 2 w związku z art. 10 Konstytucji RP i art. 220 TWE w związku z art. 2 Traktatu akcesyjnego. Nadto, przedsiębiorca polski nie może być traktowany inaczej niż przewoźnicy innych krajów EWG i dlatego skarżący zwolniony jest z wszelkich licencji wspólnotowych oraz innych zezwoleń przewozowych. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wnioskował o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi podniósł, że skoro zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o przepisy obowiązującej obecnie ustawy o transporcie drogowy, to korzysta również z domniemania zgodności z Konstytucją RP. W piśmie procesowym z dnia [...] pełnomocnik skarżącego wniósł o zasądzenie kosztów postępowania i podtrzymał zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawa P.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści tej ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przy czym od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego, na którego mocy Polska stała się państwem członkowskim Wspólnoty Europejskiej, kontrola ta również obejmuje zgodność z prawem wspólnotowym, rozumianym jako całokształt dorobku prawnego Wspólnoty (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa wspólnotowego, interpretowanym oraz stosowanym w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 ustawy P.p.s.a.). Taka sytuacja nie występowała w niniejszej sprawie, w której nie stwierdzono wskazanych w powołanym przepisie przesłanek uzasadniających uwzględnienie skargi. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. W świetle materiału dowodowego znajdującego się w tych aktach administracyjnych uznać należało, że dokonane w sprawie ustalenia znajdują oparcie w przedstawionej dokumentacji, jak również w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie stwierdzono nieprawidłowości, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Nadto, organy administracji prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że decyzje organów administracji oparte zostały o treść przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 z późn. zm.). Jednak zarzuty skargi wskazują na potrzebę rozważania, czy powołane w podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia przepisy prawa materialnego mają w niej zastosowanie. Podstawową kwestią sporną jest bowiem konieczność dysponowania przez skarżącego licencją na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego wówczas, gdy wykonywany przez niego przewóz dotyczy ładunku nie przekraczającego 3,5 tony. Na początku zauważyć przyjdzie, że po dniu 1 maja 2004 r., czyli z dniem przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej prawo wspólnotowe stało się częścią krajowego porządku prawnego (Traktat podpisany w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r. został ogłoszony w Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864). Konsekwencją tego stanu rzeczy jest bezpośrednie stosowanie przepisów prawa wspólnotowego zarówno pierwotnego, czyli traktatów, jak również prawa pochodnego (wtórnego), do którego zalicza się między innymi rozporządzenia uzupełniane orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS). Podstawową zasadą prawa wspólnotowego, ustaloną w orzecznictwie ETS, jest zasada nadrzędności, która przewiduje, że prawo pierwotne oraz akty wydane na jego podstawie będą stosowane przed prawem krajowym (por. Ogłoszenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie stosowania prawa Unii Europejskiej - publ. M.P. z 2004 r. Nr 359). Obowiązek wykładni prawa krajowego zgodnie z prawem europejskim jest wyprowadzany z art. 10 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (publ. Dz. U. 2004r., Nr 90, poz. 864/2), zwanego dalej w skrócie TWE, na mocy którego państwa członkowskie powinny podjąć wszelkie właściwe środki ogólne lub szczególne w celu zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z Traktatu. Zdaniem składu orzekającego w rozpoznawanej sprawie zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego odnosi się wyłącznie do tych spraw, które przekazano do kompetencji organów UE (por. wyrok z dnia 15 lipca 1964 r. Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie o sygn. 6/64 Flamino Costa v. ENEL ECR 1141 - publ. Europejski Przegląd Sądowy Październik 2003 r., str. 59). W pozostałych sprawach pierwszeństwo zyskują normy prawa wewnętrznego, co skutkuje tym, że zasada nadrzędności norm prawa wspólnotowego nie ustanawia bezwzględnego jego prymatu nad prawem krajowym (por. Prawo Unii Europejskiej. Zagadnienia systemowe pod redakcją Jana Barcza. Wydanie II. Warszawa 2003 r. str. 235). Oznacza to, że interpretacja norm unijnych dokonuje się z uwzględnieniem regulacji przepisów ustaw zasadniczych państw członkowskich. Zatem funkcja substytucyjna prawa wspólnotowego nakazuje wypełnić tylko takie obszary rzeczywistości, w których, w prawie krajowym regulacja nie istnieje bądź też jest niespójna (zob. Wymiar sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wybrane zagadnienia pod redakcją Marka Perkowskiego. Warszawa 2003 r. str. 36 i nast.). W związku ze wskazaną integracją nastąpiło bowiem inkorporowanie do krajowego porządku prawnego dotychczasowej regulacji wspólnotowej (art. 249 TWE). W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości zwraca się wyraźnie uwagę na to, że organy administracji stosujące prawo powinny interpretować prawo krajowe zgodnie z prawem wspólnotowym, a dopiero, jeżeli taka interpretacja okaże się niemożliwa, powinny odmówić stosowania prawa krajowego. Zdaniem Sądu dla wyjaśnienia spornej kwestii i oceny legalności zaskarżonej decyzji najistotniejsze jest dokonanie analizy i interpretacji unormowań wspólnotowych zawartych w Rozporządzeniu Rady (EWG) Nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich (Dz. U. UE.L. z 1992 r., Nr 95, poz. 1 oraz Dz. U. UE-sp. z 2007 r., Nr 1, poz. 370), zwanym dalej w skrócie Rozporządzeniem Rady Nr 881/92, w aspekcie obowiązujących przepisów i braku kolizji z prawem krajowym, w szczególności przepisami ustawy o transporcie drogowym. Zauważyć należy, że działalność gospodarcza polegająca na świadczeniu usług transportowych przez przedsiębiorcę podlega ustawowej limitacji i poddana jest surowym rygorom, bowiem z przepisu art. 4 pkt 17 ustawy o transporcie drogowym wynika, że licencja jest decyzją administracyjną uprawniającą do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Wyrazem tego jest również art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, stanowiący, iż podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego i to przy spełnieniu określonych w ust. 3 tego przepisu wymogów. Natomiast przepis art. 1 ust. 1 i art. 2 Rozporządzenia Rady Nr 881/92 reguluje sytuację prawną osób dokonujących międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy w przejazdach dokonywanych na terytorium Unii Europejskiej, wskazując, że przewóz międzynarodowy oznacza dla celów tego Rozporządzenia między innymi przejazd pojazdu, gdy miejsce wyjazdu i miejsce przyjazdu znajdują się w dwóch różnych Państwach Członkowskich. Zapis art. 2 Rozporządzenia Rady Nr 881/92 określa nadto warunki wykonywania międzynarodowego przewozu, który wymaga licencji wspólnotowej wydawanej przez Państwo Członkowskie, zgodnie z przepisami tego Państwa oraz warunki jej wydania (art. 3 ust. 2 w związku art. 5 i art. 7 Rozporządzenia Rady Nr 881/92). Powołane przepisy stanowią zatem samodzielne i kompleksowe rozwiązania prawne dotyczące szczególnej grupy osób, które tak jak przedsiębiorcy podejmują i wykonują działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego bądź też są przewoźnikami zarobkowo wykonującymi drogowy przewóz rzeczy, którym udzielono dostępu do rynku w międzynarodowym przewozie drogowym poprzez wydanie licencji wspólnotowej (art. 4 w związku z art. 2 i art. 3 Rozporządzenia Rady Nr 881/92). Sytuacja taka nie występuje w rozpoznawanej sprawie. Nie ulega wątpliwości, że skarżący w dniu [...] wykonywał w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie przewozu rzeczy transport drogowy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywała się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem wykonywał międzynarodowy transport drogowy w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, ale nie ubiegał się o licencję, którą określają przepisy ogólne zawarte w art. 4 pkt 1-3 i 4 ustawy o transporcie drogowym, jak i nie spełniał wymogów wynikających z treści art. 5 ust. 1-3 tej samej ustawy, jakie muszą spełniać przedsiębiorcy ubiegający się o udzielenie licencji. Jednocześnie skarżący nie posiadał również licencji wspólnotowej przewozu międzynarodowego w rozumieniu przepisów Rozporządzenia Rady Nr 881/92, jak też nie ubiegał się o nią. W związku z tym właściwe władze państwa członkowskiego miejsca zarejestrowania pojazdu przeznaczonego wyłącznie do przewozu rzeczy nie dokonywały żadnych ustaleń, czy skarżący spełniał, czy też nie wszystkie warunki dotyczące korzystania z licencji wspólnotowej przewozu międzynarodowego bądź też, czy korzysta z wyłączenia określonego w treści punktu trzeciego załącznika Nr 2 do omawianego Rozporządzenia Rady Nr 881/92. Z tej przyczyny skarżący nie może wyprowadzać dla siebie korzystnych i prawnie skutecznych wniosków oraz nie może być uznany za przewoźnika, któremu udzielono dostępu do rynku w międzynarodowym przewozie drogowym rzeczy, który korzysta ze zwolnienia z wszelkich licencji wspólnotowych (por. art. 4 Rozporządzenia Rady Nr 881/92). Jednak z racji posiadania siedziby w Polsce skarżący ma obowiązek dysponowania odpowiednią licencją na wykonywanie transportu drogowego wydaną, na podstawie art. 5 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 2 i art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Zauważyć przyjdzie, że ustawodawca unijny w treści Rozporządzenia Rady Nr 881/92 nie uznał posiadania licencji wspólnotowej za jedynie prawnie dopuszczalną formę dostępu do rynku w międzynarodowym przewozie drogowym rzeczy uprawniającą do wykonywania tych przewozów (art. 2 i art. 3 Rozporządzenia Rady Nr 881/92). Zatem nie ograniczył dostępu do tego rynku, ale zezwolił na sytuację, aby przedsiębiorca działający w oparciu o przepisy prawa krajowego (państwa członkowskiego) był do niego dopuszczony pod warunkiem dysponowania stosowną licencją kraju jego pochodzenia. Bezspornie w sprawie nie zachodzi eliminacja licencji wspólnotowej w miejsce licencji na międzynarodowy transport drogowy uprawniającej do wykonywania przewozów z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonym, bowiem przepisy ustawy o transporcie drogowym jedynie się uzupełniają (por. art. 12 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym i art. 3 Rozporządzenia Rady Nr 881/92). W tym miejscu zauważyć przyjdzie, że w Rozporządzeniu Rady Nr 881/92 nie określono ogólnie pojęcia "dopuszczalny ładunek użyteczny" pojazdu samochodowego. Należy zatem sięgnąć do aktu prawnego, w którym pojęcie to zostało zdefiniowane. Jest nim ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2003 r., nr 58, poz. 515), która w art. 2 pkt 56 która określiła, że "dopuszczalna ładowność" stanowi największą masę ładunku i osób, jaką może przewozić pojazd, która stanowi różnicę dopuszczalnej masy całkowitej i masy własnej pojazdu. W świetle prawa krajowego dokonywany przez skarżącego przewóz samochodem ciężarowym marki [...] nr rejestr. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej [...] i dopuszczalnej ładowności [...] wskazuje, że przewożony ładunek, w oparciu o art. 61 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie może przekraczać dopuszczalnej ładowności pojazdu, czyli 3 150 kg, jak również do tego przewozu nie można wyłączyć stosowania przepisów ustawy o transporcie drogowy, która nie dotyczy przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony (por. art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym). Jednocześnie dodać należy, iż stosownie do treści art. 12 ustawy o transporcie drogowym wymóg posiadania licencji odnosi się do wykonywania przewozów drogowych pojazdami samochodowymi. Tak więc prawidłowe było powoływanie się przez organy administracji na przepis art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, który zawiera wyjaśnienie znaczenia użytego w tej ustawie określenia międzynarodowego transportu drogowego. W konsekwencji należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że przedsiębiorca polski, prowadzący działalność w Polsce, aby zostać uprawnionym do wykonywania usług w zakresie transportu drogowego musi spełniać wymogi oraz kryteria określone w przepisach ustawy o transporcie drogowym, w szczególności warunek uzyskania odpowiedniej licencji określony w art. 5 ust. 1 i art. 12 ust. 2 tej samej ustawy. Słusznie zatem organ administracji nałożył karę pieniężną określoną pod pozycją L.p. I.1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, bowiem przedmiotowy transport wykonywany był bez wymaganej licencji. Dodatkowo zauważyć trzeba, iż z treści art. 65 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie i uchyleniu niektórych ustaw w związku z uzyskaniem przez Rzeczypospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 96, poz. 959) wynika, że w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym zostały wprowadzone zmiany w związku z uzyskaniem przez Rzeczypospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, które weszły w życie z dniem 30 kwietnia 2004 r. oraz w dniach 1 i 2 maja 2004 r. Na przykład wskazuje na to między innymi wydanie przepisów wykonawczych do ustawy o transporcie drogowym, a w szczególności Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie wzorów licencji na wykonywanie transportu drogowego oraz wypisów z tych licencji (Dz. U. Nr 153, poz. 1612). Odnosząc się zatem do zarzutów skargi, wskazujących wprost na treść punktu trzeciego załącznika Nr 2 do Rozporządzenia Rady Nr 881/92 w związku z art. 91 ust. 2 i art. 10 Konstytucji RP oraz art. 220 TWE w związku z art. 2 Traktatu akcesyjnego, należy zauważyć, że racjonalność polskiego ustawodawcy w czasie wydawania zaskarżonej decyzji i fakt zmiany przepisów ustawy o transporcie drogowym już po wejściu Polski do Unii Europejskiej również na gruncie stanu prawnego obowiązującego w niniejszej sprawie, wskazują na prawidłowe zastosowanie w niej przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz wystąpienie przesłanki uzasadniającej nałożenie na skarżącego kary pieniężnej poprzez interpretację definicji transportu międzynarodowego dokonaną w sposób zgodny z zasadą pro wspólnotowej wykładni prawa krajowego i powołanym unormowaniom wspólnotowym. Jednocześnie zauważyć przyjdzie, że zakres stosowania prawa wspólnotowego przez organy Rzeczypospolitej Polskiej, w tym sądy i trybunały, zdeterminowany został przez zasięg przekazania kompetencji w oparciu o uregulowania ustawy zasadniczej art. 90 ust. 1 i art. 91 ust. 3 Konstytucji RP. Wykładnia prawa krajowego musi być zatem dokonywana z uwzględnieniem okoliczności wspólnotowych, te zaś - zgodnie z doktryną effet utile (zasadą efektywności prawa wspólnotowego) - wymagają skoncentrowania się na funkcji (celu) unormowania i rozważenia jej zgodności z funkcją (celem) założoną przez ustawodawcę wspólnotowego. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się zatem naruszenia zasad ogólnych prawa wspólnotowego, interpretowanych oraz stosowanych w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej, jak również takiego naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, jak i naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik podjętych w niej rozstrzygnięć (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a.). Stanowisko organów administracji zostało - zdaniem Sądu - umotywowane w uzasadnieniach wydanych decyzji oraz wskazuje na podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w niej materiału dowodowego. Zważywszy na powyższe, wbrew twierdzeniom skarżącego, zaistniały podstawy do nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, bowiem zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga licencji, którą skarżący się nie legitymował. Stosownie do treści art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy (...) naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy podlega karze pieniężnej. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść Lp. I.1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którą, karze w wysokości 8.000,- zł. podlega wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Sama natomiast ustawa o transporcie drogowym nie przewiduje możliwości miarkowania kary ani odstąpienia od jej wymierzenia. W związku z powyższym zaskarżona decyzja była prawidłowa i nie naruszała obowiązującego w dacie jej wydania prawa, w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. skargę należało oddalić, co orzeczono w sentencji.