IV SA/Gl 499/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, , , po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w części postanawia ustanowić dla skarżącej adwokata Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę I.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. W tym samym dniu skarżąca przedłożyła urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF", wnosząc o ustanowienia adwokata. Uzasadniając wniosek podała, że jest osobą schorowaną z orzeczonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. I.P. poinformowała ponadto, że utrzymuje się jedynie z zasiłków otrzymywanych z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W., bowiem ze względu na stan zdrowia i leczenie nie może podjąć zatrudnienia. Wnioskodawczyni oświadczyła również, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych powyżej 3000 Euro, a jej dochód wynosi 529 zł miesięcznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. osobie fizycznej może być przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym (obejmujące zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego), gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazany przepis art. 246 § 1 P.p.s.a. stanowi regulację wyjątkową w stosunku do ogólnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowego, wyrażonej w art. 199 P.p.s.a. Instytucja prawa pomocy ma natomiast na celu umożliwienie dochodzenia swoich praw przed sądem osobom o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które ze względu na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Oznacza to, że przyznanie prawa pomocy ma bardzo ograniczony zakres stosowania i może mieć miejsce tylko w wyjątkowych sytuacjach. Zdaniem Sądu wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie posiada środków pieniężnych koniecznych do ustanowienia adwokata. Jak wynika z dokumentacji nadesłanej do niniejszej sprawy I.P. jest osobą schorowaną, utrzymującą się z zasiłku w wysokości 529 zł, samodzielnie prowadzącą gospodarstwo domowe. Wobec tego nie budzi wątpliwości, że samodzielne ustanowienie adwokata przekracza możliwości płatnicze skarżącej. Mając na uwadze powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.