IV SA/Gl 500/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński, Sędziowie NSA Zofia Borowicz, NSA Szczepan Prax (spr.), Protokolant st. ref. Arkadiusz Kmiotek, po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego o d d a l a s k a r g ę Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta K. odmówił przyznania D. B. dodatku mieszkaniowego. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. Nr 71, poz. 735 ze zm./, a zawarte w niej rozstrzygnięcie oparto na ustaleniu, że powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego zajmowanego przez wnioskodawczynię przekracza normatywną powierzchnię określoną w wymienionym przepisie. Mianowicie powierzchnia użytkowa lokalu wynosi [...] m2, a powierzchnia normatywna dla 3 osób wynosi 45 m2. Powierzchnia użytkowa przekracza normatywną o więcej niż 30 %, zaś udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej przekracza 60 %. W tych warunkach dodatek mieszkaniowy nie przysługuje. W odwołaniu D.B. zarzuciła, że mieszka z niepełnosprawnym dzieckiem wymagającym zamieszkania w oddzielnym pokoju. Powołała się przy tym na orzeczenie o stopniu niepełnosprawności i zaświadczenie lekarskie. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Niezależnie od ustaleń dokonanych przez organ podstawowego stopnia Kolegium podniosło, że córka wnioskodawczyni dysponuje wprawdzie orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności wydanym w dniu [...] r., jednakże w piśmie z dnia [...] r. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wskazał, że stan zdrowia dziecka nie daje podstaw do stwierdzenia konieczności korzystania z prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. W tym zakresie Kolegium odmówiło więc mocy dowodowej zaświadczeniu lekarskiemu przedstawionemu przez stronę. Jego zdaniem ogólne reguły postępowania dowodowego, umożliwiające dowodzenie określonych okolicznościami za pomocą takich środków dowodowych jak opinia biegłego lub orzeczenie lekarskie, mogłyby mieć zastosowanie, gdyby organ orzekający o niepełnosprawności w ogóle nie wypowiedział się w powyższej kwestii. W skardze D. B. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca powołała się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2002 r. sygn. akt OPK 27/02 uważając, że w jej świetle mogła zaświadczeniem lekarskim wykazać konieczność zamieszkiwania jej dziecka w oddzielnym pokoju. Natomiast organ I instancji nie dokonał oceny dwóch różnych dowodów znajdujących się w aktach sprawy a dotyczących omawianej okoliczności. Wskazała również na swoją trudną sytuację życiową, która przy uwzględnieniu zasad współżycia społecznego, powinna ewentualne wątpliwości rozstrzygać na korzyść skarżącej. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja w ostatecznym wyniku odpowiada przepisom prawa. Nie wymagają omawiania ustalenia organów administracyjnych dotyczące powierzchni użytkowej lokalu skarżącej oraz jej stanu rodzinnego, gdyż mają one pełne oparcie w zgromadzonym materiale i nie były przez skarżącą kwestionowane. Sporna była jedynie kwestia objęta przepisem art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, według którego normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, jeżeli niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. W stanie prawnym istniejącym w czasie wydawania zaskarżonej decyzji trafnie powołuje się skarżąca na uchwałę NSA z dnia 16 września 2002 r. sygn. akt OPK 27/02 /ONSA Nr 2 z 2003 r., poz. 56/, która wskazała, że w sprawie o przyznanie dodatku mieszkaniowego do ustalenia, że osoba niepełnosprawna wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, nie jest konieczne orzeczenie zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności w tym zakresie. Tak więc istotnie okoliczność ta mogła być udowadniana według ogólnych reguł postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Trafnie też skarżąca zarzuciła, że organ I instancji nie dokonał w tym zakresie oceny zgromadzonych dowodów. Jednakowoż uchybienie to zostało usunięte w postępowaniu odwoławczym, w którym organ odwoławczy zobowiązany jest do rozpatrzenia sprawy w całości niejako "na nowo". W ramach tych kompetencji Kolegium zgodnie z art. 80 kpa oceniło zebrane dowody i poczyniło ustalenia, których poprawność nie budzi zastrzeżeń. Mianowicie zauważyć należy, że przedstawione przez skarżącą zaświadczenie lekarskie nie stwierdza, że niepełnosprawność córki skarżącej wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, a jedynie zawiera prośbę o przydzielenie dodatkowego pokoju. Samo sformułowanie takiej prośby nie jest stwierdzeniem, że niepełnosprawność powoduje taką konieczność. Z drugiej strony organ odwoławczy dysponował jednoznacznym stanowiskiem Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, który owej konieczności się nie dopatrzył. Tak więc w ramach swobodnej oceny dowodów Kolegium mogło dokonać zakwestionowanego w skardze ustalenia. Znajduje ono oparcie w zgromadzonym materiale i jest logicznie poprawne, w związku z czym nie może być skutecznie podważone w toku sądowej kontroli działanie administracji publicznej. Zważyć przy tym należy, iż to skarżącą obciążał obowiązek wykazania okoliczności z art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Z powyższych wywodów wynika, że do takiego wykazania nie doszło. Dodatkowo można wskazać, że po nowelizacji cyt. art. 5 ust. 3 od 23.XI.2004 r. o wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzec może wyłącznie zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności, który za okres objęty wnioskiem wyraził już negatywne stanowisko. Bez znaczenia dla wyniku sprawy są natomiast wskazane przez skarżącą dalsze pozytywne dla niej decyzje w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. O ile jednak rzeczywiście zapadły w identycznym stanie faktycznym, bez wymaganego orzeczenia przewidzianego w art. 5 ust. 3, to doszło do rażącego naruszenia prawa, które winno być usunięte z urzędu przez organy administracyjne we właściwym trybie. Kwestia ta nie należy jednak do przedmiotu niniejszego postępowania sądowego. Z powyższych względów na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm./ orzeczono, jak w sentencji.