IV SA/Gl 500/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, , , po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata postanawia: ustanowić adwokata dla skarżącej. Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę I. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. W tym samym dniu skarżąca przedłożyła urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF", wnosząc o ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wnioskodawczyni podała, że jest osobą schorowaną z orzeczonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. I.P. poinformowała ponadto, że utrzymuje się jedynie z zasiłków otrzymywanych z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W., bowiem ze względu na stan zdrowia i leczenie nie może podjąć zatrudnienia. Wnioskodawczyni oświadczyła również, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych powyżej 3000 Euro, a jej dochód wynosi 529 zł miesięcznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W przedmiotowej sprawie I. P. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Zgodnie z regulacją z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 270 z późn. zm., dalej P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 § 3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazany przepis art. 246 § 1 P.p.s.a. stanowi regulację wyjątkową w stosunku do ogólnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowego, wyrażonej w art. 199 P.p.s.a. Instytucja prawa pomocy ma natomiast na celu umożliwienie dochodzenia swoich praw przed sądem osobom o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które ze względu na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Oznacza to, że przyznanie prawa pomocy ma bardzo ograniczony zakres stosowania i może mieć miejsce tylko w wyjątkowych sytuacjach. Zdaniem Sądu wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie posiada środków pieniężnych koniecznych do ustanowienia adwokata. Jak wynika z dokumentacji nadesłanej do niniejszej sprawy I. P. jest osobą schorowaną, utrzymującą się z zasiłku w wysokości 529 zł, samodzielnie prowadzącą gospodarstwo domowe. Wobec tego nie budzi wątpliwości, że samodzielne ustanowienie adwokata przekracza możliwości płatnicze skarżącej mogłoby narazić ja na uszczerbek w koniecznym utrzymaniu. Mając na uwadze powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.