IV SA/Gl 502/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia NSA Szczepan Prax Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) Protokolant Paulina Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2011 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Kierownik Działu Dodatków Mieszkaniowych w B., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta B., na podstawie art. 2 - 8 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.), § 2-5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 z późn. zm.) oraz art. 104 i art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) przyznał K. T. dodatek mieszkaniowy w kwocie 47,18 - zł. miesięcznie na okres od 1 maja 2010 r. do 31 października 2010 r., przy czym cała kwota przekazywana będzie na konto zarządcy domu tj. ZBM [...] Sp. z o.o. do dnia 10 każdego miesiąca. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W jej uzasadnieniu organ podał, że strona spełnia warunki i kryteria określone w ustawie o dodatkach mieszkaniowych uprawniające ją do otrzymania dodatku mieszkaniowego we wskazanej kwocie oraz przedstawił sposób jego wyliczenia. K. T. wniósł odwołanie od tej decyzji w zakresie dotyczącym wysokości dodatku mieszkaniowego. Stwierdził, że nie może zrozumieć, dlaczego otrzymał dodatek w wysokości niższej od poprzedniego. Zaznaczył, że jego dochód wzrósł minimalnie, ale wzrosły też jego wydatki. Stąd czuje się oszukiwany przez Referat Dodatków Mieszkaniowych Urzędu Miejskiego w B. i domagał się ponownego przeliczenia wysokości przysługującego mu dodatku mieszkaniowego. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Następnie przytoczył treść art. 6 ust. 2 pkt 1 omawianej ustawy akcentując, że w przypadku, gdy średni miesięczny dochód jest niższy od 150% najniższej emerytury dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek mieszkaniowy w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego w gospodarstwie jednoosobowym (ust. 7, 9 i 10). W rozpatrywanej odwołujący prowadząc jednoosobowe gospodarstwo domowe, zamieszkuje w lokalu mieszkalnym o powierzchni użytkowej 43,29 m2, podczas gdy normatywna powierzchnia dla tego typu gospodarstwa wynosi 35 m2 (art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy). W okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego dochód odwołującego wyniósł 2 208, 53 -zł., co stanowi 736,18- zł. na miesiąc i nie jest wyższy od 175% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Faktycznie ponoszone przez stronę wydatki na zajmowane mieszkanie wynosiły 115,96- zł., co potwierdził zarządca budynku, a w przeliczeniu na powierzchnię normatywną (35 m²) 93,75- zł., zaś powiększone o wyliczone, na podstawie § 3 rozporządzenia w sprawie dodatków mieszkaniowych z dnia 28 grudnia 2001 r., kwoty ryczałtów z tytułu braku centralnego ogrzewania (tj. 54,51-zł.), braku centralnej ciepłej wody (tj. 6,23- zł.) oraz braku instalacji gazowej (3,12- zł.), łącznie wynoszą kwotę wydatków 157,61- zł. dla celów obliczania dodatku mieszkaniowego. Taka wysokość wydatków została uwzględniona przy obliczaniu wysokości dodatku mieszkaniowego. Kwotę tę pomniejszono o udział gospodarstwa domowego w kosztach utrzymania mieszkania, tj. o kwotę 110, 43- zł. (15 % z kwoty 736,18- zł.) i tak uzyskaną kwotę 47,18-zł. uznano za należny dodatek mieszkaniowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach K. T. wyraził swoje niezadowolenie z treści otrzymanej decyzji. Zdaniem skarżącego kwota dodatku nie powinna być niższa od poprzednio przez niego otrzymanego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż nie znalazł podstaw prawnych do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 31 maja 2011 r. skarżący podtrzymał zarzut skargi nie ustosunkowując się do wyliczeń dokonanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności przyjdzie wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania bądź też inne naruszenie przepisów postępowania jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność lub niezgodność z prawem. Przy czym stosownie do postanowień art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jakkolwiek Sąd rozumie trudną sytuację życiową skarżącego, to jednak trzeba wyjaśnić, że kontrola sądu administracyjnego jest ograniczona i dotyczy wyłącznie oceny czy organy wydając decyzję administracyjną postępowały zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ograniczenie roli sądu administracyjnego wyłącznie do oceny działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem wynika wprost z przywołanego art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych . Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakreślonych powyżej ramach wykazała, iż odpowiada ona prawu, nie narusza bowiem ani przepisów prawa materialnego ani procesowego. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, zwanej dalej ustawą (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.), regulujące zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach (art.1). Ustawa nabycie prawa do dodatku mieszkaniowego uzależnia od spełnienia określonych w niej kryteriów. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty. Dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku (art. 7 ust. 5 ustawy). Stosownie do treści art. 3 ust. 1 omawianej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeśli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175 % kwoty najniżej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. W powyższym przepisie określono, w jakiej wysokości dochody w rodzinie uprawniają do ubiegania się o dodatek mieszkaniowy. Podstawowym kryterium, od którego ustawa uzależnia przyznanie dodatku mieszkaniowego jest więc poziom dochodu przypadającego na jedną osobę w gospodarstwie domowym, liczonego według zasad określonych w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy. Art. 5 wyżej wymienionej ustawy określa normatywną powierzchnię użytkową w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego, uprawniającą do przyznania dodatku mieszkaniowego - w przypadku gospodarstwa jednoosobowego, wynosi ona 35 m2. Z treści powyższego przepisu wynika, iż kryterium, od którego ustawa uzależnia przyznanie dodatku mieszkaniowego jest także powierzchnia użytkowa lokalu, w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego. Z kolei stosownie do treści art. 6 tej ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego zależy od łącznego dochodu gospodarstwa domowego, wysokości wydatków poniesionych na mieszkanie, liczby członków gospodarstwa domowego, powierzchni użytkowej zajmowanego lokalu. Ponadto należało odnotować, że w myśl art. 6 ust. 4 ustawy wśród wydatków ponoszonych przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego takie jak czynsz, opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości, zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości, wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału. Stosownie do treści art. 6 ust. 7 ustawy, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego. Sposób obliczania ryczałtu określa § 3 rozporządzenia w sprawie dodatków mieszkaniowych z dnia 28 grudnia 2001 r. (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 z późn zm.). Ponadto, na podstawie art. 6 ust. 10 ustawy, wysokość dodatku, łącznie z ryczałtem na zakup opału, nie może przekraczać 70 % wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70 % faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. W rozpoznawanej sprawie ustalono, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 43,29 m2, a więc wyższej od powierzchni normatywnej przypadającej dla jednoosobowego gospodarstwa domowego (35 m2). Dochód gospodarstwa domowego skarżącego w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku, na który składa się okresowa renta z tytułu niezdolności do pracy, wyniósł 2 208, 53-zł., co miesięcznie stanowi kwotę 736,18- zł. i nie jest wyższy od 175% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Faktycznie ponoszone przez skarżącego wydatki na zajmowane mieszkanie przyjęto na podstawie wniosku potwierdzonego przez zarządcę budynku i wynosiły one kwotę 115,96- zł., co w przeliczeniu na powierzchnię normatywną (35 m²) stanowi kwotę 93,75- zł. W związku z tym, że w zajmowanym mieszkaniu skarżący nie posiada centralnej ciepłej wody, centralnego ogrzewania oraz instalacji gazowej kwotę tą powiększono o ryczałt ustalony zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817) kolejno w kwotach ryczałtów z tytułu braku centralnego ogrzewania (tj. 54,51-zł.), braku centralnej ciepłej wody (tj. 6,23- zł.) oraz braku instalacji gazowej (3,12- zł.) - łącznie na kwotę wydatków 157,61- zł. dla celów obliczania dodatku mieszkaniowego. Taka wysokość wydatków została uwzględniona przy obliczaniu wysokości dodatku mieszkaniowego. Następnie przy ustaleniu wysokości należnego dodatku mieszkaniowego organy prawidłowo uwzględniły udział gospodarstwa domowego w kosztach utrzymania mieszkania. Jako, że średni miesięczny dochód skarżącego nie przekroczył 150% kwoty najniższej emerytury, przy określeniu tegoż udziału, w myśl art. 6 ust. 1 ustawy, wzięto pod uwagę 15% uzyskiwanych dochodów. Ponieważ zaś wysokość dodatku mieszkaniowego traktuje się jako różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę ubiegającą się o dodatek, czyli według ustalenia kwotą 157, 61- zł. a udziałem własnym, tj. kwotą 110, 43 (czyli 15% z kwoty średniomiesięcznych dochodów stanowiącej 736,18- zł.) i tak uzyskaną kwotę 47,18-zł. uznano za należny stronie dodatek mieszkaniowy. Stąd też należało uznać, iż wysokość przyznanego skarżącemu dodatku na okres od 1 maja 2010 r. do 31 października 2010 r. obliczona została prawidłowo, a w konsekwencji ustalenia poczynione w tym zakresie przez organy obydwu instancji są zgodne z regułami określonymi w ustawie. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu organów administracji naruszenia przepisów zarówno prawa materialnego, jak i procesowego. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego w kwestii otrzymania dodatku za poprzedni okres w kwocie wyższej należy stwierdzić, że Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, co oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli decyzji zapadłej w innej sprawie administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Jakkolwiek więc zrozumiała jest obiektywnie trudna sytuacja skarżącego, to trzeba podkreślić, że na gruncie niniejszej sprawy organy administracji przyznając prawo do dodatku mieszkaniowego, kierowały się ściśle określonymi kryteriami ustawowymi i nie działały w ramach uznania administracyjnego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.