IV SA/Gl 503/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta D. działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 i 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] przez A.B. Jako przyczynę wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał przerwanie z winy strony szkolenia, stażu lub pracy, o których mowa w art. 73a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy lub innej formy pomocy określonej w tej ustawie. W odwołaniu od przywołanej wyżej decyzji A.B. zwróciła się o przyznanie jej statusu osoby bezrobotnej i opisała, iż odmówiła udziału w kursie komputerowym z ważnych, jej zdaniem, przyczyn. Kurs ten bowiem uznała za "niekompatybilny" z jej planami zawodowymi, o czym informować miała pracowników urzędu pracy, a nadto była w trakcie przeprowadzki do innego miasta, co łączyło się z wieloma formalnościami, a więc pochłaniało jej czas i nie pozwalało na uczestniczenie w kursie. Wskazała dodatkowo, iż schorzenia kręgosłupa, na które cierpi przeszkadzałyby jej w uczestniczeniu w kursie wymagającym kilkugodzinnego siedzenia przy komputerze, a nawet spowodować kalectwo o czym również informować miała urząd pracy. Jednakże nie skierowano jej na badania do lekarza Medycyny Pracy, a w konsekwencji uznała za słuszne odmówić udziału w kursie, gdyż jej obowiązkiem było dbać o swoje zdrowie. Zaznaczyła, iż rezygnacja z kursu została przez nią zgłoszona z wyprzedzeniem czasowym, by organ mógł wykorzystać wolne miejsce dla innego bezrobotnego. W dalszych wywodach odwołania A.B. uznała narzucanie jej konieczności uczęszczania na kurs komputerowy za ograniczenie jej wolności osobistej, a w tym prawa do decydowania o wyborze właściwego dla niej zawodu, a także miejsca zamieszkania. Twierdziła bowiem, iż ma swoje plany zawodowe i zainteresowania i w tym kierunku pragnie się dokształcać. W urzędzie pracy nie zaproponowano jej nigdy możliwości wyboru właściwego dla niej zawodu, a jej zdaniem skorzystanie z kursu, który jej nie odpowiada byłoby rezygnacją z planów osobistych i życiowych. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 69 poz. 415) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Po analizie stanu faktycznego sprawy ustalono, iż odwołująca w dniu [...] przyjęła do realizacji Indywidualny Plan Działania, którego termin zakończenia określono na dzień [...]. W ramach w/w planu przewidziano szkolenie zawodowe, którego wyboru dokonać miała strona po zapoznaniu się z harmonogramem szkoleń na 2010r. W ramach realizacji IPD odwołująca wybrała szkolenie grupowe "Komputerowe programy użytkowe", w konsekwencji czego otrzymała wezwanie do odbioru skierowania na kurs trwający od [...] do [...]. Odwołująca w dniu [...] pobrała skierowanie i oświadczyła, iż zapoznała się z informacją o prawach i obowiązkach związanych z uczestnictwem w szkoleniu, w tym o przesłankach utraty statusy osoby bezrobotnej w przypadku niepodjęcia szkolenia po skierowaniu. Mimo tego jednak odwołująca szkolenia nie podjęła. Odnosząc się do argumentów odwołania Wojewoda [...] wskazał, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Strona sama wypełniła zgłoszenie na kurs "Komputerowe programy użytkowe", a więc niekompatybilność kursu z jej planami zawodowymi nie mogą stanowić usprawiedliwienia rezygnacji z wybranego kursu, nie powiadomiła urzędu pracy o zmianie miejsca zamieszkania, co należało do jej obowiązków, a także nie przedłożyła wymaganej dla wykazania przeciwwskazań zdrowotnych dokumentacji medycznej. Rejestrując się jako bezrobotna określiła się nadto, jako osoba zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia, nie zgłaszając żadnych wymagań związanych z przyszłą pracą. Organ odwoławczy zaznaczył, iż z akt sprawy wynika prawidłowe pouczenie strony o obowiązkach bezrobotnego i konsekwencjach ich niedopełnienia, a także konsekwencjach odmowy bądź przerwania z własnej winy między innymi innej formy pomocy określonej w ustawie. Biorąc pod uwagę sporządzony dla strony Indywidualny Plan Działania, który zobowiązała się realizować poprzez szkolenie zawodowe, niezgłoszenie się na kurs komputerowy wskazywać miało, zdaniem organu odwoławczego, na przerwanie z winy odwołującej realizację planu, co skutkuje utratą statusu osoby bezrobotnej. Tym samym nie znaleziono podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A.B. domagała się przywrócenia jej praw "człowieka i bezrobotnej". Opisała, iż w toku działań podejmowanych przez urząd pracy pozbawiona była jakiejkolwiek możliwości wyboru, czy zadecydowania, gdyż przedstawiono jej wyłącznie jedną możliwość szkolenia i to pod groźbą utraty statusu osoby bezrobotnej. Nigdy nie przedstawiono jej harmonogramu szkoleń na 2010r. Skarżąca zaprzeczyła, by to ona miała wykazać swoje problemy zdrowotne organowi uznając, iż do obowiązków urzędu pracy należało wysłanie jej na badania lekarskie w celu ustalenia jej stanu zdrowia przed rozpoczęciem szkolenia. Stwierdziła, iż wykazała dobrą wolę odbierając skierowanie na kurs w dniu [...] jednakże w dniu [...], wyprowadziła się na stałe z D. do odległej miejscowości, a więc nie było możliwe uczęszczanie przez nią na szkolenie. Zmiana miejsca zamieszkania wynikała z przyczyn osobistych finansowych i zdrowotnych, a więc niezawinionych przez nią. Nadto, jej zdaniem, miała prawo podjęcia decyzji, co do czasu i miejsca przeprowadzki. Postępowanie urzędu pracy określiła, jako pozbawiające ją prawa wyboru zawodu, prawa do realizacji osobistych decyzji i życia osobistego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W ramach kontroli wydawanych przez organu administracji rozstrzygnięć sądy administracyjne oceniają zgodność działania tych organów z przepisami procedury, prawidłowość zastosowania prawa materialnego, a także słuszność zastosowanej w sprawie interpretacji prawa materialnego. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1271) zwanej dalej p.p.s.a. Ponadto, co wymaga podkreślenia, wojewódzkie sądy administracyjne rozstrzygają w granicach danej sprawy nie będąc jednak związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 p.p.s.a.), biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowody i nie dokonując żadnych dodatkowych ustaleń faktycznych. Dokonując oceny zasadności zarzutów skargi na wstępie zwrócić należy uwagę, że status osoby bezrobotnej nabywa się wskutek złożonego wniosku, a więc z własnej inicjatywy, a nie ex lege. Jest to przeto dobrowolne uprawnienie, a nie nakładany z urzędu obowiązek prawny. W każdej chwili, od momentu zarejestrowania się skarżącej w urzędzie pracy, przysługiwało jej więc prawo rezygnacji z jego posiadania. Natomiast z chwilą przyznania statusu bezrobotnego, w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stała się ona zobowiązana do wypełniania określonych reguł, których nie przestrzeganie wywołuje określone prawem skutki. Akta sprawy bezspornie pozwalają na uznanie, iż skarżąca została pouczona nie tylko o swoich uprawnieniach wynikających z tytułu nabycia statutu bezrobotnego ale także o obowiązkach powstałych z chwilą rejestracji w urzędzie pracy. Zauważyć trzeba także, że urzędy pracy realizują zadania państwa w zakresie łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej. Dla spełnienia celów wyznaczonych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy organy administracji mają obowiązek świadczyć osobom bezrobotnym i poszukującym pracy pomoc w aktywnym jej poszukiwaniu. Jeśli chodzi o "inne formy pomocy określone w ustawie" wymienia je art. 50 określając, że są to szkolenia, staż, odbycie przygotowania zawodowego dorosłych lub zatrudnienie w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych, a powiatowy urząd pracy w okresie do 6 miesięcy od dnia rejestracji powinien osobie, o której mowa w art. 49 pkt 1, 3 i 6 w/w ustawy, a w tym osobie powyżej 50 roku życia, przedstawić propozycję zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub innej formy pomoc, o której mowa w przywołanym wyżej art. 50 ustawy. Zgodzić się trzeba z Wojewodą [...], iż jednym z rodzajów takiej pomocy jest przygotowanie indywidualnego planu działania dla bezrobotnego (IPD) w celu doprowadzenia do podjęcia przez niego odpowiedniej pracy. Przygotowanie takiego planu wymaga aktywności obu stron postępowania – organu i bezrobotnego. Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie zobowiązuje bowiem bezrobotnego do pozostawania w biernym oczekiwaniu na propozycję prowadzącej ją osoby i bezwzględnego przyjęcia przedstawianych rodzajów działań i form służących jego aktywizacji. Wymagane jest natomiast, by bezrobotny współpracował z pracownikiem urzędu pracy w celu uzyskania jak najszybciej zawodowego usamodzielnienia się. Pozostawia mu się przy tym prawo wyboru najbardziej odpowiadającej mu propozycji szkolenia, czy stażu lub innej formy pomocy spośród tych środków, jakimi dysponuje i jakie oferuje organ. Sankcja w postaci pozbawienia statusu osoby bezrobotnego, który odmówił przyjęcia propozycji pracy lub innej formy pomocy może być natomiast zastosowana wyłącznie w przypadku, gdy bezrobotny odmówił współpracy z organem "bez uzasadnionej przyczyny" lub " z własnej winy" przerwie tę współpracę, gdyż nie bierze udziału w szkoleniu, stażu, czy innej formie pomocy udzielonej mu przez organ ( art. 33 ust. 4 pkt 3 i 7 ustawy o promocji zatrudnienia). Zastosowanie powyższej sankcji oparte jest zatem na kryterium ocennym. Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie zawiera bowiem definicji legalnej użytego w treści art. 33 ust. 4 pkt 7 pojęcia "z własnej winy", ani też pojęcia "bez uzasadnionej przyczyny" Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał zatem za konieczne dokonanie interpretacji użytych przez ustawodawcę we wskazanych normach prawnych pojęć i uznał, iż wykładnia funkcjonalna jak i celowościowa przepisu art. 33 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy pozwala przyjąć oba pojęcia, jako równoznaczne z zachowaniem nie znajdującym usprawiedliwienia w obiektywnych, niezależnych od woli bezrobotnego przyczynach. Posiłkując się dodatkowo stanowiskiem orzecznictwa sądów administracyjnych stwierdzić można, że "uzasadnione przyczyny", to okoliczności, na które bezrobotny nie miał wpływu, a więc przeszkody powstałe niezależnie od jego woli, np. choroba czy brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji publicznej (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 sierpnia 2007r. sygn. akt I OSK 1821/06, LEX nr 384794). Jak wynika z przedstawionych Sądowi wraz ze skargą akt administracyjnych plan IPD został sporządzony przez pracownika urzędu pracy i przyjęty przez bezrobotną A.B., o czym świadczy jej podpis (k.16 akt administracyjnych). W ramach realizacji IPD wskazano "skierowanie na szkolenie grupowe", a skarżąca zaakceptowała ten rodzaj pomocy, gdyż na karcie 12 akt administracyjnych znajduje się jej osobiste zgłoszenie na szkolenie grupowe p.t. "Komputerowe programy użytkowe". Brak jest natomiast jakichkolwiek dowodów, które wskazywać miały na słuszność twierdzeń skarżącej o podpisaniu wskazanego zgłoszenia "pod przymusem" ze strony pracowników Powiatowego Urzędu Pracy. Następnie, w trakcie odbywającego się już szkolenia, na które w ramach proponowanej jej formy pomocy wyraziła wcześniej zgodę, złożyła rezygnację z udziału w nim. W związku z faktem, iż w decyzji organu I instancji wskazano, jako podstawę prawną orzeczenia zarówno art. 33 ust. 4 pkt 3, jak i pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia(...), a tym samym potraktowano zachowanie skarżącej jako odmowę przyjęcia propozycji szkolenia, jak i rezygnację z niego, słusznym w opinii Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było skorygowanie przez organ odwoławczy podstawy prawnej, poprzez wskazanie wyłącznie przepisu art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy Oświadczenie o rezygnacji ze szkolenia złożone zostało bowiem w dniu jego rozpoczęcia, po uprzednim zaakceptowaniu udziału w nim. Rezygnacja skarżącej z oferowanej jej pomocy dla osób bezrobotnych pociągałaby za sobą negatywne skutki w postaci utraty statusu bezrobotnego, gdyby była zawiniona. Badając w tym aspekcie zachowanie skarżącej zauważyć trzeba, iż na karcie 15 akt administracyjnych znajduje się oświadczenie skarżącej o niepodjęciu szkolenia uzasadnione przez nią przeprowadzką do innego województwa i aktualnym stanem zdrowia (nasilenie objawów chorobowych wywołane przesileniem wiosennym). Ustosunkowując się do przedstawionych przez skarżącą przyczyn, które jej zdaniem prowadzić miały do “uzasadnionej odmowy" udziału w szkoleniu zważyć trzeba, iż do obowiązków skarżącej, w przypadku zmiany miejsca zamieszkania skutkującej zmianą właściwego powiatowego urzędu pracy należało powiadomić urząd pracy, w którym była zarejestrowana. Stanowi o tym § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz.U. Nr 262 poz.2607) nakazujący osobie, która ma zamiar zmienić miejsce zameldowania lub pobytu, informować powiatowy urząd pracy, w którym jest zarejestrowana, o terminie tej zmiany i złożyć wniosek o przesłanie odpisów karty rejestracyjnej oraz innych dokumentów do powiatowego urzędu pracy właściwego ze względu na planowane miejsce zameldowania lub pobytu, a także art. 73 ust. 2a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skarżąca przyjęła na siebie wskazany obowiązek, potwierdzając własnoręcznym podpisem pouczenia zawarte na karcie rejestracyjnej bezrobotnego (pkt 17 pouczenia) oraz potwierdzając odbiór wyciągu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (k.3 akt administracyjnych). Nie zgłoszona przeto formalnie zmiana miejsca zamieszkania nie mogła być potraktowana, jako zasadne usprawiedliwienie odmowy udziału w przygotowanym dla skarżącej szkoleniu. W przypadku bowiem wyprowadzenia się skarżącej do innej miejscowości, bez załatwienia związanych z tym formalności w urzędzie pracy, gdzie została zarejestrowana, należało potraktować takie zachowanie jako samowolną rezygnację ze statusu bezrobotnego z wszelkimi tego konsekwencjami przewidzianymi w ustawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela wyrażony w przez skarżącą pogląd, iż miała ona prawo podjęcia decyzji, co do czasu i miejsca przeprowadzki, jednakże, jako osoba odpowiedzialna, zdająca sobie sprawę z obowiązków, jakie przyjęła na siebie rejestrując się w urzędzie pracy, powinna była jednocześnie przestrzegać wyznaczone jej , jako osobie ze statusem bezrobotnego, obowiązki. Odnosząc się natomiast do przyczyn zdrowotnych podnoszonych w oświadczeniu skarżącej wskazać trzeba przede wszystkim, iż po myśli § 3 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia osoba rejestrująca się jako bezrobotna przedkłada do wglądu pracownikowi powiatowego urzędu pracy dokonującemu rejestracji między innymi dokument stwierdzający przeciwwskazania do wykonywania określonych prac, jeżeli taki dokument posiada, a osoba niepełnosprawna, przedkłada dokument potwierdzający stopień niepełnosprawności. Skarżąca, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, zgłosiła się w urzędzie pracy, jako osoba zdrowa - zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze pracy nie dokumentując żadnych przeciwwskazań do wykonywania określonych prac. Jeżeli zatem w chwili rozpoczęcia szkolenia zaczęły się kłopoty zdrowotne skarżącej jej obowiązkiem było wykazać to właściwym dokumentem lekarskim. Po myśli art. 80 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotni są obowiązani do przedstawiania zaświadczeń o niezdolności do pracy wskutek choroby na druku określonym w odrębnych przepisach. Przechodząc natomiast do oceny argumentów przedstawionych przez skarżącą w jej odwołaniu, a także skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Sąd uznał, iż żadna z przedstawionych tam przyczyn nie może zostać uznana za nie zawinioną w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia (...). Przede wszystkim nie można uznać za taką, rezygnację udziału w szkoleniu przygotowanym dla skarżącej w ramach jej aktywizacji zawodowej ze względu na "niekompatybilność" z jej życiowymi planami. Powtórnie wskazać trzeba, iż status osoby bezrobotnej jest przyjmowany dobrowolnie, a ustawa o promocji zatrudnienia(...) jest aktem skierowanym tylko do takich podmiotów, które chcą skorzystać z oferowanych im możliwości znalezienia pracy. Jeżeli skarżąca posiadała swoje osobiste plany zawodowe, nic nie stało na przeszkodzie, by wykorzystała je bez angażowania pracowników urzędu pracy i rejestracji. Mogła również przedstawić swój osobisty program wychodzenia z bezrobocia pracownikowi socjalnemu, z którym miała obowiązek współpracować, jako osoba bezrobotna i nie przyjmować skierowania na szkolenie komputerowe, sugerując innego rodzaju szkolenie. Brak jest jednak w sprawie dowodów na to, by przedstawiała indywidualne propozycje wyjścia z bezrobocia i spotkała się z brakiem akceptacji ze strony pracowników organu. Sąd podziela natomiast pogląd przedstawiony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2010r. sygn. akt I OSK 1255/09, z którego wynika, iż bezrobotny nie może w żadnym razie odmówić udziału w szkoleniu, które ma podnieść jego kwalifikacje – w tym uatrakcyjnić pozycję na rynku pracy jedynie wskutek przekonania o nieodpowiednim rodzaju szkolenia w stosunku do własnych kwalifikacji, a w przypadku kontrolowanej sprawy - wskutek przekonania o nieodpowiednim szkoleniu w stosunku do własnych aspiracji. Przyjąć zatem można, iż zachowanie skarżącej wskazuje w rzeczywistości na brak gotowości do podjęcia zatrudnienia oraz brak chęci nabycia nowych umiejętności przydatnych na rynku pracy i nie wynika z obiektywnie usprawiedliwionych, a tym samym niezawinionych przyczyn w powyżej przedstawionym rozumieniu. Dokonując natomiast ex officio oceny zgodności z prawem poddanego kontroli sądowej działania organu, wskazać należy, iż zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w postępowaniu toczącym się na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz.U. z 2008r. Nr 69 poz. 415). Bezspornie jest to zatem rozstrzygnięcie o charakterze decyzji administracyjnej. W toku postępowania poprzedzającego jej wydanie organy związane są nie tylko regulacją zawartą w przywołanym akcie prawnym ale również przepisami procedury administracyjnej. Zauważyć należy, iż wydanie decyzji w sprawie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej, za wyjątkiem przypadku opisanego w art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. z 2008 Nr 69 poz.415 ) następuje wskutek działania starosty podjętego z urzędu, a stroną wszczętego postępowania staje się osoba bezrobotna. W treści art. 61 § 4 k.p.a. ustawodawca nakazał organowi zawiadomienie osoby będącej stroną wszczętego postępowania z urzędu o tym zdarzeniu. Obowiązek organu określony w art. 61 § 4 k.p.a stanowi formę realizacji zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym (art. 10 k.p.a.). Jest oczywiste, że strona może czynnie uczestniczyć w postępowaniu wyłącznie wtedy, gdy będzie świadoma jego wszczęcia. Kodeks tym samym statuuje "zasadę jawności wszczętego postępowania wobec wszystkich stron w danej sprawie" (W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie..., s. 127). Przedstawione Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu wraz ze skargę akta sprawy pozwalają na ustalenie, iż skarżąca nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania poprzedzającego wydanie decyzji w przedmiocie pozbawienia jej statusu osoby bezrobotnej. W aktach tych brak jest również dokumentacji potwierdzającej jej czynny udział w prowadzonym postępowaniu. Stanowi to o naruszeniu przez procedujący organ przepisów art. 10 § 1 i art. 61 § 4 k.p.a. Zważyć jednak przyjdzie, iż uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku dostrzeżenia takich wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a.). Należało przeto, zdaniem Sądu, dokonać oceny dostrzeżonego uchybienia proceduralnego przez pryzmat przywołanego art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a . Twierdzenia zawarte zarówno w oświadczeniu skarżącej o przyczynach rezygnacji ze szkolenia (karta 15 akt administracyjnych), jak i w odwołaniu wskazują na niezadowolenie z rodzaju szkolenia, zmianę miejsca zamieszkania, a także złą kondycję fizyczną i obawy o pogorszenie się stanu zdrowia w związku z wymaganą na szkoleniu pozycją siedząca. Nie zaprzeczała ona natomiast, iż odebrała osobiście skierowanie na kurs komputerowy, uprzednio godząc się na skorzystanie z niego, jako jednej z form pomocy w aktywizowaniu osób bezrobotnych. Nie zaprzeczała nadto, iż zrezygnowała z uczęszczania na szkolenie dopiero po odebraniu skierowania. Okoliczności sprawy, które zdaniem organu miały wpływ na jej rozstrzygnięcie, były przeto nie tylko znane stronie postępowania ale także bezsporne, a zatem nie wymagające dodatkowych czynności dowodowych w celu ich ustalenia, a tym samym organ w toku wszczętego postępowania nie przeprowadzał nie znanych stronie i wymagających ustosunkowania się przez nią dowodów, a jedynie dokonał interpretacji przedstawionych przez stronę faktów w aspekcie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W złożonym natomiast przez stronę odwołaniu nie wnosiła ona o uzupełnienie zebranych w sprawie dowodów i nie kwestionowała istotnych dla sprawy ustaleń faktycznych. Uchybienie obowiązkowi określonemu w art. 61 § 4 i art. 10 § 1 k.p.a., zdaniem Sądu, nie mogło więc mieć wpływu na jej załatwienie. Z tych względów stało się konieczne orzeczenie na mocy art. 151 p.p.s.a., jak w sentencji.