IV SA/Gl 503/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] skierowaną do A. W., Prezydent Miasta K. działając na podstawie art. 38 i 106 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. (Dz.U. z 2009, Nr 175 poz.1362 ze zm.) w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000, Nr 98 poz.1071 ze zm.). odmówił przyznania wymienionemu zasiłku okresowego. W uzasadnieniu wskazano, że rodzina strony jest w posiadaniu zasobu w rozumieniu treści art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej w postaci samochodu osobowego marki [...] - rocznik 1997. Postępowanie wykazało, iż samochód posiada aktualne badania techniczne, jest sprawny, na bieżąco użytkowany z przeznaczeniem na dowóz dziecka na zajęcia sportowe i odwiedziny rodziców, a średni deklarowany koszt wydatków na zakup paliwa to kwota 20 zł m-c. Ponadto podkreślono, że we wcześniejszym postępowaniu toczącym się przed organem pomocowym, rodzina zobowiązała się do rozporządzenia swoim zasobem jakim jest samochód do dnia 30 października 2010 r., co warunkowało przyznanie świadczeń (porozumienie z pracownikiem socjalnym z dnia 10 sierpnia 2010 r.). Podkreślono, że rodzina strony nie wywiązała się z przedmiotowego zobowiązania, nadal jest właścicielem samochodu, który użytkuje ponosząc w związku z tym dodatkowe koszty związane z badaniami technicznymi, ubezpieczeniem, paliwem itp. nie przedstawiając jednocześnie jakichkolwiek ważnych okoliczności uzasadniających konieczność jego posiadania i użytkowania np. niepełnosprawność, działalność gospodarcza itp. Wskazano, że podejmując decyzję odmowną organ z jednej strony kierował się faktem posiadania przez rodzinę zasobu, który zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej winien w pierwszej kolejności zostać przeznaczony na przezwyciężenie trudnej sytuacji życiowej, z drugiej zaś brakiem współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej poprzez nie wywiązanie się ze zobowiązania do rozporządzenia zasobem, o którym mowa powyżej co stanowi samoistną przyczynę do odmowy świadczenia w myśl art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. W odwołaniu od tej decyzji A. W. wskazał na trudną sytuację materialną rodziny oraz stwierdził, że samochód, który posiada jest skorodowany, bez większej wartości. Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. orzekło utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił sytuację materialno-bytowa strony. Wskazał, że małżonkowie J. i A. W. mieszkają wspólnie z trojgiem dzieci. Rodzina zajmuje lokal komunalny. Mieszkanie składa się z trzech pokoi, opłaty mieszkaniowe regulowane są na bieżąco. J. W. oraz A. W. są osobami bezrobotnymi bez prawa do zasiłku. Dzieci: A. oraz A. studiują w trybie dziennym i nie pracują. Syn M. jest uczniem II klasy Gimnazjum. Ma wadę wymowy w postaci [...]. Rodzina otrzymała zasiłek celowy zwrotny na pokrycie części kosztów terapii dla syna w Centrum Terapii [...] w M. A. W. ma problemy z ciśnieniem krwi, leczy się kardiologicznie, pozostali członkowie rodziny nie mają problemów zdrowotnych. Podniesiono, że dochód rodziny, zgodnie z deklaracją strony stanowi dofinansowanie do czynszu. Organ ustalił, że miesięczne wydatki rodziny wynoszą ok. 1.990 zł., a co za tym idzie znacznie przekraczają dochody rodziny. Zaznaczono, iż A. W. oświadczył, że rodzina utrzymywała się z oszczędności oraz pożyczek od znajomych, przy czym nie wyraził zgody na podanie danych osobowych tych osób. Następnie organ odwoławczy omówił zasady regulujące przyznawanie świadczeń z pomocy społecznej, w tym wnioskowanego w sprawie świadczenia – zasiłku okresowego. Organ odwoławczy zaakcentował, że z dokumentacji sprawy wynika, że z małżonka strony – J. W. zostało zawarte w dniu 10 sierpnia 2010 r. porozumienie, w którym strona zobowiązała się do rozporządzenia swoim zasobem w postaci samochodu i dostarczenia pracownikowi socjalnemu dokumentów potwierdzających podjęte w tym celu starania. Zaznaczył przy tym, iż dotrzymywanie postanowień kontraktu socjalnego jest w sytuacji strony i jej rodziny jedną z koniecznych i obligatoryjnych przesłanek do udzielenia pomocy społecznej. Niewykonanie umowy przez wspomaganą osobę lub rodzinę jest wystarczającą przesłanką do odmowy udzielenia wsparcia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych (art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej). Organ podkreślił, iż ubiegający się o świadczenie winien mieć świadomość konieczności współpracy z organem w rozwiązywaniu jego trudnej sytuacji życiowej na zasadach określonych przez udzielającego pomoc, albowiem zadaniem pomocy społecznej nie jest permanentne zaspakajanie potrzeb osób, które same nie dążą do poprawy swojej sytuacji życiowej. Kolegium stwierdziło, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, zaś rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 ustawy). Podkreślono, że wskazane regulacje należy rozumieć w ten sposób, że odpowiednie instytucje powołane do tego mają za cel udzielanie potrzebującym pomocy, a nie otaczanie ich stałą opieką, w takim rozmiarze o jaki wnioskują. Pomoc społeczna przysługuje wyłącznie przy spełnieniu dwóch przesłanek, tj. wystąpieniu trudnej sytuacji życiowej i niemożliwości jej samodzielnego przezwyciężenia. Stąd też rolą państwa jest udzielenie pomocy w ostateczności, po wyczerpaniu przez osobę i rodzinę własnych uprawnień, środków, zasobów i możliwości. Ma to swój wyraz w podstawowej zasadzie systemu pomocy społecznej jaką jest zasada pomocniczości, która oznacza, że organy pomocy społecznej nie mają obowiązku uczestniczyć w ponoszeniu całości kosztów utrzymania strony wnioskującej o pomoc oraz zaspokajania wszystkich usprawiedliwionych potrzeb. Wskazano, że z ustaleń organu I instancji wynika, że w niniejszym przypadku rodzina strony nie wywiązała się z przedmiotowego zobowiązania, co stanowi podstawę do odmowy przyznania świadczenia. Zgodnie bowiem z oświadczeniem A. W. rodzina nadal posiada samochód osobowy, który jest używany w celu podwożenia syna M. na zajęcia sportowe oraz odwiedziny u rodziców a miesięczny koszt paliwa, jak deklaruje strona, to 20 zł.. Podkreślono nadto, że art. 12 ustawy o pomocy społecznej stanowi, iż w przypadku stwierdzonych przez pracownika socjalnego dysproporcji między udokumentowaną wysokością dochodu a sytuacją majątkową osoby lub rodziny, wskazującą, że osoba ta lub rodzina jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową wykorzystując własne zasoby majątkowe, w szczególności w przypadku posiadania znacznych zasobów finansowych, wartościowych przedmiotów majątkowych lub nieruchomości, można odmówić przyznania świadczenia. Zwrócono także uwagę, że w rodzinie strony nie występują osoby niepełnosprawne dla których pojazd mógłby służyć jako ważny element transportu. Strony są osobami bezrobotnymi, więc samochód nie jest również wykorzystywany w celu dojazdu do miejsca pracy, a co za tym idzie wydatki związane z posiadaniem samochodu nie są w sytuacji rodziny strony, wydatkami niezbędnymi. Reasumując Kolegium stwierdziło, iż przeprowadzone przez organ pomocy społecznej postępowanie wykazało, że strona nie wykorzystuje własnych zasobów dla zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Co do twierdzeń strony, że będący w posiadaniu rodziny samochód jest skorodowany bez większej wartości wskazano, iż rodzina ponosi koszty związane z zakupem paliwa oraz z utrzymaniem samochodu (w tym ubezpieczenie, przeglądy, ewentualne części zamienne), które to środki winny być w pierwszej kolejności przeznaczone na zaspokojenie potrzeb podstawowych. Dlatego też Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że rodzina posiada zasób, który winien być w pierwszej kolejności przeznaczony na przezwyciężenie trudnej sytuacji życiowej. Zbycie samochodu (mimo jego niewielkiej wartości) oraz środki zaoszczędzone tytułem dotychczasowych wydatków związanych z utrzymaniem samochodu umożliwiłoby rodzinie zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący A.W. wnosił o "pozytywne rozpatrzenie" jego sprawy. Podnosił, że rośnie zadłużenie jego mieszkania, zaś MOPS grozi mu "nasłaniem komornika". Wskazywał, że ponieważ nie może znaleźć pracy, to pozostaje mu "żebractwo i przeszukiwanie śmietników". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając w tych granicach legalność zaskarżonego orzeczenia nie sposób było podzielić zarzutów skargi. Wydając zaskarżone orzeczenie organ działał zgodnie z przepisami procedury administracyjnej. W szczególności wyjaśnił sprawę w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie. Dokonał trafnych ustaleń stanu faktycznego, poprawnie rozstrzygając występujące w sprawie zagadnienie. Po pierwsze wskazać przyjdzie, że w dniu wydawania decyzji przez organ I instancji jak i organ odwoławczy obowiązywała ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 175 poz. 1362 ze zm.). Art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej zawierający konstytucyjną zasadę pomocniczości , stanowi iż, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Stosownie do art. 7 tej ustawy pomocy tej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu: ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, długotrwałej lub ciężkiej choroby, przemocy w rodzinie, potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności, bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych, braku umiejętności w przystosowaniu do życia młodzieży opuszczającej placówki opiekuńczo-wychowawcze, trudności w integracji osób, które otrzymały status uchodźcy, trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego, alkoholizmu lub narkomanii, zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej, klęski żywiołowej lub ekologicznej. Na mocy natomiast art. 8 ust. 1 omawianej ustawy prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40,41, 78 i 91, przysługuje: - osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 477 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej", - osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 351 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym na osobę w rodzinie", - rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym rodziny" przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Pomoc społeczna jest instytucją mającą za zadanie wspierać osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Przy tym rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 1, ust. 3 –4 ). W myśl art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego - rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. Zasiłek okresowy ustala się w przypadku w przypadku rodziny - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny (art. 38 ust. 2 pkt 2 tej ustawy). Wysokość zasiłku okresowego nie może być niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny. Jak wynika z dokumentacji zgromadzonej w aktach administracyjnych sprawy, strona skarżąca w trakcie przeprowadzania wywiadu środowiskowego w dniu 13 stycznia 2012 r. wystąpiła o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej m.in. w formie zasiłku okresowego. Ustalono, że dochód rodziny jest niższy niż kryterium dochodowe uprawniające do otrzymania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej oraz występuje jedna z przesłanek wymienionych w art. 7 ustawy o pomocy społecznej, a mianowicie bezrobocie oraz długotrwała choroba. W toku postępowania przyjęto oświadczenia strony, z których wynika, że jedynym dochodem rodziny jest dodatek mieszkaniowy jak również nikt z członków rodziny nie podejmuje prac dorywczych, a rodzina utrzymuje się z oszczędności jak również zaciągniętych pożyczek u znajomych, podano, że w dalszym ciągu jest w posiadaniu samochodu osobowego marki [...] z 1997 r., jednocześnie strona odmówiła podania danych osób, które udzieliły jej pożyczek. Odnosząc się do celowości użytkowania samochodu osobowego podkreślono, że służy on do dowodu dzieci na zajęcia sportowe oraz do odwiedzin rodziców, a koszt paliwa wynosi 20 zł. miesięcznie. Z terści zaświadczeń wystawionych przez Powiatowy Urząd Pracy wynika, że A. j W. jest osobą bezrobotną od 8 lipca 2010 r. a J. W. od 6 stycznia 2010 r., nadto z zaświadczenia wystawionego w dniu 4 stycznia 2012 r. wynika, że A. W. jest studentem pierwszego roku fizjoterapii w Wyższej Szkole [...] w C., a A. W. studiuje na Wydziale [...] Uniwersytetu [...] informację naukową i bibliotekoznawstwo na pierwszym semestrze studiów drugiego stopnia. Przedstawiony powyżej stan faktyczny legł u podstaw wydania kwestionowanych przez skarżącego rozstrzygnięć organów administracji. Przed przystąpieniem do analizy trafności podjętego rozstrzygnięcia uwagę należy zwrócić na unormowania prawne dotyczące zasad przyznawania świadczeń z pomocy społecznej. Jak już wyżej wspomniano, po myśli art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienia im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka, a po myśli art. 3 ust. 4 tej ustawy potrzeby rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Ustawodawca w art. 11 ust. 2 tej ustawy wymienił szereg okoliczności, których wystąpienie pozwalało będzie organowi pomocy społecznej na odmowę przyznania świadczenia. Wśród tych przesłanek wymieniono między innymi brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego i niedotrzymanie jego postanowień, przy czym organ pomocy społecznej podejmujący rozstrzygnięcie odmawiające przyznania świadczenia winien uwzględnić sytuację osób będących na utrzymaniu osoby ubiegającej się o świadczenie. Zgodnie natomiast z treścią art. 12 przywoływanej ustawy, w przypadku stwierdzenia przez pracownika socjalnego dysproporcji między deklarowaną wysokością dochodu a rzeczywistą sytuacją majątkową wskazującą na to, że może ona samodzielnie przezwyciężyć trudną sytuację życiową można odmówić przyznania świadczenia. Z treści naprowadzonych wyżej przepisów wynika, że pomoc społeczna pełni służebną rolę w zaspokajaniu potrzeb osób i rodzin znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej. Osoby i rodziny takie obowiązane są w pierwszej kolejności wykorzystywać wszystkie przysługujące im możliwości, uprawnienia i zasoby, aby przezwyciężyć trudną sytuację życiową, a dopiero wówczas, gdy posiadane możliwości są niewystarczające występuje możliwość ubiegania się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej. W tym miejscu przyjdzie zaakcentować, że celem pomocy społecznej jest umożliwienie przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej i zapewnienia życia w warunkach odpowiadających godności człowieka, a co za tym idzie uprawnionym jest twierdzenie, że celem pomocy społecznej nie jest przyznawanie świadczeń pieniężnych zmierzających do zaspokojenia zgłoszonej potrzeby, celem tej instytucji polityki społecznej jest podjęcie próby rozwiązania trudnej sytuacji życiowej i umożliwienie życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Oznacza to, że przyznanie zasiłku pieniężnego z pomocy społecznej ma służyć realizacji celu podstawowego pomocy społecznej, a nie być celem samym w sobie. Takie ujęcie oznacza, że przyznane świadczenie ma się wpisywać w ciąg działań podejmowanych przez organy administracji zmierzający do wyprowadzenia osoby czy rodziny z trudnej sytuacji życiowej. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać, zw wnioskowana w niniejszej sprawie potrzeba zgłoszona została w następującej sytuacji. Poprzednie świadczenie z pomocy społecznej rodzina strony otrzymała w październiku 2010 r. i wówczas to pracownik socjalny podpisał z J. W. porozumienie będące kontraktem socjalnym, w którym zobowiązała się ona do podjęcia działań zmierzających do rozporządzenia posiadanym zasobem materialnym, czyli samochodem osobowym. Podkreślić należy, że w tym okresie skarżący i jego żona byli już osobami bezrobotnymi, nadto od października 2011 r. naukę w szkole prywatnej podjął syn skarżących A. W. i jak można ustalić na stronach internetowych tej szkoły czesne za jeden miesiąc nauki wynosi 390 zł., natomiast córka skarżących podjęła naukę na pierwszym semestrze studiów stacjonarnych drugiego stopnia. Nadto jako wynika z oświadczeń skarżącego jedynym dochodem rodziny w tym okresie był dodatek mieszkaniowy oraz pożyczki od znajomych i posiadane oszczędności, przy czym skarżący odmówił podania danych osobowych osób udzielających mu wsparcia. Kryterium dochodowe uprawniające do skutecznego ubiegania się oświadczenie pieniężne z pomocy społecznej w przypadku rozpatrywanej rodziny wynosi 1755 zł. natomiast, a wydatki rodziny ustalone w trakcie wywiadu środowiskowego kształtują się średnio miesięcznie na poziomie 1990 zł. Proste porównanie powyższych danych pozwala uznać, że zasadnie organy administracji dostrzegły w sytuacji rodziny skarżącego występowanie dysproporcji między deklarowaną wysokością dochodów a rzeczywistą sytuacją majątkową, ponieważ z samego dodatku mieszkaniowego rodzina nie byłaby w stanie funkcjonować jak również podejmować działań dodatkowo obciążających budżet rodziny (podjęcie nauki przez syna skarżących w prywatnej szkole). Powyższe okoliczności pozwalają uznać, że w przypadku rodziny skarżącego wystąpiła przesłanka przewidziana treścią art. 12 ustawy o pomocy społecznej uzasadniająca wydanie decyzji odmownej przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego zmierzającego do zaspokojenia zgłoszonej potrzeby. Nadto w przypadku rodziny skarżącego skład orzekający dostrzegł występowanie przesłanki przewidzianej treścią art. 11 ust. 2 powyższej ustawy, ponieważ rodzina podpisała z pracownikiem socjalnym porozumienie – kontrakt socjalny w ramach którego zobowiązała się do podjęcia określonych działań związanych z posiadanym samochodem, jednakże jak wynika to z akt administracyjnych w tym zakresie nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku. Argumentacja prezentowana przez skarżącego, a dotycząca mniejszych kosztów dojazdu samochodem niż publicznymi środkami komunikacji nie jawi się wiarygodnie, co tyczy także deklarowanej wysokość wydatków ponoszonych na zakup paliwa, ponieważ kwota 20 zł. umożliwia przejazd maksymalnie około 50 km, a doświadczenie życiowe jak również sygnalizowane przez skarżącego wykorzystanie posiadanego samochodu osobowego wskazuje na to, że wydatki te są znacznie wyższe. Zatem w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie organy administracji obu instancji wykazały, że skarżący do dopełnił obowiązków wynikających z zawartego porozumienia, a tym samym wyczerpana został przesłanka odmowy przyznania świadczenia z pomocy społecznej przewidziana treścią art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. W tym miejscu dostrzec należy, że organy administracji nie miały w polu widzenia treści art. 11 ust. 3 wskazanej ustawy, a zatem nie rozpatrywały podejmowanego rozstrzygnięcia w kontekście uwzględnienia sytuacji osób będących na utrzymaniu skarżącego, przy czym w jednak, w świetle poczynionych ustaleń uznać należy, że w sprawie tej nie wystąpiło naruszenie przepisu art. 11 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej. W świetle przeprowadzonej analizy postępowania dowodowego jak również zastosowanej wykładni przepisów, które legły u podstaw wydania kwestionowanych rozstrzygnięć, przyjdzie uznać, że organy administracji podejmując powyższe decyzje w warunkach uznania administracyjnego nie dopuściły się naruszenia granic tego uznania, a dostrzeżone uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy i ocenę działań podejmowanych przez organy administracji publicznej obu instancji. Kierując się powyższymi względami Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) .