IV SA/Gl 505/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Asesor WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2007r. sprawy ze skargi T. H., R. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dopuszczenia pojazdu do ruchu oddala skargę Starosta C. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 72 i art. 73 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) po wznowieniu postępowania uchylił własną decyzję z dnia [...] o rejestracji pojazdu marki [...] z numerami indentyfikacyjnymi nadwozia [...], rok produkcji [...], dla którego wydano dowód rejestracyjny seria [...], zalegalizowane tablice rejestracyjne [...] i kartę pojazdu Seria [...] na rzecz T. i R. H. oraz odmówił dokonania rejestracji wskazanego wyżej pojazdu. W uzasadnieniu decyzji organ ten stwierdził, że w dniu [...] T. i R. H. przedłożyli wymagane dokumenty dla zarejestrowania pojazdu samochodowego marki [...]. Na podstawie tychże dokumentów dokonano czasowej rejestracji a po sprawdzeniu danych samochodu w Starostwie Powiatowym w R. samochód został zarejestrowany na stałe. W dniu [...] organ pierwszej instancji poinformował dotychczasowe strony postępowania o wznowieniu postępowania przez Starostę Powiatu w R. w sprawie rejestracji samochodu osobowego marki [...] oraz czasowo zakazał zbycia tego pojazdu do czasu uregulowania jego sytuacji prawnej. Postanowieniem z dnia [...] Starosta Powiatu C. wznowił przedmiotowe postępowanie, natomiast z uwagi na to, że decyzją Starosty R. z dnia [...] Nr [...] uchylono decyzję o rejestracji pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...] i odmówiono dokonania rejestracji, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, a decyzja ta nie została zaskarżona do sądu administracyjnego i tym samym wyczerpane zostały przesłanki do wznowienia postępowania i uchylenia decyzji dotychczasowej oraz odmówienia dokonania rejestracji przedmiotowego pojazdu z uwagi na nie spełnianie przesłanek wymienionych w art. 72 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli T. i R. H. występując o jej uchylenie. W motywach odwołania podnieśli, że postępowanie w sprawie uchylenia decyzji o rejestracji pojazdu marki [...] powinno zostać umorzone, ponieważ w dniu jego rejestracji dopełnili wszystkich wymaganych prawem formalności. Zaznaczyli, że uprzednio samochód ten był zarejestrowany przez Starostę R., a wcześniej przez Starostę S., a wszystkie wymagane formalności były dopełnione. Zaznaczyli, że zasada zaufania do organów dokonujących rejestracji spowodowała, że decyzja uchylająca rejestrację spowoduje dla nich wymierną szkodę. Zaznaczyli, iż w tamtych postępowaniach nie byli ich stroną i nie mieli możliwości zapoznania się z treścią ustaleń dokonanych przez organy dokonujące ustaleń. Nie posiadają również możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym przez prokuraturę w związku z wprowadzeniem na polski obszar celny przedmiotowego samochodu bez wymaganej opłaty celnej i podatku, a z tego też powodu nie jest w stanie stwierdzić, czy Skarb Państwa nie został już zaspokojony przez pierwszego właściciela. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ ten wpierw przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie własne stanowisko w sprawie. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji zobligowany był do wznowienia postępowania w sytuacji, w której decyzja Starosty R. uchylająca swoją decyzję o rejestracji przedmiotowego samochodu została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. i stała się decyzją ostateczną, jak również nie została od niej wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Uchylona decyzja Starosty R. z dnia [...] o rejestracji pojazdu na rzecz K. K. stanowiła podstawę do zarejestrowania przedmiotowego samochodu przez Starostę C. Przedmiotowa sytuacja wyczerpuje znamiona wznowienia postępowania przewidziane treścią art. 145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie wznawia się postępowanie administracyjne, jeżeli decyzja ta została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie zmienione lub uchylone. W konsekwencji organ odwoławczy doszedł do przekonania, że organ rejestrujący słusznie uznał, iż w niniejszej sprawie, na skutek uchylenia decyzji Starosty R., wymogi przewidziane treścią art. 72 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie zostały spełnione. Z przedstawioną decyzją nie zgodzili się T. i R. H., którzy wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej podnieśli, że decyzja o odmowie rejestracji samochodu osobowego marki [...] wyprodukowanego w [...] roku jest dla nich krzywdząca. Podnieśli, iż nie znają powodów, dla których przedmiotowy pojazd został po raz pierwszy zarejestrowany na terytorium Polski przez Starostę S., skoro wprowadzony został na polski obszar celny bez wymaganych opłat celnych i podatkowych oraz posiadał nieautentyczne dokumenty potwierdzające nabycie prawa własności. Także drugi właściciel tego pojazdu zarejestrował go bez jakichkolwiek trudności, a przecież organ administracji miał 30 dni na sprawdzenie autentyczności dokumentacji. W świetle takiego przebiegu postępowania nie widzą po swojej stronie żadnej winy i z tego też powodu występują o anulowanie zaskarżonej decyzji, co pozwoliłoby im na dalsze korzystanie z tego samochodu. Nadto podnieśli, że nie oni wprowadzili w błąd organy administracji publicznej, lecz to organy tej administracji ich. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w odpowiedzi na skargę podtrzymało zajmowane stanowisko oraz przytoczyło analogiczną argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wystąpiło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, aby zaskarżona decyzja nie odpowiadała w pełni wymogom prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to również, że Sąd ten nie jest powołany do kontroli takich rozstrzygnięć przy wykorzystaniu innych kryteriów, w tym takich jak celowość czy słuszność. Z tego też powodu Sąd w tym zakresie nie może się wypowiadać. W pierwszej kolejności przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, że przedmiotem kontroli ze strony Sądu jest decyzja organu odwoławczego podjęta w ramach nadzwyczajnego postępowania, jakim jest wznowienie postępowania, zatem Sąd zobligowany jest do zweryfikowania, czy zaistniały przesłanki uzasadniające uruchomienie takiego postępowania, czy zostało ono przeprowadzone w sposób prawidłowy, jak również czy podjęta decyzja nie narusza przepisów prawa. Stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W przypadku wystąpienia takiej okoliczności organ administracji zobligowany jest do uruchomienia tego nadzwyczajnego postępowania i podjęcia nowego rozstrzygnięcia z uwzględnieniem zmienionej sytuacji formalnoprawnej. Po myśli art. 72 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie następujących dokumentów: dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5; karty pojazdu, jeżeli była wydana; wyciągu ze świadectwa homologacji albo odpisu decyzji zwalniającej pojazd z homologacji, jeżeli są wymagane; zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane; dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany; dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy; dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju, jeżeli samochód osobowy został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego i jest rejestrowany po raz pierwszy; zaświadczenia wydanego przez właściwy organ potwierdzającego uiszczenie podatku od towarów i usług od pojazdów sprowadzanych z państw członkowskich Unii Europejskiej lub brak powyższego obowiązku – jeżeli sprowadzany pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy; dowodu wpłaty, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, lub oświadczenia o podleganiu obowiązkowi zapewniania sieci zbierania pojazdów, o którym mowa w art. 11 ust. 4 tej ustawy, albo faktury zawierającej takie oświadczenie, jeżeli pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy. Przedstawiony zestaw wymaganych dokumentów do rejestracji pojazdu zawiera niezbędność dysponowania dowodem rejestracyjnym, jeżeli pojazd był już rejestrowany. Oznacza to, że rejestracja pojazdu uzależniona jest między innymi od bytu prawnego dowodu rejestracyjnego, a tym samym wyeliminowanie takiego dowodu rejestracyjnego z obrotu prawnego stanowi przesłankę negatywną dla rejestracji pojazdu. Przedstawiona powyżej analiza stanu normatywnego ma istotne znaczenie dla rozpatrywanej sprawy. Otóż skarżący w dniu [...] zarejestrowali w Starostwie Powiatowym w C. samochód osobowy marki [...] o numerze nadwozia [...] i w ramach tej czynności prawnej przedłożyli dowód rejestracyjny tego samochodu seria [...] wystawiony przez Starostę Powiatu w R. w dniu [...] Jednakże w następstwie decyzji wydanej przez Starostę R. z dnia [...] Nr [...] uchylona została decyzja tegoż organu z dnia [...] o rejestracji wskazanego powyżej pojazdu i odmówiono jego rejestracji. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...]. Na decyzję tę nikt nie wniósł skargi do sądu administracyjnego, zatem decyzja ta jako decyzja ostateczna jest obowiązująca w porządku prawnym. Skoro wyeliminowana została z obrotu prawnego decyzja Starosty R. z dnia [...] o rejestracji przedmiotowego samochodu, to tym samym wyczerpana została przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego przewidziana treścią art. 145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do decyzji Starosty Powiatu w C. z dnia [...] o rejestracji przedmiotowego samochodu. Zatem organ pierwszej instancji miał podstawy formalnoprawne do tego, aby uruchomić takie postępowanie, a z uwagi na obligatoryjny charakter tych przepisów zobowiązany był do jego wszczęcia. Formułowane przez skarżącego w skardze oraz wcześniejszych pismach zarzuty pod adresem organów administracji z punktu widzenia normatywnego nie mają żadnego znaczenia, natomiast należy się zgodzić ze skarżącymi, że z punktu widzenia społecznego są one zasadne i w sposób prawidłowy oddające uchybienia, których dopuściły się te organy. Jednakże jak zostało to już wcześniej zaznaczone sąd administracyjny powołany jest do badania legalności decyzji podejmowanych przez organy administracji, a nie do oceny podejmowanych rozstrzygnięć pod kątem wyrządzenia przez nie krzywdy lub niesprawiedliwości. Zatem akcentowanie tego, że nie z ich winy ponoszą negatywne konsekwencje wadliwego działania jakiegoś organu administracji z punktu widzenia danej osoby jest usprawiedliwione, natomiast nie może ono stanowić podstawy do uwzględnienia wniesionej skargi, ponieważ przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd jest ocena, czy organy obu instancji w ramach prowadzonego postępowania dopuściły się naruszenia prawa, czy też nie. Natomiast spod takiej kontroli wymyka się ocena innych działań podejmowanych przez inne organy administracji, nawet wówczas, gdyby te działania miały wpływ na rozstrzygnięcie podjęte w ramach kontrolowanego postępowania. Odrębną kwestią jest to, czy osoby poszkodowane w następstwie wadliwego działania organu administracji będą w stanie wykazać poniesioną szkodę przed sądem powszechnym. Nie mogły odnieść skutku zarzuty skarżących dotyczące uniemożliwienia im udziału w postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania przez Starostę R. Otóż w ramach tego postępowania skarżący nie legitymowali się interesem prawnym, natomiast ich interes faktyczny nie dawał im podstaw do udziału w tym postępowaniu. Ich interes faktyczny wynikał z tego, że w następstwie nabycia przedmiotowego samochodu oczekiwali, że otrzymają wszystkie dokumenty umożliwiające im na korzystanie z nabytej rzeczy. Analogicznie należy odnieść się do podnoszonego zarzutu naruszenia zasady zaufania obywateli do organów państwa, ponieważ zarzut ten kierowany był pod adresem organów administracji nie w ramach prowadzonego postępowania, lecz stanowił wyraz dezaprobaty skarżących względem organów administracji. Skoro zaskarżona decyzja jak również decyzja organu pierwszej instancji nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi należało orzec jak w sentencji.