IV SA/Gl 506/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.) Protokolant specjalista Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę. Komendant Powiatowy Policji w M. Rozkazem Personalnym Nr [...] z dnia [...] r., działając na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 45 ust. 3 i art. 114 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2011 r. Nr. 287, poz. 1687 ze zm.- dalej "ustawa o Policji"), zwolnił sierż. szt. S.S. - referenta Zespołu Patrolowo - Interwencyjnego Komisariatu Policji w Ł.- ze służby w Policji z dniem 28 lutego 2014 r. W uzasadnieniu decyzji podał, że prawomocnym Orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] r., wydanym przez Okręgową Komisję Lekarską MSW w K., funkcjonariusz został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. Komisja przyznała badanemu z dniem orzekania, tj. 23 stycznia 2014 r. trzecią grupę inwalidzką na okres 1 roku oraz ustaliła, że inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą w Policji. Organ wskazał także, że skarżący od dnia 1 lutego 2013 r. pozostaje na zwolnieniu lekarskim, zatem - zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji - rozwiązanie z nim stosunku służbowego następuje po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Postanowieniem z dnia [...] r. Komendant Powiatowy Policji w M. nadał decyzji - Rozkazowi Personalnemu nr [...] z dnia [...] r. rygor natychmiastowej wykonalności. [...] Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. – po rozpatrzeniu zażalenia funkcjonariusza, utrzymał w mocy postanowienie z [...]r., pouczając o sposobie i trybie jego zaskarżenia. S.S. złożył odwołanie od Rozkazu Personalnego z dnia [...] r. zarzucając organowi I instancji naruszenie prawa materialnego: art. 43 ust. 1 ustawy o Policji - poprzez wadliwe jego zastosowanie i w konsekwencji zwolnienie funkcjonariusza ze służby w policji przed terminem wskazanym w tymże przepisie oraz wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego. W ocenie odwołującego się organ dokonał wadliwych ustaleń faktycznych w sprawie, a funkcjonariusz winien zostać zwolniony ze służby w Policji po upływie 12 miesięcy od zaprzestania służby z powodu choroby, liczonego od dnia 23 stycznia 2014 r., tj. od dnia, w którym komisja lekarska orzekła o jego całkowitej niezdolności do służby, a nie z dniem wskazanym w decyzji organu I instancji. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. ([...]KWP) utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny organu I instancji w całości. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia [...]KWP podkreślił, że rozkaz personalny KMP w M. wydany został zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 i art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, a podstawą zwolnienia skarżącego ze służby było orzeczenie przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby. W związku z orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w K. z dnia [...] r. o uznaniu funkcjonariusza za całkowicie niezdolnego do służby w Policji, została spełniona przesłanka do obligatoryjnego zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Dalej organ wskazał, że przepis ten nie pozostawia organom Policji swobody w podejmowaniu decyzji o zwolnieniu, lecz nakłada obowiązek zwolnienia ze służby policjanta, w stosunku do którego komisja lekarska orzekła trwałą niezdolność do służby. Stosownie natomiast do treści art. 43 ust. 1 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie między innymi art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby Ponadto organ wskazał, że S.S. zaprzestał służby z powodu choroby przed wydaniem orzeczenia komisji lekarskiej w dniu 1 lutego 2013 r. i do dnia 12 lutego 2014 r. przebywał nieprzerwanie na zwolnieniach lekarskich, co oznacza, że w dacie zwolnienia go ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji upłynął już dwunastomiesięczny termin ochronny, określony w art. 43 ust. 1 tejże ustawy. W związku z powyższym organ stwierdził, że Komendant Miejski Policji w M. zastosował właściwą podstawę prawną zwolnienia ze służby S.S., a zarzut naruszenia art. 43 ust. 1 o Policji nie znajduje uzasadnienia. Nadto podkreślił, że wobec braku innych naruszeń, tak prawa materialnego, jak i procesowego przez organ I instancji uznać należało, że zaskarżony rozkaz personalny został wydany zgodnie z prawem. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie organu II instancji skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 41 ust. 1 pkt. 1 ustawy o Policji, poprzez jego wadliwe zastosowanie w sprawie i w konsekwencji zwolnienie odwołującego ze służby w Policji, przed terminem wskazanym w treści art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, pomimo tego, iż skarżący nie wypowiedział stosunku służbowego raportem oraz naruszenie przepisów o postępowaniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 108 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm. - dalej jako "Kpa"), poprzez jego wadliwe zastosowanie w sprawie, art. 97 ust. 1 pkt. 4 kpa, poprzez odmowę zawieszenia postępowania odwoławczego w sprawie z odwołania od Rozkazu Komendanta Powiatowego Policji w M. Nr [...] z dnia [...] r., art. 10 § 1 Kpa w związku z art. 7 Kpa i w związku z art. 81 Kpa, poprzez zaniechanie pisemnego zawiadomienia odwołującego o terminie i miejscu, w którym będzie on mógł się zapoznać ze zgromadzonym w toku postępowania odwoławczego materiałem dowodowym. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie rozkazu personalnego I instancji oraz zawarcie w uzasadnieniu wyroku szczegółowych wskazówek i wytycznych, co do dalszego postępowania w sprawie, które to będą wiążące dla organu. W uzasadnieniu przedstawił chronologicznie przebieg postępowania. Podkreślił, iż w jego ocenie termin, o którym mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji zaczął biec od momentu wydania przez Okręgową Komisję Lekarską MSW w K. zawiadomienia o Orzeczeniu Nr [...] z dnia [...] r., a także z uwagi na fakt, iż w dniu 27 stycznia 2014 roku Komendant Powiatowy Policji w M. zwolnił skarżącego od zajęć służbowych na czas do zwolnienia ze służby w Policji. Na poparcie swego stanowiska przytoczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 196/11. Zdaniem skarżącego organy obu instancji prowadziły postępowanie wadliwie, a on sam bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo organ odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 108 i nast. Kpa, które wynikało z wydania przez Komendanta Powiatowego Policji w M. Postanowienia Nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności uznał go bezzasadny i stwierdził, ze zarzut ten wykracza poza granice skargi. W ocenie organu także nie miało miejsca zarzucone w skardze naruszenie przez organ II instancji art. 97 ust. 1 pkt 4 Kpa poprzez odmowę zawieszenia postępowania odwoławczego od Rozkazu Personalnego Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w M. z dnia [...] r. pomimo toczącego się równolegle przed tym organem postępowania administracyjnego zmierzającego do rozwiązania stosunku służbowego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Organ stwierdził, że strona, której odwołanie uruchomiło postępowanie przed organem II instancji nie występowała o jego zawieszenie. Jednocześnie organ zauważył, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiła wskazana przez skarżącego przesłanka z art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, wymagająca zawieszenia postępowania administracyjnego z urzędu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 10 § 1 Kpa w zw. z art 7 Kpa i w zw. z art. 81 Kpa poprzez zaniechanie pisemnego zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się (w wyznaczonym terminie i miejscu) ze zgromadzonym w toku postępowania materiałem dowodowym organ stwierdził, że nie może on odnieść zamierzonego skutku. Zauważył, że wprawdzie organ II instancji nie przesłał skarżącemu, jako stronie postępowania, zawiadomienia, o jakim mowa w art. 10 § 1 Kpa, przed wydaniem zaskarżonej decyzji jednakże okoliczność ta nie ma istotnego wpływu na wynik postępowania w rozpatrywanej sprawie, gdyż obowiązki organów I i II instancji w postępowaniu dowodowym sprowadzały się do ustalenia, czy istotnie kwestia stanu zdrowia i zdolności do służby skarżącego została rozstrzygnięta w formie ostatecznego orzeczenia o trwałej niezdolności funkcjonariusza do służby, a ponadto czy bezspornie upłynęło 12 miesięcy zaprzestania przez niego służby z powodu choroby. W nie budzącym wątpliwości stanie faktycznym i prawnym jedynym możliwym rozstrzygnięciem jest zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać rozstrzygnięcie zapadłe w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami prawa procesowego, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Nie może natomiast rozpoznać sprawy kierując się kryteriami słuszności czy sprawiedliwości społecznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej w skrócie jako "ppsa" sąd orzeka na podstawie akt sprawy, oraz stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny decyzji [...]KWP nr [...] z dnia [...] r., w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza on prawa w sposób skutkujący koniecznością jego uchylenia ani stwierdzenia nieważności. Na wstępie rozważań wskazać należy, iż podstawą materialno-prawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.), dalej powoływanej jako "ustawa o Policji". Zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Przepis art. 43 ust. 1 ustawy o Policji stanowi natomiast, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych sprawy bezspornie wynika, że ostatecznym Orzeczeniem Nr [...] Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w K. z dnia [...] r. skarżący uznany został za całkowicie niezdolnego do służby w Policji, zdolnego do pracy zarobkowej (z przeciwwskazanymi pracami w warunkach służby mundurowej) - (akta administracyjne – karta 7-9). Jednocześnie skarżący zaliczony został do trzeciej grupy inwalidów, którego inwalidztwo nie ma związku ze służbą w Policji. Skarżący zaprzestał służby z powodu choroby przed wydaniem orzeczenia komisji lekarskiej w dniu 1 lutego 2013 r. i do dnia 12 lutego 2014 r. przebywał nieprzerwanie na zwolnieniach lekarskich (akta administracyjne- karta 10-26.) Organ I instancji zdecydował o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, z dniem 28 lutego 2014 r. W ocenie Sądu takie rozstrzygnięcie organu I instancji, w realiach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, należy uznać za prawidłowe. Organy słusznie uznały, że stwierdzenie przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby stanowi podstawę do rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Dodać należy, że zwolnienie policjanta ze służby w przypadku określonym w art. 41 ust. 1 pkt 1 nie zostało pozostawione uznaniu organu. Przepis ten stanowi bowiem, że policjanta "zwalnia się" ze służby, podczas gdy w ust. 2 przewidziano przypadki, w których organ może zwolnić policjanta ze służby. Zgodnie z art. 43 ust. 1 zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Prawidłowe jest stanowisko organów, że w przypadku skarżącego i ta przesłanka została spełniona. Jest bowiem okolicznością niekwestionowaną, że skarżący od 1 lutego 2013 r. zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby (k. 10 akt adm.). Słusznie zatem organ uznał, iż 28 lutego 2014 r. upłynął termin, wskazany w art. 43 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Nie ma podstaw do obliczania terminu wskazanego w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji od jakiejkolwiek innej daty niż od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Przepis art. 43 ust. 1 ustawy o Policji nie budzi w tym zakresie wątpliwości. Stanowisko skarżącego, że termin ten powinien być liczony od dnia 23 stycznia 2014 r., tj. od momentu wydania przez Okręgową Komisję Lekarską MSW w K. Zawiadomienia o Orzeczeniu Nr [...] z dnia [...]r jest całkowicie nieuzasadnione. Zdaniem Sądu, słusznie organ stwierdził, iż podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia przez art. 108 i nast. Kpa, które ma wynikać z wydania przez Komendanta Powiatowego Policji w M. Postanowienia Nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, wykracza poza granice skargi na decyzje [...]KWP z [...] r. bowiem przedmiotem zaskarżonej decyzji nie było rozstrzygnięcie o rygorze natychmiastowej wykonalności. W ocenie Sądu nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przez organ II instancji art. 97 ust. 1 pkt 4 Kpa poprzez odmowę zawieszenia postępowania odwoławczego od Rozkazu Personalnego Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w M. z dnia [...] r. pomimo toczącego się równolegle przed tym organem postępowania administracyjnego zmierzającego do rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Należy bowiem zauważyć, iż każda z wymienionych w art. 41 ustawy o Policji przesłanek stanowi samodzielną podstawę do zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji, co skutkuje tym, że zaistnienie którejkolwiek z nich może stanowić podstawę do prowadzenia odrębnego i niezależnego postępowania administracyjnego Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 10 § 1 Kpa w związku z art. 7 Kpa i w związku z art. 81 Kpa zaniechanie pisemnego zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się (w wyznaczonym terminie i miejscu) ze zgromadzonym w toku postępowania materiałem dowodowym, należy wskazać, że w niniejszej sprawie zarzut naruszenia tych przepisów nie może odnieść zamierzonego skutku. Okoliczność ta bowiem nie może wpływać na treść rozkazu o zwolnieniu ze służby, który jak już stwierdzono, oparty jest przede wszystkim na orzeczeniu Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w K., którego skarżący nie podważył. Mając na uwadze powyższe, uznając że ani zaskarżony rozkaz personalny, ani poprzedzający go rozkaz personalny organu I instancji nie naruszają obowiązujących przepisów prawa w sposób skutkujący koniecznością ich uchylenia albo stwierdzenia nieważności, orzeczono na podstawie art. 151 ppsa o oddaleniu skargi.