IV SA/Gl 509/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2014 r. sprawy ze skargi H. B. (B.) na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania nagrody rocznej za służbę w policji oddala skargę. Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w Z. przyznał aspirantowi sztabowemu H.B. uprawnienie do nagrody rocznej za 12 miesięcy służby w 2012 roku w wysokości 80% podstawy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 110 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 110 ust. 6 ustawy o Policji, nagrodę roczną obniża się policjantowi w granicach od 20% do 50%. w przypadku otrzymania opinii służbowej, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Podstawą obniżenia nagrody rocznej był fakt uzyskania opinii służbowej o niewywiązywaniu się z obowiązków służbowych funkcjonariusza. Opinia taka, wydana przez Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w Z. w dniu [...], uzyskała walor ostateczności po utrzymaniu jej w mocy przez Komendanta Powiatowego KPP w Z. w dniu [...]. Obniżenie nagrody, co podkreślono, ma charakter obligatoryjny, natomiast organ może decydować jedynie o wysokości tego obniżenia od 20% do 50%. Organ pierwszej instancji podniósł także, iż strona w trakcie postępowania podnosiła okoliczności odnoszące się do zasadności wydanej opinii służbowej, podczas gdy przedmiotem postępowania była sprawa nagrody. Pismem z dnia [...] strona wniosła odwołanie od powyższego rozkazu personalnego do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. W treści odwołania podniesione zostały zarzuty skierowane, w istocie rzeczy, przeciwko opinii służbowej. H.B. podkreśla w szczególności nieprzychylne nastawienie do niego jego przełożonego - Naczelnika Wydziału Kryminalnego KPP w Z., wyrażające się m.in. w nierównym traktowaniu funkcjonariusza w stosunku do innych osób. W jego ocenie, to było powodem negatywnej opinii. Kwestionuje również wiedzę i umiejętności swojego przełożonego. Decyzją nr [...] z dnia [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. utrzymał zaskarżone rozstrzygniecie w całości w mocy. W uzasadnieniu przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania oraz ustalenia poczynione w jego wyniku. Wskazał na przepis art. 110 ust. 5 pkt. 4 ustawy o Policji, który obliguje właściwy organ do obniżenia nagrody rocznej policjantowi w przypadku, kiedy otrzymał on opinię służbową, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Do uznania organu pozostawiono tylko kwestię wysokości obniżenia nagrody w zakreślonych granicach - od 20% do 50%. Dokonując obniżenia nagrody należy brać pod uwagę § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz.U. Nr 251, poz. 1859), który nakazuje uwzględnić całokształt okoliczności sprawy, w szczególności charakter popełnionego przestępstwa, przestępstwa skarbowego lub przewinienia, jego skutki, rodzaj i wymiar orzeczonej kary oraz dotychczasowe wyniki policjanta w służbie. Obniżenie nagrody rocznej nastąpiło w najniższej wysokości – 20% z tego względu, że policjant w czasie [...] letniej służby osiągał dobre wyniku, za co wielokrotnie był nagradzany podwyższeniem dodatku służbowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia [...] H.B. ponownie podnosi zarzuty odnoszące się do opinii służbowej, wystawionej przez przełożonego, która to opinia stanowiła podstawę do obniżenia nagrody rocznej za 2012 r. Podniósł m.in. fakt, iż wielokrotnie odwoływał się od tej opinii, podając przykłady świadczące o "wrogim" nastawieniu przełożonego, wyrażające się w ignorowaniu, ośmieszaniu, szukaniu "haków", prokurowaniu fałszywych dowodów. Przełożonemu zarzucił także brak elementarnej wiedzy w zakresie prowadzonych postępowań. Wskazuje ponadto na zlecanie mu dodatkowych dyżurów, brak możliwości korzystania z samochodu służbowego, baz danych KSIP oraz WZM, co utrudniało mu wykonywanie zadań. Pomimo tych trudnych warunków, jak zauważa, był wielokrotnie wyróżniany i nagradzany. Zwraca uwagę na pozytywnie oceniając go rozkaz personalny z dnia [...], odnoszący się do znacznej części okresu czasu, za jaki została wydana niekorzystna dla niego opinia służbowa. W dalszej części skargi wskazuje na inne okoliczności, świadczące o nieprzychylnym nastawieniu przełożonych oraz o składanych przez niego skargach. Pismem procesowym z dnia [...] skarżący przekazał Sądowi kilka dokumentów, potwierdzających "wrogie" nastawienie przełożonych do niego. W kolejnym piśmie procesowym z dnia [...] podniósł, iż obniżenie mu nagrody rocznej stanowi naruszenie podstawowych praw człowieka, w tym określonych w art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zawarte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wskazać nadto trzeba, że po myśli art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej P.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy. Przedmiotem skargi jest decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję - rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] Komendanta Powiatowego Policji w Z. w sprawie przyznania aspirantowi sztabowemu H.B. uprawnienia do nagrody rocznej za 12 miesięcy służby w 2012 roku w obniżonej wysokości - 80% podstawy. Kontrolowana decyzja została podjęta na podstawie art. 110 ust. 1 i ust. 5 pkt. 4 w zw. z art. 38 ust. 2 pkt 2 oraz art. 110 ust. 6 ustawy z dnia 6 września 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. 2011 r. nr 287, poz. 1687, dalej: ustawa o Policji). Zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Nagroda ta ulega obniżeniu w przypadku otrzymania pierwszej lub kolejnej opinii służbowej, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 3 (art. 110 ust. 5 pkt. 4). Przepis art. 38 ust. 2 pkt. 3 ustawy o Policji przewiduje możliwość przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe w przypadku niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy. Łączne odczytanie normy zawartej w art. 110 ust. 5 pkt. i art. 38 ust. 2 pkt. 3 prowadzi do wniosku, iż przełożony policjanta będzie uprawniony (i zobowiązany) do obniżenia mu nagrody rocznej po stwierdzeniu w opinii służbowej faktu niewywiązywania się przez funkcjonariusza z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku. Do opinii tej należy odnosić wymóg ostateczności w rozumieniu § 8 ust. 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów. Obniżenie nagrody rocznej, w myśl art. 110 ust. 6 ustawy o Policji, może nastąpić w granicach od 20% do 50%. Dokonując analizy przepisów art. 110 ust. 5 i ust. 6 przyjąć trzeba, że o ile samo obniżenie nagrody rocznej policjantowi w przypadku negatywnej opinii służbowej ma charakter aktu związanego, o tyle wysokość obniżki została pozostawiona uznaniu przełożonego. Uznanie to ma charakter ograniczony ze względu na określenie przez ustawodawcę granic obniżki (od 20% do 50%), jak również i ze względu na § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz.U. Nr 251, poz. 1859), który przy obniżaniu nagrody rocznej nakazuje uwzględniać całokształt okoliczności sprawy, w szczególności charakter popełnionego przestępstwa, przestępstwa skarbowego lub przewinienia, jego skutki, rodzaj i wymiar orzeczonej kary oraz dotychczasowe wyniki policjanta w służbie. Wobec powyższego, w sytuacji kiedy została wydana ostateczna opinia służbowa w sprawie niewywiązywania się przez funkcjonariusza z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku z dnia [...] obowiązkiem bezpośredniego przełożonego skarżącego było obniżenie nagrody rocznej. W związku z tym, że dotychczasowe wyniki policjanta w służbie były pozytywne organ pierwszej instancji, a w ślad za nim organ drugiej instancji, przyjęły, iż obniżenie to powinno wynosić 20% miesięcznego uposażenia, a więc najniżej z możliwych w świetle obowiązujących przepisów. W przywołanych okolicznościach, brak jest podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, która zapadła na skutek wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, na podstawie zgromadzonych i potrzebnych do jej rozstrzygnięcia dowodów, właściwej ich oceny oraz prawidłowych rozważań faktycznych i prawnych organu odwoławczego, zawartych w jej uzasadnieniu (art. 107 § 3 k.p.a.). W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.