IV SA/Gl 516/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Walentek po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania. Pismem z dnia 30 kwietnia 2016 r. I.P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia [...]r. nr [...], którą zobowiązano skarżącą do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, tj. zasiłku dla bezrobotnych za okres od 24 listopada 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. w wysokości 1.241,90 zł brutto. W treści skargi I.P. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Następnie wskazała, że nie posiada żadnych oszczędności, które mogłaby przeznaczyć na zwrot wyżej wymienionej kwoty. Tym samym w ocenie skarżącej zwrot 1.241,90 zł spowoduje u niej uszczerbek dla własnego utrzymania. Jednocześnie dodała, iż została oszukana przez firmę A sp. z o.o. albowiem nie wiedziała, że firma ta zawarła z nią umowę zlecenia. Zarządzeniem Sędziego sprawozdawcy z dnia 4 lipca 2016 r. wezwano skarżącą do uprawdopodobnienia twierdzeń zawartych we wniosku poprzez wskazanie czy obecnie jest zatrudniona albo zarejestrowana w urzędzie pracy, czy korzysta ze świadczeń pomocy społecznej, czy prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe lub pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z innymi osobami, oraz podanie jaka jest wysokość kosztów jej miesięcznego utrzymania, w szczególności ile ponosi wydatków na utrzymanie mieszkania (czynsz, prąd, gaz, telefon), żywność, leki. W odpowiedzi na wezwanie I.P. nadesłała kserokopię decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...]r. nr [...], na mocy której rozłożono jej kwotę 1.241,90 zł brutto nienależnie pobranego świadczenia na 36 rat w tym 35 rat po 35 zł brutto każda i ostatnia rata w wysokości 16,90 zł brutto. W uzasadnieniu wyżej wymienionej decyzji organ ustalił, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem i synem, źródłem ich utrzymania jest wyłącznie jej wynagrodzenie w kwocie 2.100 zł brutto, rodzina ponosi koszty utrzymania z tytułu opłat za: energię elektryczną (216,14 zł), gaz (50 zł), wodę (154,13 zł), odpady komunalne (15 zł za osobę), telefon (50 zł), doładowanie do telefonu (50 zł), Internet (30 zł), żywność (ok. 400-500 zł), środki czystości (ok. 80 zł), ubezpieczenie PZU na życie i na wypadek śmierci (60 zł), rata kredytu konsolidacyjnego (147,84 zł) oraz stwierdzono, iż rodzina korzystała ze wsparcia Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. w formie zasiłków celowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2014 r., Sygn. akt I OSK 1539/14, LEX nr 1494696). Poza tym każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do zapłaty, jednak co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody, poza tym ma niewątpliwie charakter odwracalny. W tej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (por. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2014 r., Sygn. akt II GSK 1020/14, LEX nr 1467667). Jednocześnie ciężka sytuacja finansowa sama w sobie nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków stanowi przesłankę umożliwiającą skorzystanie z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2013 r., Sygn. akt II FSK 3440/13, LEX nr 1406550). W przedmiotowej sprawie skarżąca domaga się wstrzymania wykonania decyzji zobowiązującej ją do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w wysokości 1.241,90 zł brutto. Z akt sprawy wynika, że owszem sytuacja materialna skarżącej jest trudna jednakże uzyskała ona rozłożenie na raty powyższej kwoty i na podstawie decyzji z dnia [...]r. jest zobowiązana do uiszczania miesięcznie na konto Powiatowego Urzędu Pracy w J. kwoty 35 zł (ostatnia rata 16,90 zł). Tym samym pomimo niskich dochodów skarżącej i wydatków związanych z utrzymaniem jej rodziny w ocenie Sądu konieczność uiszczania 35 zł miesięcznie na rzecz Skarbu Państwa nie spowoduje ani wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody ani trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego Sąd uznał, że w sprawie nie zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określone w art. 61 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.