IV SA/Gl 517/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Sędziowie NSA Zofia Borowicz (spr.), NSA Adam Mikusiński, Protokolant starszy referent Arkadiusz Kmiotek, po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. W. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w B. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie żołnierzy zawodowych - dodatku za klasę specjalisty wojskowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] G. z dnia [...] r. numer: [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] G. na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (tj. z 2002 r., Dz. U. Nr 76, poz. 693) oraz § 5 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 8 ust. 5 i § 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.) pozbawił [...]. E. W. z dniem [...] r. wypłaty dodatku za klasę specjalisty wojskowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołując się na w/w przepisy prawa wywiódł, iż z dniem [...] r. [...]. E. W. utracił prawo do dodatku w związku z ustaleniami braku uprawnienia do jego otrzymania. Organ wskazał, że komisja weryfikacyjna powołana rozkazem Nr [...] z dnia [...] r. w celu weryfikacji uprawnień do dodatku za klasę kwalifikacyjną specjalisty wojskowego po przeprowadzeniu stosownej weryfikacji posiadanych klas specjalisty z zajmowanymi stanowiskami służbowymi stwierdziła, że w przypadku w/w [...] występuje niezgodność posiadanej klasy SW ze specjalnością wojskową na zajmowanym stanowisku. W odwołaniu E. W. zarzucił, że klasę mistrzowską w specjalności [...] zdobył w dniu [...] r. (rozkaz Dowódcy JW [...] Nr [...] z dnia [...] r.) Do dnia [...] r. zdobyta przez niego klasa specjalisty była zgodna z SW ([...]). Z dniem [...] r. (Rozkaz Personalny Nr [...]) został przeniesiony na inne stanowisko wskutek likwidacji zajmowanego stanowiska, co jest zgodne z § 8 ust. 3 pkt 2 cyt. rozporządzenia. W związku z powyższym a także wobec pisma Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej Nr [...] z dnia [...] r. i zgodnie z § 25 ust. 1 cyt. rozporządzenia przysługuje mu dodatek wyrównawczy odpowiadający kwocie równej mistrzowskiej klasie SW. Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 7 ust. 2, art. 9 ust. 1-5 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 ze zm.), § 5 ust. 1 pkt 2 i § 25 rozporządzenia MON z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków... (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia MON z dnia 16 marca 1993 r. w sprawie określenia organów wojskowych i organów wojskowych wyższego szczebla... (Dz. U. Nr 23, poz. 101) dowódca Jednostki Wojskowej [...] B. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wywiódł, iż zgodnie z art. 75 ustawy z dnia 23 grudnia 2000 r. o zmianie niektórych upoważnień ustawowych do wydawania aktów normatywnych oraz o zmianie niektórych ustaw z dniem wejścia w życie przedmiotowej ustawy (tj. z dniem 30 marca 2001 r.) utraciły moc uchwały Rady Ministrów oraz zarządzenia Prezesa Rady Ministrów, ministrów, innych organów administracji rządowej, podjęte lub wydane przed dniem wejścia w życie Konstytucji RP, jeżeli zostały podjęte lub wydane bez upoważnienia ustawowego. Z dniem wejścia w życie ustawy utraciły moc także inne niż wymienione w ust. 1 akty normatywne Rady Ministrów, Prezesa Rady Ministrów oraz ministrów lub innych organów administracji rządowej podjęte lub wydane przed dniem wejścia w życie Konstytucji, jeżeli zawierały normy prawne o charakterze powszechnie obowiązującym lub wewnętrznym, z wyjątkiem rozporządzeń. W związku z tym utraciła moc decyzja Nr 29/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 2.03.1995 r. w sprawie uzyskiwania klas kwalifikacyjnych przez specjalistów wojskowych i instruktorów spadochronowych w Siłach Zbrojnych (Dz. Roz. MON z 1995 r. poz. 24) oraz "Instrukcji o klasyfikowaniu specjalistów wojskowych w Siłach Zbrojnych RP". W ocenie organu brak aktu prawnego regulującego przedmiotowe kwestie uniemożliwił nadanie, potwierdzenie bądź podwyższenie poszczególnych klas kwalifikacyjnych, a uprawniał do dalszej wypłaty dodatku za klasy kwalifikacyjne wg uprawnień posiadanych przed dniem 30.03.2001 r. bez konieczności potwierdzenia posiadanych klas. Wejście w życie w/w ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie niektórych upoważnień... spowodowało, iż brak jest podstaw do przyznania dodatków za klasę specjalisty wojskowego uzyskaną lub podwyższoną po 30 marca 2001 r. Na dzień utraty przepisów w zakresie klasyfikowania specjalistów wojskowych i uzyskiwania klas tj. 31.03.2001 r. E. W. posiadał mistrzowską klasę specjalisty (SW [...]), a tym samym prawo do pobierania w dalszym ciągu dodatku z tego tytułu. Z dniem [...] r. został wyznaczony na stanowisko [...] o specjalności wojskowej [...] - niezgodnej z posiadaną. W tej sytuacji brak było podstaw do dalszej wypłaty dodatku za klasę specjalisty wojskowego, gdyż niemożliwe jest uzyskanie klasy w nowej specjalności, a warunkiem wypłaty jest zgodność ze specjalnością wymaganą na zajmowanym stanowisku służbowym (§ 25 ust. 1 cyt. rozporządzenia MON z dnia 10 października 2000 r. - Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.). W skardze E. W. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem art. 2 i 8 Konstytucji RP poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pozbawiającej go wypłaty dodatku do uposażenia z mocą wsteczną. Nadto zarzucił, że zaskarżona decyzja winna być wyeliminowana z obrotu prawnego w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 i 3 kpa wobec wydania uprzednio decyzji Nr [...] z dnia [...] r. uchylającej decyzję Nr [...] z dnia [...] r. o wstrzymaniu z mocą od [...] r. dodatku za mistrzowską klasę specjalisty wojskowego i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia. Według skarżącego oznacza to, że tożsama sprawa jest w toku i jako wcześniej rozpoczęta nie została zakończona. Skarżący wnioskował też o nakazanie wypłacenia mu dodatku za posiadaną klasę mistrzowską specjalisty wojskowego, wstrzymanego z mocą od [...] r. wraz z ustawowymi odsetkami. Na uzasadnienie zarzutów przedstawił przebieg służby podkreślając okoliczności podniesione poprzednio w odwołaniu. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie prezentując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 25 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę zgodności z prawem wykonywania działań administracji publicznej. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej p.p.s.a. sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonych aktów badając czy kwestionowany akt nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto sądy te badają czy organ administracji nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością wydanego rozstrzygnięcia. Z tym, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną a zatem ocenia legalność decyzji również z urzędu. Przed merytorycznym rozpatrzeniem sprawy Sąd zobligowany jest m.in. do zbadania czy skarga została wniesiona w terminie. W ocenie Sądu uwzględniając treść pisma organu odwoławczego z dnia [...] r. (karta [...] akt sądowych) oraz treść wyjaśnień złożonych przez skarżącego na rozprawie w dniu 10 stycznia 2006 r. (karta [...] akt sądowych) przyjąć należało, że skarga została wniesiona w terminie. Zresztą jak to zostało uznane na etapie tzw. wstępnego badania dopuszczalności skargi (Zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 27.07.2004 r. - karta [...] akt sąd.). Dodać też należy, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do zasądzania należności jak tego domagał się skarżący lecz - co wynika z powołanych wyżej przepisów prawa - do kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Oceniając zatem legalność zaskarżonego aktu pod kątem zastosowanych przepisów prawa materialnego oraz procesowego stwierdzić należy, że skarga jest zasadna. Art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi, iż organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Powyższa, ogólna zasada legalności znajduje swoje miejsce w procedurze administracyjnej, tj. art. 6 kpa, który wprowadza zasadę praworządności, jako przestrzegania prawa przez organy administracji publicznej. Organy administracji publicznej zobowiązane są działać zgodnie z normami prawa materialnego i normami proceduralnymi, a wyrazem zastosowanego prawa winno być uzasadnienie decyzji (art. 107 § 3 kpa). Powszechnie obowiązującym prawem w zakresie uposażenia żołnierzy - na dzień wydania zaskarżonej decyzji - była ustawa z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (tj. z 2002 r. Dz. U. Nr 76, poz. 693 ze zm.) oraz wydane z jej upoważnienia (art. 45 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 48 ust. 2) rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.). Zgodnie z art. 7 ust. 1 cyt. ustawy prawo do uposażenia powstaje z dniem stawienia się żołnierza do pełnienia służby w określonym miejscu. Zmiana wysokości uposażenia następuje z dniem powstania okoliczności uzasadniających tę zmianę (ust. 2). Uposażenie to jest przyznane i ustalane w drodze decyzji administracyjnej (art. 9 ust. 4 cyt. ustawy). W myśl art. 15 ust. 1 tej ustawy żołnierze zawodowi otrzymują dodatki do uposażenia: kwalifikacyjny, specjalny oraz dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej albo miejscem pełnienia służby. Stosownie do § 11 pkt 2 lit. a) cyt. rozporządzenia dodatek kwalifikacyjny przysługuje m.in. za klasę kwalifikacyjną. § 25 ust. 1 tegoż rozporządzenia określa wysokość dodatku kwalifikacyjnego w zależności od uzyskanej klasy w specjalności wojskowej właściwej dla zajmowanego stanowiska służbowego lub pełnionej funkcji. Z treści § 2 pkt 4 i § 11 oraz § 6 ust. 1 cyt. rozporządzenia wynika, że dodatek kwalifikacyjny jest tzw. dodatkiem o charakterze stałym. W myśl § 5 ust. 1 dodatki o charakterze stałym właściwy organ przyznaje, podwyższa, wstrzymuje lub obniża decyzją określającą datę nabycia lub utraty uprawnień do dodatku, jego wysokość i podstawę przyznania, wstrzymania lub obniżenia. Z regulacji tej wynika zatem, że zmiana uposażenia przyznanego żołnierzowi przez jego obniżenie lub pozbawienie składnika wynagrodzenia, ustalonych decyzją ostateczną jest możliwa poprzez wydanie decyzji w tym przedmiocie tylko wówczas, gdy nastąpiły okoliczności przewidziane w przepisach ustawy. Natomiast w innym przypadku zmiana uposażenia żołnierza jest dopuszczalna tylko w warunkach zmiany, uchylenia bądź stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej (art. 145 § 1, art. 154, art. 156 § 1, ewentualnie art. 162 § 1 kpa). Sformułowana wyżej zasada wynika wprost z art. 16 § 1 kpa (por. wyrok NSA z dnia 4.08.1995 r. sygn. akt SA/Wr 436/95, opubl. ONSA 1996/4/155). W zaskarżonej decyzji jako zmianę okoliczności, o której mowa w art. 7 ust. 2 cyt. ustawy o uposażeniu żołnierzy uprawniającą do pozbawienia skarżącego dodatku, wymienionego w § 11 pkt 2 lit. a) cyt. rozporządzenia organ uznał utratę mocy obowiązującej decyzji Nr 29/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 marca 1995 r. w sprawie uzyskiwania klas kwalifikacyjnych przez specjalistów wojskowych i instruktorów spadochronowych w Siłach Zbrojnych RP (Dz. Rozk. MON z 1995 r., poz. 24) w oparciu o art. 75 ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie niektórych upoważnień ustawowych do wydania aktów normatywnych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 120, poz. 1268). Na wstępie należy zatem zauważyć, iż art. 241 ust. 1 Konstytucji stanowi, że w okresie 2 lat od dnia wejścia w życie Konstytucji, Rada Ministrów miała ustalić, które z uchwał Rady Ministrów oraz zarządzeń ministrów lub innych organów administracji rządowej, podjęte lub wydane przed wejściem w życie Konstytucji wymagają stosownie do art. 87 ust. 1 i art. 92 Konstytucji zastąpienia ich przez rozporządzenie i zobowiązana została do przedstawienia projektu Sejmowi. W terminie do 17 października 1999 r. Rada Ministrów nie wywiązała się z nałożonego na nią przez Konstytucję powyższego obowiązku. Zatem w art. 75 ust. 1 cyt. wyżej ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie niektórych upoważnień... (Dz. U. Nr 120, poz. 1268) wskazano, że utraciły moc uchwały Rady Ministrów, ministrów innych organów administracji rządowej podjęte lub wydane przed dniem wejścia w życie Konstytucji RP, jeżeli zostały podjęte lub wydane bez upoważnienia ustawowego. Z dniem wejścia w życie ustawy utraciły moc także inne niż wymienione w ust. 1 akty normatywne Rady Ministrów, Prezesa Rady Ministrów oraz ministrów lub innych organów administracji rządowej, podjęte lub wydane przed dniem wejścia w życie Konstytucji, jeżeli zawierały normy prawne o charakterze powszechnie obowiązującym lub wewnętrznym, z wyjątkiem rozporządzeń (ust. 2). Jednocześnie w ust. 4 art. 75 cyt. ustawy wskazano, że do dnia 31 grudnia 2001 r. Rada Ministrów ogłosi w Dzienniku Urzędowym "Monitor Polski" wykaz aktów prawnych, o których mowa w ust. 1-3. W obwieszczeniu Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2001 r. wydanym na podstawie art. 75 ust. 4 cyt. ustawy w sprawie wykazu uchwał Rady Ministrów, zarządzeń i innych aktów normatywnych Prezesa Rady Ministrów ministrów i innych organów administracji rządowej, które utraciły moc z dniem 30 marca 2001 r. (MP Nr 47, poz. 782) ogłoszono wykaz tychże aktów, który obejmuje akty prawne wydane bez upoważnienia ustawowego i akty prawne zawierające normy prawne o charakterze powszechnie obowiązującym. W wykazie tym decyzja Nr 29/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 marca 1995 r. w sprawie uzyskiwania klas kwalifikacyjnych przez specjalistów wojskowych i instruktorów spadochronowych w Siłach Zbrojnych RP (Dz. Rozk. MON z 1995 r. poz. 24) nie figuruje. To zaś oznacza, że przedmiotowa decyzja w świetle uregulowań art. 93 ust. 2 Konstytucji nie może jedynie stanowić podstawy decyzji wobec obywateli, gdyż nie jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Nie oznacza to jednak, że powyższy akt nie mógł stanowić podstawy do wydania decyzji przed dniem 31 marca 2001 r. Zatem w niniejszej sprawie organy orzekające winny były ustalić w jakim trybie i na jakiej podstawie prawnej skarżący nabył uprawnienie do przedmiotowego dodatku i uwzględniając stan faktyczny sprawy rozstrzygnąć czy i w ogóle w jakim trybie zachodzą podstawy do pozbawienia skarżącego tego dodatku a także czy w okolicznościach sprawy występują przesłanki uzasadniające wydanie decyzji o jakiej mowa w § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia bądź też czy w sprawie zachodzą podstawy do ukształtowania wynagrodzenia w oparciu o regulację zawartą w § 8 ust. 3 tegoż rozporządzenia. W związku z powyższym stwierdzić należy, że organy orzekające nie uwzględniły przy rozstrzyganiu sprawy stanu faktycznego wynikającego z akt sprawy, na co zwracał uwagę skarżący w odwołaniu. Z akt tych wynika, że rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] r. został on zwolniony z zajmowanego stanowiska [...] i wyznaczony do służby stałej na niższe stanowisko na jego wniosek tj. [...] (na stanowisko o specjalności STE - [...]. SW [...]). Rozkazem Nr [...] z dnia [...] r. Dowódcy 3 Korpusu Obrony Powietrznej skarżącemu z dniem [...] r. nadano na stałe mistrzowską klasę specjalisty wojskowego SW [...]. Przysługujące mu z tytułu nadania klasy kwalifikacyjnej świadczenia finansowe otrzymał z dniem [...] r., co wynika z w/w rozkazu Nr [...]. Z uregulowań zawartych w art. 6 ustawy z dnia 7 maja 1999 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. Nr 50, poz. 500) oraz w § 39 rozporządzenia MON z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.) wynika, że kwestie dodatku do uposażenia z tytułu uzyskanej klasy kwalifikacyjnej regulowało wówczas ostatnio powołane rozporządzenie (§ 25 ust. 1). Z akt wynika ponadto, że rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] r. skarżący został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczony na niższe stanowisko służbowe za pisemną zgodą żołnierza wskutek likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego [...] (na stanowisko o specjalności STE [...]. SW [...]). Bezspornym jest, że skarżący nie uzyskał klasy kwalifikacyjnej w nowej specjalności właściwej dla zajmowanego stanowiska służbowego, czy też pełnionej funkcji. Z akt sprawy nie wynika natomiast aby we właściwym trybie został uchylony rozkaz Nr [...] z dnia [...] r. Dowódcy 3 Korpusu Obrony Powietrznej, na mocy którego skarżący uzyskał mistrzowską klasę specjalisty wojskowego SW [...]. Załączone do akt sprawy: rozkaz Nr [...] z dnia [...] r. Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej, rozkaz Nr [...] z dnia [...] r. Dowódcy 1 Brygady Rakietowej Obrony Powietrznej i rozkaz Nr [...] z dnia [...] r. Dowódcy 3 Korpusu Obrony Powietrznej nie obejmują w/w rozkazu Nr [...] z dnia [...] r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy trafnie zauważył, że z dniem [...] r. skarżący został wyznaczony na stanowisko o specjalności wojskowej niezgodnej z posiadaną. W tej sytuacji wymagało rozważenia czy w sprawie nie ma zastosowania § 8 ust. 3 pkt 2 cyt. rozporządzenia. Okoliczności te podnosił skarżący w odwołaniu lecz organ orzekający w ogóle się do nich nie ustosunkował. W tym zaś zakresie sprawa wymagała wszechstronnego wyjaśnienia, skoro z zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego (art. 61 § 1 kpa) wynika, że zostało ono wszczęte z urzędu w sprawie ustalenia uprawnień do otrzymania dodatku za posiadane klasy specjalisty wojskowego (karta [...] akt adm.). Jak już wyżej Sąd wskazał, przedmiotowy dodatek jest tzw. dodatkiem o charakterze stałym, o którym stanowi właśnie § 8 ust. 3 cyt. rozporządzenia. Trafnie też zarzuca skarżący, że w kwestii przedmiotowego dodatku do uposażenia toczyło się równolegle odrębne postępowanie administracyjne w sprawie wstrzymania jego wypłaty. Z akt sprawy nie wynika, aby to postępowanie zostało zakończone decyzją ostateczną. Zatem zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 i 3 kpa przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie był słuszny. Niemniej z uwagi na uregulowania zawarte w § 5 ust. 1 i § 8 ust. 3 cyt. rozporządzenia sprawa ustalenia uprawnienia do przedmiotowego dodatku winna być rozpatrzona kompleksowo. Powyższe wskazuje, że sprawa posiadania przez skarżącego uprawnień do otrzymywania przedmiotowego dodatku bądź też zmiany uposażenia w związku ze zmianą okoliczności w rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy o uposażeniu żołnierzy nie została dostatecznie wyjaśniona, czym organy orzekające naruszyły art. 7 i 77 § 1 kpa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów zawartych w art. 107 § 3 kpa. Niewyjaśnienie sprawy w powyższym zakresie wskazuje, że nie można uznać, iż organy orzekające zgodnie z prawem zastosowały jako podstawę rozstrzygnięcia § 8 ust. 5 i § 25 ust. 1 cyt. rozporządzenia. Wadliwie nadto w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołany został art. 138 § 1 pkt 2 kpa w sytuacji, gdy organ rozstrzygnięciem tym utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, które to rozstrzygnięcie znajdującej oparcie w art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Z tych wszystkich przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na mocy art. 152 p.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań. Oczywistym przy tym jest, że organ rozpoznając sprawę zobowiązany będzie stosować obowiązujące przepisy prawa, mając przy tym na uwadze treść art. 169 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 179, poz. 1750).