IV SA/Gl 521/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2010 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt. 14lit. "a", art. 2 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o utracie przez T. S. statusu osoby bezrobotnej. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że strona bez uzasadnionej przyczyny odmówiła przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac społecznie użytecznych, prac interwencyjnych lub robót publicznych, Z powyższą decyzją nie zgodził się T. S., który wniósł odwołanie do Wojewody [...]. Zdaniem odwołującego się organ pierwszej instancji podjął decyzję rażąco sprzeczną ze stanem faktycznym oraz przepisami ustawy, ponieważ na oświadczeniu z dnia [...]r. jednoznacznie wskazała powód odmowy przyjęcia przedłożonej oferty pracy. Proponowana praca jest niezgodna z posiadanymi kwalifikacjami i posiadanymi uprawnieniami budowlanymi, jest jego upokorzeniem i stanowi naruszenie postanowień Konstytucji w zakresie wykonywania pracy zgodnej z wykształceniem. Nadto, zdaniem odwołującego się ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w art. 2 ust. 1 pkt. 2a ppkt 16 precyzuje znaczenie odpowiedniej pracy, co oznacza zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniu społecznemu i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe, czyli proponowana przez organ oferta pracy jest rażącym jego upokorzeniem pod względem wykształcenia i posiadanych udokumentowanych kwalifikacji i doświadczenia zawodowego. Jako technik budowlany posiada uprawnienia zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, kierowania budową i wykonywania prac w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-budowlanej. Dodatkowo podkreślił, że wymieniona powyżej ustawa w art. 57 ust. 4 określa, że bezrobotni, o których mowa w art. 49 pkt. 1 i 2, a także bezrobotni będący dłużnikami alimentacyjnymi w rozumieniu przepisów o pomocy uprawnionym do alimentów, mogą zostać skierowani przez starostę, na zasadach Sygn. akt IV SA/Gl 521/09 robót publicznych do wykonywania przez okres 6 miesięcy pracy niezwiązanej z wyuczonym zawodem w wymiarze nieprzekraczającym połowy wymiaru czasu pracy w instytucjach użyteczności publicznej oraz organizacjach zajmujących się problematyką kultury, oświaty, sportu i turystyki, opieki zdrowotnej lub pomocy społecznej. Zdaniem strony wskazane unormowanie nie dotyczy bezrobotnych, którzy ukończyli 50 rok życia, a tym samym jego, gdyż ukończył już 50 lat i nie ciąży na nim obowiązek alimentacyjny. Oznacza to że decyzja organu pierwszej instancji pozostaje w sprzeczności ze stanem faktycznym i prawnym. Nadto strona zaznaczyła, że art. 2 ust. 1 pkt. 2a pptk 32 określa instrument robót publicznych i związana jest z zatrudnieniem na czas ustawowo określony, a ich problematyka nie jest związana z jego zawodem. W dalszej części odwołujący się podniósł, że organ zatrudnienia nie stosuje względem niego właściwego pośrednictwa i nie udziela pomocy, ale stosuje ultimatum – przyjęcie wskazanej oferty pracy a jej odrzucenie wiąże się z utratą statusu bezrobotnego. Dodatkowo podniósł, że mocą zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji naruszył zasady pośrednictwa pracy określone przepisami ustawy i stał się instytucją Przymusu Uzupełniania Pracowników, na potrzeby gminy, poprawy efektywności urzędu oraz wskaźników statystycznych bezrobocia regionu. W konkluzji swoich rozważań uznał, że w odniesieniu do stanu faktycznego, czyli uzasadnionego powodu odmowy przyjęcia wskazanej oferty pracy, która jest nieodpowiednia do jego wykształcenia i posiadanych kwalifikacji zawodowych, decyzja organu pierwszej instancji jest sprzeczna z prawem i narusza postanowienia art. 65 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przedstawił własne stanowisko w sprawie. W tej części uzasadnienia przywołał treść art. 33 ust. 4 pkt. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a następnie przybliżył pojęcie odpowiedniej pracy zamieszczone w art. 2 ust.1 pkt. 16 oraz pojęcie robót publicznych zawarte w art. 2 ust. 1 pkt. 32 wyżej wymienionej ustawy. Sygn. akt IV SA/Gl 521/09 Organ odwoławczy zauważył, że stan zdrowia strony i czas dojazdu do pracy nie stanowią przeszkody do podjęcia pracy, a proponowane wynagrodzenie odpowiada wymaganiom wskazanym w art. 2 ust. 1 pkt. 16 powoływanej ustawy, dodatkowo organ ten zasygnalizował, że pracodawca nie określił wymagań dotyczących kwalifikacji i stażu pracy, zatem proponowana praca na stanowisku robotnika gospodarczego spełnia kryteria odpowiedniej pracy. Powyższy organ podkreślił, iż strona jest osobą długotrwale bezrobotną, będącą w szczególnej sytuacji na rynku pracy, z tego też powodu organ pierwszej instancji zastosował wobec niego jeden z instrumentów rynku pracy jakim jest skierowanie do wykonywania prac w ramach robót publicznych. W dalszej kolejności organ odwoławczy przypomniał definicję osoby bezrobotnej, a w jego ocenie argumenty podnoszone przez stronę, a dotyczące braku odpowiednich kwalifikacji zawodowych do podjęcia zatrudnienia nie mogą być potraktowane jako uzasadniające odmowę przyjęcia propozycji pracy i wskazują na brak gotowości do podjęcia pracy. W dniu [...] r. strona została pouczona o prawach i obowiązkach bezrobotnego, w tym o przesłankach utraty statusu osoby bezrobotnej, nadto w dniu [...] r. strona została poinformowana o konsekwencjach wynikających z odmowy przyjęcia oferty pracy, w tym propozycji wykonywania robót publicznych. W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do argumentów strony podniesionych w odwołaniu i zaznaczył, że wprawdzie proponowana praca nie dotyczy wyuczonego zawodu technika budowlanego, jednakże zgodnie z brzmieniem art. 2 ust. 1 pkt. 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy posiadane przez stronę kwalifikacje i doświadczenie zawodowe są wystarczające do wykonywania pracy na proponowanym stanowisku robotnika gospodarczego. Fakt nieprzedstawienia stronie w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej propozycji zatrudnienia w wyuczonym zawodzie, wskazuje na brak zgłoszeń do organu zatrudnienia przedmiotowych ofert pracy, tym samym proponowane stronie zatrudnienie umożliwia jej powrót na rynek pracy po długotrwałym okresie przebywania w ewidencji osób bezrobotnych. Nadto organ zaznaczył, że do strony mają zastosowanie przepisy art. 57 ust.1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a nie jak twierdzi strona art. 57 ust. 4 tej ustawy, gdyż strona spełnia kryteria długotrwale bezrobotnego, o którym mowa w art. 49 pkt. 2 przedmiotowej Sygn. akt IV SA/Gl 521/09 ustawy. Dodatkowo organ odwoławczy odniósł się do pojęcia pośrednictwa pracy oraz odpowiedniej pracy w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt. 16 i zaznaczył, że odpowiednia praca nie oznacza oferty pracy zgodnej z posiadanym wykształceniem i doświadczeniem zawodowym, a jedynie pracę do której bezrobotny posiada wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych. Z powyższą decyzją nie zgodził się T.S., który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W motywach skargi przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie odniósł się do argumentacji zamieszczonej w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Zdaniem strony jego kwalifikacje i doświadczenie zawodowe znacznie przewyższają zakres wiedzy niezbędnej dla robotnika gospodarczego. Następnie strona uznała, że argumentacja prawna zamieszczona w zaskarżonej decyzji jest na bardzo niskim poziomie i uznał, że organ ten wadliwie zinterpretował pojęcie odpowiedniej pracy, co jego zdaniem doprowadza do sytuacji, w której osoba posiadająca wysokie kwalifikacje zawodowe zmuszana jest do podejmowania prostych prac nie wymagających kwalifikacji i to pod rygorem utraty statusu osoby bezrobotnej za minimalne wynagrodzenie, a także na czas określony. Zdaniem strony oferta pracy "robotnik gospodarczy" przeznaczona jest dla bezrobotnego bez żadnych kwalifikacji oraz doświadczenia zawodowego. W dalszej części skargi zakwestionował sposób przywołania art. 57 ust. 1 ustawy i jego interpretacji i odniósł się do wskazywanego w odwołaniu art. 57 ust. 4 przedmiotowej ustawy. Z uwagi na dostrzeżone uchybienia poinformował, że złożył wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego względem urzędnika przygotowującego zaskarżoną decyzję. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sygn. akt IV SA/Gl 521/09 Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, iż sąd administracyjny powołany jest do badania legalności rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji. Oznacza to, że sąd ten nie ocenia zaskarżonej decyzji z punktu widzenia zasad współżycia społecznego czy słuszności, lecz dokonuje jej kontroli jedynie w aspekcie zgodności z przepisami prawa. W kontekście rozpatrywanej sprawy oznacza to, że Sąd zobligowany był do zbadania, czy wystąpiły przesłanki uzasadniające podjęcie takiego rozstrzygnięcia, jakie podjął Wojewoda [...] i czy argumentacja zamieszczona w uzasadnieniu tej decyzji odpowiada wymogom wynikającym z przepisów prawa. W pierwszej kolejności przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, że skarżący kwestionuje prawne aspekty rozstrzygnięcia podjętego przez organy zatrudnienia z tego też powodu przywołać należy treść przepisów mających zastosowanie w sprawie. Stosownie do postanowień art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Z kolei bezrobotnym powyżej 50 roku życia Sygn. akt IV SA/Gl 521/09 jest bezrobotny, który w dniu zastosowania wobec niego usług lub instrumentów rynku pracy ukończył co najmniej 50 rok życia. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt. 16 powoływanej ustawy pojęcie odpowiedniej pracy oznacza zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Nadto przywołać należy treść art. 57 ust. 1 i ust. 4 przedmiotowej ustawy, albowiem skarżący utrzymuje, że w sytuacji w jakiej on się znajduje zastosowanie posiada art. 57 ust. 4 a organ administracji utrzymuje, że art. 57 ust. 1. Po myśli art. 57 ust. 1 Starosta zwraca organizatorowi robót publicznych, który zatrudniał skierowanych bezrobotnych, o których mowa w art. 49 pkt 2-7, a także bezrobotnych będących dłużnikami alimentacyjnymi, w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, przez okres do 6 miesięcy, część kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz składek na ubezpieczenia społeczne bezrobotnych w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak kwoty ustalonej jako iloczyn liczby zatrudnionych w miesiącu w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy oraz 50 % przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w ostatnim dniu zatrudnienia każdego rozliczanego miesiąca i składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia. Z kolei art. 57 ust. 4 tej ustawy stanowi, że bezrobotni, o których mowa w art. 49 pkt 1 i 2, a także bezrobotni będący dłużnikami alimentacyjnymi w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, mogą zostać skierowani przez starostę, na zasadach dotyczących robót publicznych, do wykonywania przez okres do 6 miesięcy pracy niezwiązanej z wyuczonym zawodem, w wymiarze nieprzekraczającym połowy wymiaru czasu pracy, w instytucjach użyteczności publicznej oraz organizacjach zajmujących się problematyką kultury, oświaty, sportu i turystyki, opieki zdrowotnej lub pomocy społecznej. Z uwagi na odwołanie się do postanowień art. 49 pkt. 1 i 2 niezbędne jest Sygn. akt IV SA/Gl 521/09 także przybliżenie i tego przepisu. Zgodnie z nim w stosunku do osób będących w szczególnej sytuacji na rynku pracy: bezrobotnych do 25 roku życia oraz do bezrobotnych długotrwale albo po zakończeniu realizacji kontraktu socjalnego, o którym mowa w art. 50 ust. 2 pkt 2, albo kobiet, które nie podjęły zatrudnienia po urodzeniu dziecka. Przedstawiony powyżej stan normatywny w sprawie należy odnieść do stanu faktycznego, otóż skarżący od [...]r. jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. jako bezrobotny, a tym samym należy zaliczyć go do osób długotrwale bezrobotnych. W dniu [...] r. skarżący otrzymał propozycję zatrudnienia na stanowisku robotnika gospodarczego w ramach robót publicznych organizowanych przez Urząd Miasta w C., przy czym odmówił przyjęcia oferty pracy i złożył oświadczenie, że jego kwalifikacje są znacznie wyższe niż wymagane do wykonywania oferowanej pracy, albowiem dla wykonywania proponowanej pracy nie są wymagane praktycznie żadne kwalifikacje, natomiast skarżący dysponuje wykształceniem średnim z zakresu budownictwa i może samodzielnie nadzorować prace budowlane. Nadto skarżący zaznaczył, iż złożenie mu przedmiotowej propozycji jest przejawem upokorzenia jego osoby. Zaprezentowane powyżej okoliczności stały się podstawą do pozbawienia skarżącego statusu bezrobotnego. Na wstępie tej części rozważań przyjdzie dostrzec, że organy zatrudnienia zobowiązane są do podejmowania działań zmierzających do zmniejszenia liczby osób bezrobotnych, przy czym szczególne działania winny podejmować w stosunku do osób długotrwale bezrobotnych, gdyż tego typu osobą jest skarżący. Wbrew temu co podnosi skarżący należy uznać, że organy te uprawnione są do wykorzystywania wszystkich instrumentów zmierzających do usunięcia sytuacji, w jakiej te osoby się znajdują. Zamieszczenie w poszczególnych przepisach ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy określonych kategorii osób oznacza w zasadzie jedynie to, że wymieniona kategoria osób winna być w sposób preferowany przy pomocy danego instrumentu wspierana. Tym samym przepisy te nie mogą być interpretowane na tej zasadzie, że tylko ta kategoria osób poddana jest określonej regulacji. Kolejną kwestią wymagającą wyjaśnienia jest to, czy propozycja złożona skarżącemu stanowiła formę jego upokorzenia, jak utrzymuje to skarżący. Sąd Sygn. akt IV SA/Gl 521/09 docenia poziom wykształcenia T.S., jednakże skarżący musi mieć świadomość tego, że od [...] roku jest osobą pozbawioną pracy i jak sam to podkreśla w okresie tym nie miał ofert pracy. Fakt ten nie jest równoznaczny z tym, że organ zatrudnienia nie chciał skarżącemu takiej oferty przedłożyć, lecz spowodowane to było tym, że nie dysponował on ofertami, które odpowiadałyby oczekiwaniom skarżącego i były zgodne z jego wykształcenie. Nadto skarżący musi zauważyć i tę okoliczność, że po upływie 10 lat jego kompetencje w zakresie wyuczonego zawodu uległy znacznemu ograniczeniu. Mając na uwadze podniesione okoliczności przyjdzie uznać, że złożona skarżącemu propozycja wykonywania prac prostych nie może być uznana za formę upokorzenia, lecz stanowiła próbę aktywizacji osoby długotrwale bezrobotnej, która musi praktycznie od nowa uczyć się pracować. Dodatkowo trzeba zaznaczyć, że z naruszeniem unormowań dotyczących odpowiedniej pracy spotkamy się wówczas, gdy osobie zaproponowana zostanie praca, do wykonywania której nie posiada on kwalifikacji, gdyż będą one niższe. Z tego typu sytuacją nie spotkamy się wówczas, gdy kwalifikacje danej osoby będą wyższe a dla wykonywania oferowanej pracy wymagane będą niższe kwalifikacje. W świetle przedstawionej sytuacji skarżącego oraz działań organu zatrudnienia uznać należy, że nie dopuściły się one naruszenia przepisów prawa składając przedmiotową ofertę, a przedłożona oferta odpowiada definicji odpowiedniej pracy. Zatem argumentacja odmowy przyjęcia złożonej oferty zatrudnienia prezentowana przez skarżącego nie może być uwzględniona, a prezentowana argumentacja świadczy jedynie o tym, że skarżący nie jest zainteresowany podjęciem jakiejkolwiek pracy i poprawą swojej sytuacji materialnej, lecz oczekuje przedłożenia oferty, która będzie uwzględniała jego kwalifikacje i umiejętności. Tym samym, zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie wyczerpane zostały przesłanki, uzasadniające wykorzystanie przepisów art. 33 ust. 4 pkt. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zakresie pozbawienia statusu bezrobotnego na okres 120 dni. W motywach rozstrzygnięcia organu odwoławczego akcentuje się, że w rozpatrywanej sprawie zastosowanie ma art. 57 ust. 1 powyżej wskazanej ustawy, natomiast skarżący utrzymuje, że w stosunku do niego zastosowanie posiada art. 57 ust. 4 tej ustawy. Spór między stronami prowadzonego postępowania, a występujący w sprawie nie ma istotnego znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia, albowiem Sygn. akt IV SA/Gl 521/09 przywołane przepisy skierowane są do odmiennych grup adresatów i posiadają uzupełniający charakter. Z treści art. 57 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy wynika, że bezrobotni do 25 roku życia czy długotrwale bezrobotni jak również bezrobotni będący dłużnikami alimentacyjnymi mogą być skierowani do wykonywania przez okres 6 miesięcy pracy niezwiązanej z wyuczonym zawodem w instytucjach użyteczności publicznej, czy w innych wymienionych w tym przepisie. W skardze do tutejszego Sądu skarżący podnosi, że z uwagi na to, że ukończył 50 rok życia, to wskazany przepis nie ma do niego zastosowanie, ponieważ w art. 49 pkt. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wymieniona jest ta kategoria osób. Stanowisko zaprezentowane przez skarżącego nie może zostać uwzględnione, albowiem to iż ukończył on 50 rok życia nie oznacza, że w stosunku do niego nie ma zastosowania przesłanka przewidziana treścią art. 49 pkt. 2 powołanej powyżej ustawy, w której to wskazuje się na osoby długotrwale bezrobotne. Z uwagi na fakt, że skarżący jest długotrwale bezrobotnym to przepis ten posiada wobec niego zastosowanie, a organ może wykorzystać instrument w nim przewidziany. Z kolei art. 57 ust. 1 powyższej ustawy ukierunkowany jest na inną kwestię a mianowicie związaną z działaniami podejmowanymi przez starostę w stosunku do podmiotu organizującemu roboty publiczne. Oznacza to, że przepis ten nie stanowi podstawy żadnego rozstrzygnięcia podejmowane wobec osoby bezrobotnej. W tym zakresie zarzuty skarżącego o wadliwe zastosowanie tego przepisu są zasadne, jednakże zasadność tego zarzutu nie niweczy w żadnym stopniu prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia przez organy zatrudnienia, albowiem w stosunku do skarżącego podjęto działanie zmierzające do jego aktywizacji i w następstwie złożonej odmowy przyjęcia oferty zatrudnienia organ zatrudnienia zasadnie pozbawił go statusu osoby bezrobotnej. W skardze jak również innych pismach procesowych skarżący nie podnosi zarzutów dotyczących nieznajomości przepisów, względnie braku wiedzy co do konsekwencji prawnych odmowy przyjęcia złożonej oferty pracy. W odpowiedzi na skargę organ zatrudnienia akcentuje, że skarżący był poinformowany o swojej sytuacji prawnej, jak również o konsekwencjach podejmowanych przez niego działań. Zatem należy uznać, że organy administracji publicznej przeprowadziły postępowanie w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z przepisów prawa Sygn. akt IV SA/Gl 521/09 procesowego, a przeprowadzona z urzędu przez tutejszy Sąd kontrola nie wykazała uchybień w tym zakresie, które uzasadniałyby uwzględnienie wniesionej skargi. Skoro zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym oraz nie narusza przepisów prawa materialnego to tym, samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.