IV SA/Gl 528/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant Referent Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2008 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją Nr [...] z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. działając na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985r o Państwowej Inspekcji Sanitarnej / Dz. U. z 1998r Nr 90 poz. 575 z późn. zm./ nie stwierdził u B.G. choroby zawodowej – [...] wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. Nr 132 poz. 1115). Decyzja powyższa zapadła na podstawie dwóch orzeczeń lekarskich. Pierwszego, wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. Poradnię Chorób Zawodowych w S. oraz drugiego, wydanego przez Szpital Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Były to orzeczenia wykluczające możliwość stwierdzenia u badanego B.G. [...] w jej zawodowej postaci. Uprawnione do wydania orzeczenia lekarskiego placówki wzięły pod uwagę wywiad chorobowy, badanie [...] oraz dane z dostępnej dokumentacji lekarskiej, uwzględniając wyniki testów [...], w tym wyniki badań [...]. W takiej sytuacji, organ Inspekcji Pracy wskazał, iż brak jest podstaw do przyjęcia zawodowej etiologii schorzenia [...], mimo, iż karta oceny narażenia zawodowego pozwalała na stwierdzenie kontaktu B.G. ze [...] podczas wykonywania [...]. B.G. złożył od decyzji organu inspekcji sanitarnej I instancji odwołanie, w którym opisał przebieg swojej choroby. Oświadczył, iż ze względu na [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał mu [...]. Jest pod stałą kontrolą lekarza [...], a nadto był [...] hospitalizowany. Według odwołującego, lekarze, pod których opieką pozostaje rozpoznali pochodzenie zawodowe jego schorzenia. Dodatkowym dowodem na to jest poprawa jego stanu zdrowia , jaka nastąpiła po odsunięciu go od pracy zawodowej. Odwołujący wskazał, iż jest w posiadaniu znacznie bogatszej dokumentacji, niż zgromadzona w jego sprawie, toteż dołączył szereg dokumentów do swego odwołania. W szczególności zwrócił uwagę na charakterystykę [...], z którymi miał kontakt i które według niego wywarły negatywny wpływ na jego organizm. Zdaniem odwołującego, mimo dostarczenia przez niego próbek i charakterystyki [...], z którymi miał kontakt, materiał ten nie został sprawdzony. Badania, którym go poddano były zbyt wąskie i domagał się ich rozszerzenia. W szczególności nie przebadano odwołującego w kierunku szkodliwości [...]. Oświadczył, iż jest przeświadczony o wpływie [...] na jego stan zdrowia. W odwołaniu B.G. zawarł wniosek o zbadanie go w kierunku wpływu na jego chorobę [...], [...], który odprowadza się [...]. Do odwołania załączono świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych i orzeczenia lekarskie wydane w trakcie postępowania, wypisy ze szpitali, w których odwołujący był hospitalizowany i karty charakterystyki [...]. Wskutek wniesionego odwołania wszczęto postępowanie przed organem inspekcji sanitarnej II instancji . Po jego przeprowadzeniu Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie I instancji w mocy . W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego opisano przebieg pracy zawodowej B.G. wskazując, iż w latach [...], [...] i [...] pracował on w Spółce A w Ł. jako [...] i [...] mając kontakt ze [...], [...], [...], które traktowane są jako [...]. Pracował więc w warunkach ryzyka powstania choroby zawodowej [...]. Podkreślono jednak, iż uprawnieni lekarze specjaliści na podstawie obserwacji klinicznej, charakteru zmian [...] oraz [...], w tym z próbkami dostarczonymi przez zakład pracy, uznali, iż rozpoznane u odwołującego schorzenie nie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z pracą zawodową, a zatem brak jest podstaw do zakwalifikowania rozpoznanego schorzenia jako choroby zawodowej opisanej pod pozycja [...] wykazu chorób zawodowych zawartego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie chorób zawodowych. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż B.G. wezwany został w toku postępowania odwoławczego do zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy, nie przedstawił żadnych nowych dowodów, ani też okoliczności dotyczących toczącego się postępowania. Powołując się na definicję choroby zawodowej, o której mowa w § 2 ust. 1 wskazanego rozporządzenia, Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznał, iż zakres rozpoznania sprawy o stwierdzenie choroby zawodowej został zachowany. B.G., nie godząc się ze stanowiskiem organu administracji, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ze skargą. Powołał się na przebieg swojej choroby i rozpoznanie jej przez prowadzących go lekarzy jako schorzenia o pochodzeniu zawodowym, a także na charakterystykę [...], z którymi miał do czynienia w czasie pracy, a które w jego opinii jednoznacznie wskazują na przyczyny występujących u niego [...]. W konsekwencji domagał się uwzględnienie jego stanowiska. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, iż w wyniku przeprowadzonych badań skarżącego orzecznicy obu uprawnionych placówek medycznych, uwzględniając wyniki badania [...], rozpoznali [...] i brak [...] środowiska pracy. Brak jest więc podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza konieczność zbadania, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Oceny tej Sąd dokonuje na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ w toku postępowania administracyjnego, a stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a obowiązany jest wziąć pod uwagę nie tylko zarzuty zawarte w skardze lecz wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie przeprowadzona kontrola sądowoadministracyjna takich naruszeń prawa nie wykazała. Oceniając postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, iż jest ono zgodne z przepisami prawa zawartymi w kodeksie postępowania administracyjnego, jak również z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115) zwanego dalej rozporządzeniem. Przede wszystkim wskazać należy, iż stosownie do §2 rozporządzenia, chorobą zawodową jest choroba ujęta w wykazie, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi "narażeniem zawodowym". Jak wynika z brzmienia wskazanej normy prawnej, chorobą zawodową nie jest każde schorzenie, na które zapada pracownik w trakcie wykonywania pracy, lecz takie schorzenie, które wymienione zostało w wykazie chorób zawodowych. Właściwymi do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania są jednostki orzecznicze wymienione w § 5 rozporządzenia. Zgodnie z § 6 ust. 1 oraz § 2 ust. 3 pkt 4 przywoływanego rozporządzenia orzeczenie lekarskie stanowiące ocenę medyczną zagadnienia, wydaje się na podstawie przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika oraz oceny narażenia zawodowego. Ocenę narażenia zawodowego odnosi się m.in. do sposobu wykonywania pracy, a więc określenia stopnia obciążenia wysiłkiem fizycznym oraz chronometrażem czynności, które mogą powodować nadmierne obciążenie narządów. Do kompetencji organów Inspekcji Sanitarnej- Powiatowego i Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego należy analiza zebranych dowodów i w oparciu o nią przeprowadzenie właściwej oceny prawnej sprawy. Ocena ta dokonywana jest z uwzględnieniem treści przepisów kodeksu postępowania administracyjnego , a to art. 7, art.77 i art. 80 k.p.a, gdyż, co zauważa się wcześniej, zarówno przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne, jak i rozpoznanie medyczne stanowią materiał dowodowy podlegający prawnej ocenie organu, przy czym trzeba podkreślić, iż w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej organy inspekcji sanitarnej są związane medyczną diagnozą występującego u pracownika schorzenia i nie są uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej. Bezspornie natomiast mają obowiązek kontrolować, czy wydane orzeczenia wyjaśniły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalistycznych.. Bezsporne jest również, iż organ nie może oprzeć rozstrzygnięcia na orzeczeniu lekarskim, nie zawierającym przekonywającego, rzeczowego uzasadnienia, czy też na orzeczeniu sprzecznym z przepisami prawa. Dysponując bowiem tak wadliwym orzeczeniem , organ, po myśli § 8 zobowiązany jest wezwać orzeczników do uzupełnienia wydanych orzeczeń w kierunku przez siebie wskazanym bądź z urzędu zasięgnąć opinii innej placówki naukowej służby zdrowia z zakreśleniem jej okoliczności, jakie winny być w opinii ustalone. W przypadku jednak, gdy orzeczenia lekarskie wydane w sprawie wyjaśniły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalistycznych są rzeczowo i przekonywająco uzasadnione, a zatem odpowiadają warunkom opinii w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., stanowią podstawę do wydania decyzji uwzględniającej treść tych orzeczeń. Organy inspekcji sanitarnej nie mogą bowiem stwierdzić choroby zawodowej wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, jeżeli zostało ono wydane z zachowaniem norm zamieszczonych w cytowanym rozporządzeniu. Wracając na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, iż w istocie praca skarżącego uznana została jako praca wykonywana w warunkach, w których występowało hipotetyczne narażenie zawodowe. Jednocześnie jednostki orzecznicze, zarówno pierwszego, jak i drugiego stopnia, rozpoznały u skarżącego schorzenia [...] – lecz nie była to choroba ujęta w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. Stwierdziły bowiem, biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonych badań, zmiany przemawiające za rozpoznaniem [...]. Wbrew twierdzeniom skarżącego wykonano u niego testy z potencjalnymi [...], w tym z próbkami [...], a nawet, uwzględniając wnioski skarżącego, ze [...]. Przeprowadzone testy [...]. Obie jednostki orzecznicze oparły swoje diagnozy na specjalistycznych badaniach dokonywanych również w czasie hospitalizacji skarżącego. Wypełniły zatem obowiązki, o których mowa w § 6 ust. 1 oraz § 2 ust. 3 pkt 4 przywoływanego rozporządzenia. Nie rozpoznały jednak u skarżącego [...] pochodzenia zawodowego. Wbrew stanowisku skarżącego nie można zatem stwierdzić u niego choroby zawodowej, gdyż obecność w środowisku pracy czynników [...], które mogą hipotetycznie wywołać chorobę, nie stanowi wystarczającej do tego podstawy. Tym samym wydanym w sprawie decyzjom nie można zarzucić sprzeczności z prawem. Trzeba zauważyć, iż organy inspekcji sanitarnej nie kwestionowały występowania u skarżącego [...]. Nie kwestionowali tego również lekarze jednostek orzeczniczych . Odnosząc jednak stwierdzone schorzenia do ujętych w wykazie chorób zawodowych uznały, iż różny jest ich charakter, a tym samym brak jest możliwości stwierdzenia choroby zawodowej. Ponownie należy zauważyć, iż chorobą zawodową jest wyłącznie takie schorzenie, które widnieje w wykazie sporządzonym przez ustawodawcę, a decyzja wydana w tym przedmiocie nie ma cech uznania administracyjnego. Opinie lekarskie jednostek orzeczniczych I i II szczebla były jednomyślne w tym zakresie, a ich uzasadnienie jednoznaczne i logiczne. . Powoływanie się przez skarżącego w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze na diagnozy lekarzy uzyskane przez niego prywatnie, a także w czasie postępowania przez organami ZUS i sądem powszechnym, nie ma dla sprawy istotnego znaczenia, a jego twierdzenie o nabawieniu się w okresie wykonywania pracy zawodowej schorzenia o charakterze choroby zawodowej pozostaje bez oparcia w zebranym materiale dowodowym sprawy. Na marginesie zauważyć można, iż opinia biegłego sądowego, na którą powoływał się skarżący wskazując, iż jego schorzenie orzecznicy ZUS uznali jako chorobę pochodzenia zawodowego, nie zawiera treści sugerowanych przez skarżącego. Ponadto, zgodnie z poglądem orzecznictwa podzielonym w pełni przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie, wskazanie w przepisach jednostek uprawnionych do stwierdzania choroby zawodowej powoduje, że gdy ich opinie nie stwierdzają istnienia choroby zawodowej, opinia innej jednostki służby zdrowia i to niespełniająca żadnych wymogów formalnych nie może być uznawana za podstawę kwestionowania opinii podmiotów uprawnionych. (por.wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2005r sygn. OSK 1488/04 publ. w LEX 166671). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa procesowego bądź materialnego, a tylko taki wzgląd w rozumieniu art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. mógłby stać się przyczyną uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy - działając w granicach właściwości sądu ograniczonej do badania zgodności z prawem zaskarżonych decyzji administracyjnych, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. ,