IV SA/Gl 529/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędzia NSA Szczepan Prax po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.L. na postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie choroby zawodowej w kwestii wniosku skarżącego o wyłączenie sędziego WSA Beaty Kozickiej, WSA Renaty Siudyki i WSA Beaty Kalagi-Gajewskiej p o s t a n a w i a: oddalić wniosek. Pismem z dnia 24 kwietnia 2013 r. L.L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w*K. z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie choroby zawodowej. Z kolei w piśmie z dnia 27 maja 2014 r. skarżący zawarł wniosek o wyłączenie sędziów Beaty Kozickiej, Renaty Siudyki oraz Beaty Kalagi-Gajewskiej z uwagi na fakt, że byli oni członkami składu orzekającego, który wydał postanowienie z 12 maja 2014 r. Według wnioskującego sędziowie dopuścili się manipulacji, bowiem zaskarżone postanowienie dotyczyło "sprawy urzędowej Sądu Pracy w T. w związku z podjętą celwo – bezczynnością Organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej w T. , K. i w W. w sprawie dokonania rozpatrzeniu przekazanej to w/w sprawy urzędowej Sądu Pracy w T. , w której to Sąd Pracy w T. przekazał [...] do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T." (pisownia oryginalna). Przytoczoną okoliczność wnioskujący zinterpretował jako orzeczenie przez tut. Sąd postanowieniem z 12 maja 2014 r. we własnej sprawie, w której sędziowie orzekający byli stroną. W uzasadnieniu wnioskujący podał, że wskazany skład sędziowski orzekał we własnej sprawie, był nieobiektywny i celowo nie wezwał skarżącego na posiedzenie Sądu w dniu 12 maja 2014 r., odmawiając tym samym prawa danego obywatelom w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP – do jawnego z udziałem skarżącego rozpatrzenia danej sprawy. Jako podstawę prawną wyłączenia wymienionych sędziów wnioskujący wskazał art. 18 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 18 § P.p.s.a., sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach, w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki (art. 18 § 1 pkt 1); swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia (art. 18 § 1 pkt 2); osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli (art. 18 § 1 pkt 3); w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron (art. 18 § 1 pkt 4); w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą (art. 18 § 1 pkt 5); w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznawanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator (art. 18 § 1 pkt 6); dotyczących skargi na decyzję lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowo-administracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji albo postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie (art. 18 § 1 pkt 6a); w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej (art. 18 § 1 pkt 7). Również sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania, nie może orzekać co do tej skargi (§ 3). Jednocześnie zgodnie z treścią art. 19 P.p.s.a., niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Przepis ten zakreśla tzw. względne przesłanki wyłączenia. W orzecznictwie jednolicie wskazuje się, że wyłączenie na podstawie tego przepisu powinno odwoływać się do zobiektywizowanych przesłanek, tak aby wątpliwość co do bezstronności sędziego mogła zostać uznana za mającą realne podstawy. Nie wystarcza do zastosowania wskazanego przepisu występowanie u strony podejrzenia, co do braku bezstronności sędziego, czy subiektywne przekonanie strony, co do negatywnego nastawienia sędziego do strony. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 18 P.p.s.a., uzasadniające wyłączenie wskazanych sędziów z mocy ustawy. W tym miejscu wypada odnieść się do twierdzeń skarżącego zawartych we wniosku o wyłączenie sędziów, które dotyczą postanowienia tut. Sądu z dnia 12 maja 2014 r. Należy przypomnieć, że postanowienie z dnia 12 maja 2014 r. zostało wydane w kwestii wniosku skarżącego L.L. o wyłączenie sędziów WSA Teresy Kurcyusz-Furmanik, WSA Małgorzaty Walentek, WSA Edyty Żarkiewicz. W wydaniu tego orzeczenia wzięli udział sędzia WSA Beata Kozicka, WSA Renata Siudyka i WSA Beata Kalaga-Gajewska. Jak już zostało wskazane wniosek ten skarżący L.L. oparł na art. 18 § 1 ust. 1 P.p.s.a., a więc przesłance sprawy, w której sędzia sam jest stroną lub pozostaje ze stroną w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki. Skarżący twierdził, że skład sędziowski wydający postanowienie z dnia 12 maja 2014 r. wydał postanowienie we własnej sprawie. Twierdzenie to jest bezzasadne, bowiem w kwestii wniosku o wyłączenie sędziów T. Kurcyusz-Furmanik, M. Walentek i E. Żarkiewicz orzekali sędziowie B. Kozicka, R. Siudyka i B. Kalaga-Gajewska. W kwestii wniosku o wyłączenie sędziów nie orzekali więc ci sami sędziowie, których wniosek dotyczył. Konkluzja ta wynika z prostego porównania składu sędziowskiego biorącego udział w wydaniu postanowienia z dnia 12 maja 2014 r. ze składem uprzednio orzekającym w sprawie, którego dotyczył wniosek o wyłączenie sędziów z 29 lutego 2014 r. Odnośnie twierdzeń skarżącego dotyczących manipulacji sędziów orzekających postanowieniem z dnia 12 maja 2014 r., obejmujących błędne oznaczenie organu oraz przedmiotu sprawy godzi się wskazać, że właściwym sposobem do podniesienia zarzutów tego rodzaju, tj. mających merytoryczny charakter, jest wniesienie środka prawnego od wydanego orzeczenia, co winno wywołać kontrolę zapadłego orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak wynika z akt, na owo postanowienie zostało wniesione zażalenie, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił, oznaczając taki sam przedmiot sprawy jak Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zarzut ten jest więc bezzasadny. Podobnie bezzasadne jest twierdzenie o tym, że niewłaściwie oznaczono organ w postaci [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. Do weryfikacji tego zarzutu wystarczy choćby oglądnięcie używanych przez Inspektora odcisków pieczęci lub nagłówka wytworzonych w jego urzędzie pism, na których wyraźnie widnieje napis "[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. Na marginesie trzeba stwierdzić, że wskazanymi twierdzeniami wnioskujący jedynie polemizował z rozstrzygnięciem z 12 maja 2014 r. tut. Sądu i w istocie nie zawierają one twierdzeń o okolicznościach przemawiających za wyłączeniem. Przykładowo gdyby zasadny był zarzut o niezasadnym użyciu przymiotnika "[...]" w nazwie organu, to omyłkę tę można by naprawić w drodze sprostowania orzeczenia. Nie mogłoby to być przyczyną wyłączenia sędziego. Zarzut nieobiektywności wskazanych sędziów nie został poparty skonkretyzowaniem, co skarżący uważa za nieobiektywne. Nie zostało wskazane, co było emanacją owej nieobiektywności. Ostatni z podniesionych zarzutów polegał na celowym, wręcz złośliwym braku wezwania skarżącego na posiedzenie Sądu w dniu 12 maja 2014 r., co wnioskujący wiąże z naruszeniem jego prawa do sądu. Tymczasem zarzut taki nie jest zasadny, bowiem zgodnie z art. 22 § 2 P.p.s.a. postanowienie w kwestii wyłączenia sędziego Sąd wydaje w składzie trzech sędziów, na posiedzeniu niejawnym. Forma posiedzenia niejawnego wyklucza udział stron. Wobec tego nie należało wzywać na posiedzenie niejawne skarżącego, w efekcie którego wydano postanowienie z dnia 12 maja 2014 r. Zdaniem Sądu skarżący nie wskazał rzeczywiście występujących okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności wskazanych sędziów WSA i zarazem stanowiłyby powód ich wyłączenia od rozpoznania przedmiotowej sprawy. Sędziowie WSA Beata Kozicka i Beata Kalaga-Gajewska w dniu 5 maja 2016 r., natomiast sędzia WSA Renata Siudyka w dniu 6 maja 2016 r., złożyły niebudzące wątpliwości oświadczenia o braku podstaw do wyłączenia zgodnie z art. 18 i 19 P.p.s.a. Podsumowując, w ocenie Sądu brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wyłączenie wyżej wymienionych sędziów od udziału w niniejszej sprawie i dlatego, na podstawie art. 22 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.