IV SA/Gl 532/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2018 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta P. z dnia [...] r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, działając na podstawie art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j.; Dz. U. z 2015 r., poz, 1659 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) po rozpatrzeniu odwołania K. S. od decyzji Burmistrza Miasta P. Nr [...] z dnia [...] w sprawie odmowy przyznania K. S. świadczenia wychowawczego na K. S. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrz Miasta P., decyzją Nr [...] z dnia [...] odmówił przyznania K. S. świadczenia wychowawczego na K. S. wskazując, że odmawia przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na kolejne dziecko – K. S., ponieważ w składzie rodziny jako pierwsze wskazano córkę N. S., która nie zamieszkuje ze stroną. Wskazano, że zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w G. sygn. akt: [...] miejscem zamieszkania małoletniej N. S. jest miejsce zamieszkania jej ojca K. S. Wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] sygn. akt:[...] wykonanie władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką N. S. zostało powierzone obojgu rodzicom. Z wywiadu przeprowadzonego ze strona w dniu 26.09.2017r. wynika, że do około 20 sierpnia 201 7r. córka stale zamieszkiwała u strony. We wrześniu córka nocowała u ojca jedynie kilka dni. Z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 29.09.2017r. u matki dziecka D.G. wynika, że to ona wypełnia obowiązki związane z wychowywaniem córki N. - od 21.08.2017r. córka zamieszkuje u niej i ona ponosi koszty jej utrzymania. Mając na względzie powyższe okoliczności organ uznał, że w skład rodziny strony wchodzi strona syn, K. oraz J. D., co skutkuje odmową przyznania świadczenia wychowawczego na K. S. jako na drugie dziecko. Od powyższej decyzji K. S. wniósł odwołanie, podnosząc, że nie zgadza się z otrzymanym rozstrzygnięciem. Podał, że jego rodzina jest czteroosobowa. Wskazał między innymi, że N. winna być wliczona do składu rodziny strony albowiem na mocy postanowienia sygn. akt: [...] z [...] miejscem zamieszkania małoletniej N. S. jest miejsce zamieszkania jej ojca . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, po zapoznaniu się z odwołaniem strony i po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdziło, że odwołanie nie jest zasadne i utrzymało w mocy sporna decyzję. SKO wskazało iż zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t.j. Dz. U. z2017r., poz. 1851): 1. Celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. 2. Świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka. 3. Świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w ust. 2, do dnia ukończenia przez dziecko 1 8. roku życia. Zgodnie z art. 5 ust. 1 cyt. ustawy: świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, w wysokości 500,00 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie. W myśl zaś art. 2 ust. 16 cyt. ustawy, rodzina - oznacza odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25. rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 162 i 972 oraz z 2017 r. poz. 1428); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji, lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców; Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 14 ww. ustawy pierwsze dziecko - oznacza to jedyne lub najstarsze dziecko w rodzinie w wieku do ukończenia 18. roku życia; w przypadku dzieci urodzonych tego samego dnia, miesiąca i roku, będących najstarszymi dziećmi w rodzinie w wieku do ukończenia 18. roku życia, pierwsze dziecko oznacza jedno z tych dzieci wskazane przez osobę, o której mowa w art. 4 ust. 2. SKO podało iż wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] sygn.. akt: [...] wykonanie władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką N. S. zostało powierzone obojgu rodzicom. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w G. sygn. akt: [...] miejscem zamieszkania małoletniej N. S. jest miejsce zamieszkania jej ojca K.S. Na mocy wyroku sądu matka dziecka jest zobowiązana do uiszczania alimentów na rzecz dziecka do rąk ojca małoletniej. Organ II instancji zaznaczył iż z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego 26.09.2017r. wynika, że do około 20 sierpnia 2017r. córka stale zamieszkiwała u strony. We wrześniu córka nocowała u ojca jedynie kilka dni. Wskazano także, iż przeprowadzono również wywiad środowiskowy z matką dziecka D.G., w trakcie którego ustalono, że to ona wypełnia obowiązki związane z wychowywaniem córki N.- od 21.08.2017r. córka zamieszkuje u niej i ona ponosi koszty jej utrzymania. D.G. podjęła działania w celu zmiany postanowień sądu występując z wnioskiem o zmianę orzeczenia o władzy rodzicielskiej i sposobie jej wykonywania oraz o zasądzenie alimentów. W ocenie Kolegium istotnym elementem oceny stanu faktycznego sprawy i prawa do otrzymywania świadczenia wychowawczego jest brak po stronie ojca - Pana K. S. sprawowania faktycznej opieki nad córką N. oraz niezamieszkiwanie córki z ojcem. Kolegium wskazuje, że do składu rodziny wlicza się zamieszkujące wspólnie ze stroną, pozostające na jej utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia. Córka strony po mimo ustanowionego sądownie miejsca zamieszkania u ojca nie zamieszkuje z nim od 21.08.2017r., co zostało potwierdzone w przeprowadzonych wywiadach środowiskowych u strony jak i u matki dziecka. Mając na względzie powyższe okoliczności Kolegium podzieliło pogląd organu I instancji, że w skład rodziny strony wchodzi strona, partnerka J. D. i K. S. Zatem w ocenie SKO dziecko K. S. jest pierwszym dzieckiem w rodzinie strony w rozumieniu art. 2 ust. 14 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci i prawo do świadczenia wychowawczego może być stronie przyznane tylko wówczas, gdy dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję SKO w Katowicach nr [...] z dnia [...] skarżący zarzucił organowi naruszenie:  1) przepisów prawa materialnego, a to art. 2 pkt 14 oraz art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r. poz. 195) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że dziecko skarżącego K. S. jest pierwszym dzieckiem w rodzinie skarżącego, a w skład jego rodziny wchodzą: skarżący, jego partnerka J. D. oraz syn K.S.; 2) przepisów prawa procesowego, a to art. 7 i art. 77§ 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezebranie pełnego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że skarżący nie sprawuje faktycznej opieki nad córką N. S.i że nie zamieszkuje ona z nim od dnia 21 sierpnia 2018 r. W konsekwencji wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi zarzucił, że ustalenia organu co do składu rodziny wnioskodawcy są nieprawidłowe, poprzez przyjęcie że córka skarżącego, pomimo ustanowionego sądownie miejsca zamieszkania u ojca, nie zamieszkuje z nim od 21 sierpnia 2017 r., co błędnie zostało potwierdzone w przeprowadzonych wywiadach środowiskowych u skarżącego, jak i u matki dziecka. Skarżący zakwestionował przyjęcie, iż w skład rodziny skarżącego nie wchodzi córka N. S. Ustalenie organu w tej kwestii są dowolne gdyż stanowią jedynie bezrefleksyjne powtórzenie oświadczenia matki dziecka, zawartego w wywiadzie środowiskowym z dnia 29 września 2017 r. Potwierdził, iż w sierpniu 2017 r., na skutek chwilowych nieporozumień z dorastającą córką w celu uniknięcia eskalacji konfliktu, zezwolił jej przez pewien czas nocować u matki, jednak nigdy nie wyraził zgody na zmianę miejsca zamieszkania córki. Zaakcentował, iż SKO pominęło fakt, iż w przeprowadzonym u skarżącego w dniu 26 września 2017 r. wywiadzie środowiskowym, pracownik socjalny wskazał, że: " okres zamieszkania N. u matki jest zbyt krótki, aby jednoznacznie stwierdzić, gdzie małoletnia zamieszkuje na stałe." Okoliczności dotyczące miejsca pobytu córki były również przedmiotem postępowania w sprawie o alimenty toczącej się przed Sądem Rejonowym w G. pod sygn. akt:[...] i postanowieniem z dnia [...] w tej sprawie Sąd Rejonowy w G. oddalił wniosek małoletniej powódki o udzielenie zabezpieczenia roszczeń alimentacyjnych z uwagi na fakt, iż powódka nie uprawdopodobniła jego podstawy, tj. faktu, iż przebywa stale u swojej matki D.G. W ocenie Sądu miejsce zamieszkania dziecka nie uległo zmianie i nadal znajduje się w miejscu zamieszkania ojca, gdzie małoletnia ma zapewnione utrzymanie. Również twierdzenia matki dziecka D. G., iż córka z nią zamieszkuje i że to ona pokrywa w całości wszelkie koszty związane z jej utrzymaniem są jedynie twierdzeniami gołosłownymi, nie popartymi żadnymi dowodami. W czasie trwania postępowania o sygn. akt: [...] matka dziecka nie przedstawiła żadnych udokumentowanych dowodów na okoliczność rzekomych wydatków ponoszonych na córkę, na co zwrócił uwagę Sąd Rejonowy w uzasadnieniu wyżej przywołanego postanowienia. Z kolei postępowanie w sprawie o zmianę postanowienia w zakresie władzy rodzicielskiej, kluczowe dla ostatecznego określenia miejsca zamieszkania N. S., toczy się aktualnie przed Sądem Rejonowym w G. pod sygn. akt:[...] nie zostało ono zakończone, a kolejny termin rozprawy wyznaczony został na dzień 12 lipca 2018 r. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta P. z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy przyznania K.S. prawa do świadczenia wychowawczego na rzecz syna K. S. Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r., poz. 195 ze zm.; dalej: "u.p.p.w.d.") regulujące zasady udzielania świadczenia wychowawczego w wysokości 500 złotych na dziecko w rodzinie, które to świadczenie, stosownie do art. 4 ust. 1 powołanej ustawy, przeznaczone jest na częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowaniem dziecka, w tym opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb bytowych. Zgodnie z wolą ustawodawcy świadczenie to niezależnie od dochodu rodziny przysługuje na drugie i kolejne dziecko w rodzinie, zaś na pierwsze jedynie wówczas, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 800 złotych, a jeżeli członkiem rodziny jest dziecko niepełnosprawne 1200,00 złotych (art. 5 ust. 3 i 4 u.p.p.w.d.). Uprawnionymi do świadczenia są zaś, w myśl art. 4 ust. 2 ustawy: matka, ojciec, opiekun faktyczny dziecka albo opiekun prawny dziecka. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że skarżący jako ojciec syna K. S. jest w myśl art. 4 ust. 2 u.p.p.w.d. uprawniony do ubiegania się o świadczenie wychowawcze. Istotą sporu jest natomiast ocena, czy istotnie wskutek jak utrzymują organy niezamieszkiwania z ojcem przez córkę N. nie sprawowania przezeń opieki nad nią i faktycznego zamieszkiwania u matki D. G. córka nie może zostać zaliczona do członków rodziny skarżącego, a zatem przy rozpoznawaniu wniosku strony o świadczenie wychowawcze na kolejne dziecko K. S. na rok świadczeniowy 2017/2018 jej osoba zasadnie została pominięta w składzie rodziny strony skarżącego. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie zarówno organ I jak i II instancji wskazały, że zaliczenie córki N.S. do rodziny skarżącego jest niemożliwe, pomimo ustanowionego sądownie miejsca zamieszkania u ojca co wynika z postanowienia SR w G. sygn. akt [...] Córka strony bowiem pomimo ustanowionego sądownie miejsca zamieszkania u K. S. nie zamieszkuje z nim od 21.08.2017r., co zdaniem organów wynika z przeprowadzonych wywiadów środowiskowych u strony i matki dziecka. Wynika z nich bowiem, iż nie zamieszkuje ona z ojcem od 21 sierpnia 2017 r. Z uwagi na powyższe stwierdzono, że syn skarżącego – K. S. jest pierwszym dzieckiem w rodzinie w rozumieniu art. 2 ust. 14 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Zdaniem Sądu stanowiska organów zajęte w sprawie co do odmowy przyznania świadczenia wychowawczego na okres świadczeniowy 2017/2018 na kolejne dziecko K. S. jest błędne albowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza ich stanowiska iż córka N. zamieszkuje u matki, a zatem nie zamieszkuje wspólnie z ojcem co wyklucza uznanie jej za pierwsze dziecko w rodzinie skarżącego. Stosownie do art. 2 pkt 16 u.p.p.w.d., ilekroć w ustawie jest mowa o rodzinie, oznacza to odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25. rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz.U. z 2016 r. poz. 162 i 972 oraz z 2017 r. poz. 1428); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji, lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców. W myśl zaś art. 2 pkt 14 u.p.p.w.d., pierwsze dziecko - oznacza to jedyne lub najstarsze dziecko w rodzinie w wieku do ukończenia 18. roku życia; w przypadku dzieci urodzonych tego samego dnia, miesiąca i roku, będących najstarszymi dziećmi w rodzinie w wieku do ukończenia 18. roku życia, pierwsze dziecko oznacza jedno z tych dzieci wskazane przez osobę, o której mowa w art. 4 ust. 2;. W ocenie składu orzekającego istotne dla uzyskania prawa do świadczenia wychowawczego jest zatem ustalenie: czy dziecko stanowiące podstawę do jego uzyskania wchodzi w skład rodziny podmiotu uprawnionego, który ubiega się o nie, a wobec tego - czy jest dzieckiem "zamieszkującym wspólnie" z nim. W tym miejscu podnieść należy, iż jak wynika z postanowienia SR w G. sygn. akt [...] miejsce zamieszkania córki skarżącego N.S. zostało ustalone jako miejsce zamieszkania ojca –K. S. Dalej zauważyć należy, iż pojęcie "zamieszkiwania wspólnego" zawarto w legalnej definicji rodziny z art. 2 pkt 16 ustawy. Sformułowanie to, co nie może budzić wątpliwości, należy rozumieć jako faktyczne miejsce zamieszkania, czyli fizyczne przebywanie dziecka u tego rodzica, który sprawuje faktyczną nad nim opiekę i faktycznie zaspakaja jego potrzeby życiowe. Wskazuje na to cel na jaki przyznawane jest świadczenie wychowawcze, który określony jest w art. 4 ust. 1 u.p.p.w.d. Zgodnie z tym przepisem celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokajaniem jego potrzeb życiowych. Dla przyznania świadczenia wychowawczego konieczne jest ustalenie czy dziecko wnioskującego o świadczenie wychowawcze mieszka z nim w ramach rodziny. To właśnie bowiem wspólne zamieszkiwanie dziecka z rodzicem determinuje przyznanie rozważanej formy wsparcia ze środków publicznych. Jak wynika z art. 5 ust. 1 cytowanej ustawy, świadczenie wychowawcze przysługuje na "dziecko w rodzinie". Definicja ustawowa "rodziny" w sposób istotny różni się od pojęcia "rodziny" rozumianego tradycyjnie. Oczywistym bowiem jest, że dziecko w tradycyjnym ujęciu "rodziny" zawsze należy do rodziny obojga rodziców. Tymczasem w ustawie o pomocy państwa w wychowaniu dzieci ustawodawca jako zasadę przyjął, że dziecko uznawane jest za członka tylko jednej rodziny, wyjątkowo zaś można zaliczyć dziecko jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców w przypadku opieki naprzemiennej co w sprawie nie ma miejsca. O tym, do której rodziny należy zaliczyć dziecko decyduje to, który z uprawnionych podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 2 wspólnie zamieszkuje z dzieckiem, a w konsekwencji który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Taką interpretację wzmacnia dodatkowo art. 22 rozważanej ustawy, zgodnie z którym w przypadku zbiegu prawa rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka do świadczenia wychowawczego, świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Ustawodawca przypisuje zatem istotne znaczenie rzeczywistemu wspólnemu zamieszkiwaniu dziecka wraz z osobą uprawnioną do omawianego wsparcia finansowego, przy czym dziecko to powinno znajdować się na utrzymaniu osoby uprawnionej. Wyjątek w tej mierze mógłby dotyczyć w świetle art. 2 pkt 16 cytowanej ustawy jedynie przypadku orzeczenia opieki naprzemiennej, jednak jak już powyżej wskazano, sytuacja ta nie zachodziła w rozpatrywanej sprawie. Zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, jak to w sprawie przyjęły organy, iż córka N. S. w świetle art. 2 pkt 16 ustawy nie zamieszkuje wspólnie z K.S. oraz, iż nie sprawuje on nad nią faktycznej opieki. Powołanie się w tym zakresie na wywiady środowiskowe z ojcem i matką dziecka D.G. z 26.09.2017r. i 05.10.2017r. podczas, których ustalono, iż jedynie do ok. 20.08.2017r. zamieszkiwała ona u strony skarżącej i jedynie kilka dni we wrześniu 2017r. nocowała u ojca , zaś od 21.08.2017 stale zamieszkuje u matki nie jest miarodajne dla oceny zasadności złożonego wniosku dotyczącego okresu świadczeniowego 2017/2017. Jest to ustalenie przedwczesne trudno bowiem, jak słusznie wskazano w skardze, na podstawie wywiadów środowiskowych przeprowadzonych na początku biegu wspomnianego okresu świadczeniowego, przyjąć za wyjaśnioną i udowodnioną okoliczność braku po stronie ojca - K. S. sprawowania faktycznej opieki nad córką N. oraz niezamieszkiwania córki z nim. Podkreślenia wymaga to, iż w wywiadzie środowiskowym z 26.09.2017. (vide k 25-27) pracownik socjalny wskazał bowiem iż "biorąc po uwagę fakt długiego zamieszkiwania córki u ojca zasądzone alimenty, wyrok zasądzający zamieszkiwanie córki z ojcem trudno w obecnej sytuacji wskazać miejsce zamieszkania córki". W opinii pracownika socjalnego okres zamieszkiwania N.u matki (spowodowany kłótnią z ojcem) jest zbyt krótki aby jednoznacznie stwierdzić gdzie małoletnia N. zamieszkuje". Zdaniem Sądu w dalszym ciągu ten okres zamieszkiwania N. S. na datę przeprowadzenia kolejnego wywiadu u matki - 05.10.2017r. w dalszym ciągu był za krótki by jednoznacznie wypowiedzieć się z kim wspólnie zamieszkuje, z ojcem, matką, a w konsekwencji kto faktycznie sprawuje nad nią opiekę. W konsekwencji w opisanym stanie faktycznym w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. , które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie zaś z art.77 Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W myśl zaś art. 80 k.p.a organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Regulacjom tym organy w sprawie uchybiły co doprowadziło do tego iż w konsekwencji doszło do naruszenia art. 2 pkt 16 w zw. z art. 5 ust. 1 u.p.p.w.d. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), uchylił zaskarżoną decyzję SKO w Katowicach, a także poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta P., albowiem wydano je z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 16 w zw. z art. 5 ust. 1 u.p.p.w.d., które miało wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 i 80 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organy winny kierować się oceną prawną wyrażoną w niniejszym wyroku i przeprowadzić postępowanie pozwalające na ustalenie jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy córka N. S. w świetle art. 2 pkt 16 ustawy zamieszkuje wspólnie z K. S. warunkujące wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie złożonego wniosku o świadczenie wychowawcze na kolejne dziecko K.S. na okres świadczeniowy 2017/2018.