IV SA/Gl 536/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), , Protokolant Specjalista Ewa Pasiek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Burmistrz Miasta C. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 930 ze zm.) oraz art. 104 i art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego przyznał M. F. zasiłek celowy na pokrycie kosztów zakupu leków w wysokości 150 zł, na pokrycie części kosztów zakupu środków czystości w kwocie 30 zł oraz na pokrycie części kosztów energii elektrycznej w kwocie 40 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że strona spełnia wymogi do otrzymania wnioskowanych świadczeń, jednakże z uwagi na ograniczoność środków finansowych przyznano pomoc na częściowe pokrycie zgłoszonych potrzeb. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się strona tego postępowania i wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. W odwołaniu tym wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i podniosła, że winna otrzymać pomoc w wyższej wysokości umożliwiającej zaspokojenie w całości zgłoszonych potrzeb. W motywach odwołania przedstawiła wyliczenia, która uzasadniały żądanie ubiegania się o przyznanie świadczenia w wyższej wysokości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...]r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przywołał treść przepisów ustawy o pomocy społecznej mających zastosowanie w sprawie. W dalszej kolejności organ ten odniósł stan normatywny do stanu faktycznego występującego w rozpoznawanej sprawie i doszedł do przekonania, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji nie jest obarczone uchybieniami w zakresie postępowania dowodowego czy też interpretacji przepisów prawa materialnego uzasadniających uwzględnienie wniesionego odwołania. Dla potwierdzenia przyjętego stanowiska organ ten odwołał się do licznych orzeczeń sądów administracyjnych. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się M. F., który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej wystąpił o uchylenie zaskarżonej decyzji jak również decyzji organu pierwszej instancji i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wskazanym rozstrzygnięciom zarzucił błędy w zakresie ustalenia sytuacji faktycznej jak również podniósł, że decyzję organu pierwszej instancji podpisała osoba nieuprawniona. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje; Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Po myśli art. 134 wyżej wymienionej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie dostrzec, że skarżący ubiega się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na zaspokojenie szeregu potrzeb, a w szczególności na pokrycie kosztów zakupu leków, środków czystości oraz wydatków ponoszonych na energię elektryczną. Zgłoszone przez skarżącego potrzeby mieszczą się w katalogu potrzeb wymienionych w art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, które mogą w drodze tego świadczenia być zaspokojone. Nadto skarżący spełnia wymogi formalne do otrzymania świadczenia pieniężnego, albowiem jego dochód z miesiąca poprzedzającego dzień złożenia wniosku nie przekraczał przewidzianego kryterium jak również występuje jedna z przesłanek przewidzianych treścią art. 7 ustawy o pomocy społecznej, a mianowicie niepełnosprawność jak również długotrwała choroba. W świetle tych ustaleń należy stwierdzić, że skarżący spełnia wymogi do otrzymania wnioskowanego świadczenia i co należy podkreślić mocą kwestionowanych decyzji administracyjnych takie świadczenia otrzymał, przy czym organy administracji przyznały skarżącemu świadczenia nie pokrywające w całości zgłoszone potrzeby lecz w niższej wysokości. Ta okoliczność legła u podstaw wykorzystania przez skarżącego środków odwoławczych jak i skargi do sądu administracyjnego. Zdaniem skarżącego winien otrzymać świadczenia w wyższej wysokości umożliwiającej mu zaspokojenie w całości zgłoszonych potrzeb. W tym miejscu przywołać należy treść art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Oznacza to, że wskazany przepis uzależnia zakres przyznawanej pomocy od zakresu potrzeb oraz możliwości pomocy społecznej. W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia w sposób jednoznaczny stwierdził, że zakres przyznanej pomocy wynika z zakresu posiadanych możliwości. Oznacza to, że organ ten odwołał się do wskazanej przesłanki normującej zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej. Na marginesie przyjdzie zauważyć, że skarżący objęty został szeregiem świadczeń z pomocy społecznej, ponieważ otrzymał zasiłek celowy na żywność jak również organ zapewnił mu niezbędne usługi opiekuńcze. Oznacza to, że skarżący objęty jest wszechstronną pomocą ze strony organu pomocy społecznej i w zasadzie utrzymuje się wyłącznie ze środków pochodzących z pomocy społecznej, gdyż jego głównym źródłem utrzymania jest zasiłek stały. Dokonując oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji dostrzec należy, że decyzja ta wydana została w warunkach uznania administracyjnego. Okoliczność ta wyznacza zakres sądowej kontroli jej prawidłowości, albowiem sąd obowiązany jest zbadać czy organy administracji podejmując kwestionowane rozstrzygnięcie nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa procesowego jak i materialnego. Sąd ten natomiast nie może kontrolować już samego wyboru następstwa prawnego, a zatem wysokości przyznanego skarżącemu świadczenia. Kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona pod kątem wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy pozwala uznać, że organy administracji nie dopuściły się w tym zakresie żadnych uchybień, ponieważ po wniesieniu przez skarżącego wniosku o przyznanie świadczenia pracownik socjalny organu pierwszej instancji przeprowadził wywiad środowiskowy w miejscu zamieszkania skarżącego jak również sytuacja osobista i finansowa skarżącego została ustalona w sposób nie budzący zastrzeżeń. Także, w stosunku do przeprowadzonej przez oba wypowiadające się w sprawie organy wykładni zastosowanych przepisów prawa materialnego - ustawy o pomocy społecznej, nie można zgłaszać jakichkolwiek zastrzeżeń. Zatem przy wydawaniu kwestionowanej decyzji organy administracji dysponowały pełną wiedzą na temat sytuacji w jakiej znajduje się skarżący jak również przeprowadziły właściwą interpretację zastosowanych przepisów, a tym samym brak jest podstaw do uznania, aby organy te dopuściły się naruszenia granic uznania administracyjnego. W skardze do tutejszego Sądu skarżący podniósł zarzut podpisania decyzji organu pierwszej instancji przez osobę nieuprawnioną. Zarzut ten także nie jest trafny, ponieważ ustawa o pomocy społecznej w art. 110 ust. 8 zawiera rozwiązanie na mocy, którego wójt, burmistrz, prezydent miasta może udzielić upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych innej osobie na wniosek kierownika ośrodka pomocy społecznej. W rozpoznawanej sprawie decyzję podpisała osoba, która odwołała się wprost do takiego upoważnienia, a w podstawie prawnej zostało ono przywołane z podaniem dnia jego wydania i nadania mu stosownego numeru. W tej sytuacji brak jest podstaw dla uwzględnienia podniesionego zarzutu. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 wyżej wymienionej ustawy należało skargę oddalić. mr