IV SA/Gl 537/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Asesor WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2007r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. Ś., na podstawie art. 104 § 1 i 2 k.p.a., art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz.U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.), nie stwierdził u J. B. choroby zawodowej w postaci [...] - wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115). Organ ustalił, że J. B. pracował w Hucie A w latach [...], [...] na stanowisku [...] i [...], a w latach [...] na stanowisku [...], gdzie był narażony na działanie [...] kolejno o poziomie [...] oraz [...]. Z kolei będąc zatrudniony w KWK B w latach [...] na stanowisku [...] pod ziemią był narażony na [...] o poziomie [...]. Nadto stwierdził, iż dwie placówki medyczne, w których J. B. był badany, nie rozpoznały u niego choroby zawodowej [...], bowiem nie zostało spełnione kryterium wielkości [...] wynoszące co najmniej [...]. Od powyższej decyzji zostało wniesione, lecz nie podpisane, pismo z dnia [...], wskazujące jako wnoszącego je J. B. W piśmie tym wniesiono o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy przyznał, że J. B. w latach [...] pracował w warunkach stwarzających potencjalne ryzyko powstania [...], jednakże lekarze specjaliści dwóch kompetentnych placówek diagnostycznych w konkluzjach orzeczeń wykluczyli u w/wym. istnienie choroby zawodowej [...]. Wskazał, że jak wynika z orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia środowiskowego w S. z dnia [...], rozpoznany u J. B. [...], o poziomie [...], [...] nie upoważnia do uznania choroby zawodowej [...] wobec nie spełnienia kryterium [...]. Nadto organ dodał, że J. B. wezwany pismem z dnia [...] do zajęcia stanowiska przed wydaniem decyzji nie przedstawił żadnych dowodów i okoliczności dotyczących toczącego się postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J. B. wyraził wątpliwość czy wyniki badania zawarte w orzeczeniu lekarskim Instytutu zostały prawidłowo podane. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. podtrzymał swoje stanowisko i nie znajdując podstaw do jego zmiany wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym, jak głosi art. 134 § 1 ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sądy rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. Przeprowadzając zatem, po myśli powyższych wskazań ocenę zaskarżonej decyzji co do jej zgodności z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych względów niż w niej podniesione. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji jej wydanie nastąpiło w wyniku rozpatrzenia odwołania J. B., w którym podniósł, iż "nie zgadza się z decyzją i wnosi o ponowne rozpatrzenie sprawy". Powyżej zacytowane sformułowanie odpowiada treści pisma z dnia [...] znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, które nie zostało podpisane przez wnoszącego. Przede wszystkim należy wskazać, że Kodeks postępowania administracyjnego nie wymaga dla czynności procesowej jaką jest odwołanie zachowania szczególnej formy ani szczegółowego uzasadnienia, co wynika z art. 128 tej regulacji prawnej. Jednakowoż odwołanie powinno odpowiadać ogólnym wymaganiom stawianym podaniom. Taki wniosek wynika z treści art. 63 k.p.a., regulującego formę i wymagania dotyczące podań. W § 1 tegoż przepisu wskazano bowiem, że pojęcie podania rozumiane jest szeroko i obejmuje ono: żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia. W zakresie formy i treści podania Kodeks postępowania administracyjnego przyjmuje co prawda zasadę ograniczonego formalizmu, jednakże zasada ta nie oznacza całkowitego odstąpienia od wymogów formalnych. Wymogi te zostały określone w art. 63 § 2 i § 3 k.p.a., zaś ich spełnienie jest niezbędną przesłanką skuteczności czynności prawnej, jaką jest wniesienie podania (odwołania). Powyższe ma ten skutek, że gdy podanie nie czyni zadość tym wymaganiom organ obowiązany jest podjąć czynności zmierzające do ich usunięcia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania (art. 64 k.p.a.). Zgodnie z treścią przepisu art. 63 § 3 k.p.a., jednym z wymogów formalnych podania jest jego podpisanie przez wnoszącego. Spełnienie wymagań formalnych wynikających z cytowanego przepisu, tzn. podpisanie pisma przez wnoszącego gwarantuje, że czynność procesowa została skutecznie dokonana przez osobę określoną jako wnosząca podanie (odwołanie). Brak podpisu osoby wnoszącej odwołanie jeśli nie zostanie usunięty poprzez wezwanie do usunięcia braków, uniemożliwia wywołanie skutków prawnych wniesionego podania, tj. w przypadku odwołania powoduje niemożność jego rozpoznania przez organ administracji. W rozpoznawanej sprawie pismo z dnia [...]., z treści którego wynika żądanie ponownego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją organu I instancji, nie zostało podpisane przez wnoszącego. Organ odwoławczy nie wezwał wnoszącego, pod rygorem wynikającym z art. 64 § 2 k.p.a. (pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia) do usunięcia braku i "odwołanie" rozpoznał. Zauważyć przyjdzie, że w aktach administracyjnych znajduje się sporządzona w dniu [...] na formularzu i opatrzona pieczęcią Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. Ś. "adnotacja z przeprowadzonych czynności", z treści której wynika, że J. B. w dniu [...] złożył osobiście w organie I instancji odwołanie od decyzji z dnia [...]. W aktach tych poza wskazanym wyżej pismem z dnia [...] nie znajduje się inne pismo, które byłoby wniesione przez J. B. jako "odwołanie" i przez niego podpisane. Zatem jeżeli w istocie adnotacja ta dotyczy wskazanego już wyżej pisma, to trzeba stwierdzić, że nie może ona sanować czynności, dla skuteczności której wymagany jest podpis, tym bardziej, że na formularzu na którym została sporządzona owa adnotacja również nie figuruje podpis J. B. Jednakowoż przyjdzie stwierdzić, że brak odpowiedzi na wezwanie organu odwoławczego do zajęcia stanowiska w sprawie z dnia [...] skierowane do w/wym. nie może oznaczać, że pismo z dnia [...], o ile ono było rozpatrywane jako odwołanie, zostało prawidłowo wniesione. Tylko w przypadku gdyby J. B. udzielił odpowiedzi na to wezwane, w której podtrzymałby żądanie zawarte we wskazanym piśmie można byłoby wówczas je uznać za skutecznie wniesione. Powyższe powoduje, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa. W tym stanie rzeczy - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań.