IV SA/Gl 538/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek Asesor WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Referent – stażysta Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] NR [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B., na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 z późn. zm.) nie stwierdził u W.B. choroby zawodowej – [...] wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), zwanego również rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. W uzasadnieniu wskazał, że W.B. w okresie zatrudnienia w latach [...] w Fabryce A (obecnie Spółka A) w B., na stanowiskach: - [...] w okresie [...]; - [...] w okresie [...], pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. Jednakże w związku z brakiem rozpoznania potwierdzonego orzeczeniami lekarskimi uprawnionych placówek służby zdrowia stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u W.B. wyżej wymienionej choroby zawodowej. W odwołaniu z dnia [...] W.B. wniósł o zmianę powyższej decyzji. Wskazał, że wyniki przeprowadzonych podczas jego zatrudnienia badań okresowych wskazywały [...] w organizmie. Ponadto podkreślił, że podczas zatrudnienia w Fabryce A pracował przez [...] lata w narażeniu na [...]. Decyzją z dnia [...] Nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniósł, że dla stwierdzenia choroby zawodowej, niezbędne jest zakwalifikowanie przez lekarzy orzeczników kompetentnej placówki diagnostycznej służby zdrowia występującego schorzenia jako choroby wymienionej w odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą zawodową, tj. wykazanie, iż narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie nastąpiło w czasie i miejscu pracy, w związku z wykonywanym zawodem. W sprawie W.B. dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że pracował w latach [...] w Fabryce A (obecnie Spółka A) w B. jako [...] w warunkach stwarzających potencjalne ryzyko [...]. Jednak lekarze specjaliści obu placówek diagnostycznych (I i II szczebla), nie rozpoznali u niego [...]. W uzasadnieniu orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] po przeprowadzeniu diagnostyki oraz na podstawie wywiadu chorobowego i analizy posiadanej dokumentacji medycznej stwierdzono, że brak jest przesłanek medyczno-orzeczniczych do rozpoznania [...]. W wykonanych badaniach [...] zarówno poziom [...] we krwi jak i wskaźniki [...] ([...], [...]) mieściły się w granicach wartości dopuszczalnego [...]. W podsumowaniu organ odwoławczy podkreślił, że na podstawie obserwacji klinicznej, w tym analizy wywiadu chorobowego i zawodowego, przedstawionej dokumentacji lekarskiej oraz przeprowadzonych badań i konsultacji, orzeczeniami jednostek orzeczniczych I i II szczebla nie rozpoznano u W.B. choroby zawodowej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, W.B. podniósł, że wyniki przeprowadzonych podczas jego zatrudnienia badań okresowych wskazywały [...]. Podkreślił, że przez okres [...] lat zatrudnienia w Fabryce A w B. pracował w [...], w narażeniu na działanie [...]. Zarzucił, że orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w S., sporządzone w dniach od [...] do [...] zostało wykonane niedokładnie, ponieważ czuje się źle i nadal [...] jest w jego organizmie. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie skarżący wnosił i wywodził jak w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Na wstępie wskazać należało, że przesłanki materialnoprawne stwierdzenia choroby zawodowej określa rozporządzenie Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115 z 2002 r.), zwane również rozporządzeniem Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. Postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego zostało bowiem rozpoczęte w 2005 r., a więc po dacie wejścia w życie wymienionego rozporządzenia. Zgodnie z § 2 ust. 1 cytowanego rozporządzenia przez choroby zawodowe należy rozumieć choroby wymienione w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi "narażeniem zawodowym". Przedmiotem postępowania organu administracji jest zatem ustalenie, czy są spełnione przesłanki takie jak; wystąpienie narażenia zawodowego oraz choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych i związku przyczynowo-skutkowego między chorobą a działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Postępowanie w sprawie dotyczyło choroby zawodowej wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., tj. [...]. Organy administracji obu instancji - w oparciu o wyniki oceny narażenia zawodowego – przyjęły, że skarżący podczas zatrudnienia w latach [...] w Fabryce A (obecnie Spółka A) w B., na stanowiskach [...] i [...], pracował w warunkach stwarzających potencjalne ryzyko [...]. Okoliczność wykonywania przez W.B. pracy w warunkach narażenia zawodowego, nie ulegała zatem wątpliwości. Jednakże - jak wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - na podstawie orzeczeń obu placówek diagnostycznych (I i II szczebla), nie rozpoznano u skarżącego [...]. W uzasadnieniu orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] stwierdzono, że w wykonanych obecnie badaniach [...] zarówno poziom [...] we krwi jak i [...] mieściły się w granicach wartości dopuszczalnego [...]. Ujemny był wynik testu [...], co świadczy o braku istnienia [...] W.B.. Na podstawie orzeczeń lekarskich obu placówek diagnostycznych, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd – na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – stwierdził, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania. Na podstawie wyników dochodzenia epidemiologicznego, nie budziła wątpliwości okoliczność wykonywania przez skarżącego pracy w warunkach narażenia na powstanie schorzenia określonego w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Jednakże jest to tylko jedna z przesłanek wymienionych w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Poza wykonywaniem pracy w narażeniu zawodowym, warunkiem koniecznym do stwierdzenia choroby zawodowej jest wystąpienie choroby, określonej w wykazie chorób zawodowych oraz stwierdzenie - w sposób bezsporny lub z wysokim prawdopodobieństwem - że rozpoznana choroba została spowodowana pracą w narażeniu zawodowym. Okoliczność, że nie rozpoznano u skarżącego [...], tj. choroby wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, była równoznaczna z niewypełnieniem jednego z warunków określonych w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. i uzasadniała wydanie decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Ustalając powyższą okoliczność, organ odwoławczy prawidłowo ocenił zebrane w sprawie dowody, w tym przede wszystkim orzeczenia jednostek medycznych i w świetle całokształtu materiału dowodowego trafnie uznał tę istotną okoliczność za udowodnioną. Wskazać bowiem należało, że w zakresie okoliczności wymagających wiedzy specjalnej, w tym przypadku wiedzy medycznej, organ orzekający dokonuje ustaleń na podstawie orzeczeń lekarskich. Orzeczenia te podlegają ocenie - podobnie jak pozostałe dowody - przeprowadzanej na podstawie przepisów postępowania administracyjnego, a więc z zachowaniem reguł tej oceny, określonych przede wszystkim w art. 80 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy konkretna okoliczność została udowodniona. W związku z powyższym - w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podkreślił zbieżność orzeczeń placówek diagnostycznych – w obydwu bowiem nie rozpoznano u skarżącego wyżej wymienionego schorzenia. Ponadto organ podniósł, iż orzeczenia jednostek medycznych zawierały wskazanie podstaw przyjętych wniosków, tj. że zostały sporządzone po przeprowadzeniu diagnostyki oraz na podstawie wywiadu chorobowego, zawodowego i analizy przedłożonej dokumentacji lekarskiej. W orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy – sporządzonym dodatkowo w oparciu o obserwację kliniczną, której W.B. został poddany w okresie od [...] do [...] – została przedstawiona szczegółowa ocena wyników przeprowadzonych badań, w tym [...]. Zgodnie z tą oceną, zarówno poziom [...] we krwi jak i wskaźniki [...] mieściły się w granicach wartości dopuszczalnego [...]. Stwierdzić zatem należało, że ustalenia stanowiące podstawę zaskarżonej decyzji, zostały dokonane w oparciu o wnikliwą analizę dowodów i przy uwzględnieniu całokształtu zebranego materiału dowodowego. Ponadto, przy ocenie ustalonych w powyższy sposób okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji zastosował prawidłową wykładnię cytowanych wyżej przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że przez okres [...] lat zatrudnienia w Fabryce A w B., pracował w ekspozycji na [...], podkreślić należało, że – jak już była o tym mowa – pozytywny wynik oceny narażenia zawodowego stanowi tylko jeden z warunków koniecznych do stwierdzenia choroby zawodowej. Odnośnie podniesionego przez skarżącego zarzutu, że wyniki badań laboratoryjnych aktualnie wykazują obecność [...] w jego organizmie, wskazać należało, że w postępowaniu administracyjnym, okoliczności, których stwierdzenie wymaga wiedzy medycznej, w tym z zakresu analizy przeprowadzonych badań, są ustalane na podstawie orzeczeń lekarskich. Orzeczenia te podlegają ocenie według wyżej opisanych reguł, które zostały prawidłowo zastosowane przez organy orzekające w niniejszej sprawie. Mając na uwadze cytowane na wstępie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uznać należało, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania i nie naruszyły przepisów prawa materialnego. W konsekwencji – na podstawie art. 151 P.p.s.a. – skarga została oddalona.