IV SA/Gl 541/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Szczepan Prax Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Protokolant referent stażysta Katarzyna Wajs po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2008r. sprawy ze skargi G.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku rodzinnego postanawia odrzucić skargę W treści pisma procesowego datowanego na [...], skierowanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, G.B. oświadczyła, iż "odwołuje się od decyzji z dnia [...], nr [...]". W uzasadnieniu skarżąca dała wyraz swemu niezadowoleniu z utraty prawa do pobierania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka a także z faktu odebrania jej prawa do zaliczki alimentacyjnej. W aktach administracyjnych niniejszej sprawy nie stwierdzono jednak decyzji o numerze i dacie, które oznaczone zostały w skardze. Ustalono natomiast, że w dniu [...] wydana została decyzja Zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. nr [...] (działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta B.), mocą której przyznano skarżącej zasiłki rodzinne na dzieci: J.O. i R.S. w kwocie po [...] zł miesięcznie na okres od [...] do [...] a także dodatki do zasiłku rodzinnego na J.O.: z tytułu [...] jednorazowo w wysokości [...] zł i z tytułu [...] w kwocie [...] zł miesięcznie na okres od [...] do [...]. Z kolei podany w skardze numer [...] dotyczy postanowienia, mocą którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wspomnianej decyzji organu I instancji z dnia [...]. Ponieważ oba przywołane wyżej akty dotyczyły zasiłków rodzinnych i dodatków do tych zasiłków, zaś strona w swej skardze zakwestionowała zasadność utraty prawa do pobierania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka, uznano, że przedmiotem jej skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...]. To na jej mocy stwierdzono bowiem nieważność wskazanego wyżej rozstrzygnięcia Zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. w zakresie, w jakim przyznawała ona skarżącej dodatek z tytułu [...] na J.O. Tym niemniej, wobec faktu, iż w rzeczonej skardze strona nawiązała również do faktu utraty prawa do zaliczki alimentacyjnej, zarządzeniem z dnia [...] Przewodniczący Wydziału IV zwrócił się do niej o wyjaśnienie, czy jej intencją było wyłącznie zaskarżenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...],czy nadto także innej decyzji tego organu z dnia [...], nr [...], wydanej w sprawie zaliczki alimentacyjnej, pod rygorem uznania, że przedmiotem zaskarżenia jest tylko pierwsze z przywołanych wyżej rozstrzygnięć. Z uwagi na to, że skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie uznano, że jej skarga dotyczy wyłącznie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 52 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie przy tym z §2 wskazanego przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...], mocą której stwierdzono nieważność rozstrzygnięcia Zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. z dnia [...], nr [...] w zakresie, w jakim przyznawało ono G.B. dodatek z tytułu [...] na J.O. Nie budzi wątpliwości, że wydając przywołany akt z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozstrzygnęło o stwierdzeniu nieważności wskazanej decyzji z dnia [...] orzekając tu w I instancji. W konsekwencji należy podnieść, że wymóg, o którym mowa w cytowanym art. 52 §1 p.p.s.a. nie został w sprawie zachowany. Skoro bowiem zaskarżona decyzja wydana zapadła w I instancji, to po myśli art. 127 §3 Kodeksu postępowania administracyjnego, stronie przysługiwało uprawnienie do wystąpienia do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tymczasem G.B., pomimo prawidłowego pouczenia nie skorzystała z prawa do wniesienia rzeczonego środka prawnego, a w rezultacie nie sposób uznać, aby spełniła przesłankę polegająca na wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących od tego rozstrzygnięcia, od której uzależnione jest prawidłowe wniesienie skargi. Zważywszy przedstawione wyżej okoliczności Sąd postanowił jak w sentencji, działając na podstawie art. 58 §1 pkt 6 oraz §3 p.p.s.a.