IV SA/Gl 545/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia NSA Szczepan Prax Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Rogowska-Bil po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2015 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę. Decyzją Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. Nr [...] orzeczono o utracie przez T.S. statusu osoby bezrobotnej z dniem 11.12.2013 r. i utracie prawa do zasiłku z dniem 11.12.2013 r. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. "a"i "b", art.2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 i pkt 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z uzasadnienia decyzji wynika, że strona odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia po raz pierwszy propozycji odpowiedniej pracy, a w takim przypadku następuje utrata statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia odmowy na okres 120 dni od dnia pierwszej odmowy. W odwołaniu od tej decyzji strona wniosła o jej uchylenie. Wskazała na naruszenie przez organ zatrudnienia zasad postępowania, w tym art. 8, 9 i 35 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podnosiła, iż uzasadnienie decyzji nie zawiera uzasadnienia faktycznego, a powołana podstawa prawna w całości nie odnosi się do stanu faktycznego jego sprawy. Odwołujący wyjaśnił ponadto, iż 09.12.2013 r. otrzymał skierowanie do pracodawcy A w C., do którego zgłosił się i po 2-godzinnym oczekiwaniu, został przyjęty przez Zastępcę Dyrektora ds. handlowych i organizacyjnych. W trakcie rozmowy kwalifikacyjnej przedstawił swoje doświadczenie zawodowe, a na pytanie, czy potrafi obsługiwać obrabiarki do metalu odpowiedział, że nie, gdyż szkołę o tym kierunku ukończył 30 lat temu. Wówczas Dyrektor poprosiła, aby zaczekał w recepcji, a tam otrzymał skierowanie z Urzędu Pracy z adnotacją, że nie wykazał zainteresowania oferowanym stanowiskiem pracy. Odwołujący uznając takie stwierdzenie za nieprawdziwe i subiektywne, postanowił wyjaśnić nieporozumienie, lecz nie został przyjęty przez dyrektora. W związku z tym udał się do Powiatowego Urzędu Pracy i tam próbował wyjaśnić sprawę, złożył też stosowne wyjaśnienia i został zobowiązany do stawienia się 13.12.2013 r. Podczas wizyty w wyznaczonym terminie, uzyskał informację od pracownika urzędu, że pracodawca nie jest zainteresowany jego kandydaturą i na polecenie pracownika urzędu, złożył stosowne oświadczenie. Został także poinformowany o konieczności wypowiedzenia się dyrektora, który przeprowadzał z nim rozmowę kwalifikacyjną. Po miesiącu zaś otrzymał informację o wszczęciu postępowania w jego sprawie i możliwości wypowiedzenia się. Niezwłocznie udał się więc do urzędu, a po zapoznaniu się z treścią odpowiedzi przedstawiciela pracodawcy uznał, że zawiera nieprawdziwe stwierdzenia, czemu dał wyraz w złożonym na tę okoliczność oświadczeniu. Odwołujący zapytywał - dlaczego słowo p. K. jest więcej warte aniżeli jego własne, skoro organ wydając decyzję oparł się li tylko na jego oświadczeniu i przedstawiciela pracodawcy. Na zakończenie strona poinformowała, iż od 03.03.2014 r. podjęła pracę, potwierdzając swoją aktywność jako osoba bezrobotna, co nie oznacza, że zaskarżona decyzja nie była krzywdząca. Decyzją z dnia [...] r., Nr[...]wydaną na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. "a" ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267) Wojewoda [...] orzekł zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że T.S. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. 01.08.2013 r. uzyskując status osoby bezrobotnej, której przyznano prawo do zasiłku od dnia 09.08.2013 r. w wysokości 120% kwoty zasiłku dla bezrobotnego, tj. 988,40 zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku, a od 09.11.2013 r. w kwocie 776,10 zł brutto miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku. W dniu 09.12.2013 r. wydano stronie skierowanie do pracy na stanowisko operatora maszyn do obróbki skrawaniem w A S.A. w C. Jednocześnie wyznaczono stronie termin stawiennictwa w Urzędzie Pracy na dzień 13.12.2013 r., celem poinformowania o podjęciu lub niepodjęciu zatrudnienia. T.S. zgłosił się do pracodawcy w dniu 09.12.2013 r. Natomiast przedstawiciel pracodawcy 11.12.2013 r. w części "B" skierowania do pracy, w rubryce nr 18 zamieścił adnotację, iż kandydat odmówił przyjęcia zatrudnienia z powodu: "brak zainteresowania oferowanym stanowiskiem". Z kolei w części "D" karty rejestracyjnej bezrobotnego, pośrednik pracy zaznaczył, że bezrobotny nie zgadza się z zapisem w skierowaniu, "próba rozmowy telefonicznej z pracodawcą - nikt nie odbiera, ustalono z kandydatem kontakt telefoniczny". W dniu 13.12.2013 r. odwołujący zwrócił skierowanie i złożył oświadczenie, że w rozmowie z pracodawcą "nie użyłem żadnych sformułowań, które uprawniałyby mą rozmówczynię do wyciągnięcia wniosku, że wykazuję brak zainteresowania ofertą". Ponadto w aktach znajduje się "Notatka dotycząca rozmowy kwalifikacyjnej z bezrobotnym T.S." z dnia 07.01.2014 r. (której kopię strona otrzymała w dniu 17.01.2014 r.), sporządzona przez Zastępcę Dyrektora ds. handlowych i organizacyjnych, który potwierdza przeprowadzenie w dniu 11.12.2013 r. rozmowy z odwołującym podczas której "nie okazał zainteresowania oferowanym stanowiskiem. Zapytany wprost, czy chce podjąć pracę na oferowanym stanowisku, odmówił. Stwierdził, że ta praca byłaby dla niego "stresująca" i "frustrująca". W dniu 09.01.2014 r. organ zatrudnienia skierował do strony zawiadomienie o wszczęciu postępowania informując, że posiada ona uprawnienie do zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia. W związku z tym T.S. zgłosił się w Urzędzie Pracy 17.01.2014r. składając oświadczenie, w którym odniósł się do stanowiska przedstawiciela pracodawcy z dnia 07.01.2014 r. Stwierdził w nim jednoznacznie, że z całą pewnością nie odmówił podjęcia pracy na oferowanym stanowisku, nie użył także słów, iż praca byłaby "stresująca" czy "frustrująca". Odwołujący podnosił, iż nie doszło do ponownej rozmowy z dyrektorką firmy celem wyjaśnienia, zapisów w skierowaniu do pracy, gdyż ona uniemożliwiła tę rozmowę. Jego zdaniem, nie został w ogóle zapytany, czy jest zainteresowany oferowaną pracą, a dyrektorka pytała jedynie o dotychczasowy przebieg pracy. Stąd też, wnioskuje o subiektywności jej osądu, co do jego odmowy podjęcia oferowanej pracy. Organ zatrudnienia biorąc pod uwagę powyższe, uznał za nieuzasadnioną odmowę przyjęcia przez stronę propozycji pracy i orzekł w dniu [...] r. o utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem 11.12.2013 r. Wojewoda wskazał, że z brzmienia art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej. Natomiast art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, iż Starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy, c) 270 dni w przypadku trzeciej odmowy i każdej kolejnej odmowy. Zatrudnienie oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą (art. 2 ust. 1 pkt 43 cyt. ustawy). Odpowiednia praca w myśl art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, oznacza zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Z akt sprawy wynika, iż pracodawca - A S.A. w C., złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. ofertę pracy dotyczącą zatrudnienia na stanowisku operatora maszyn do obróbki skrawaniem na podstawie umowy na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy, 8 godzin dziennie (godz. rozpoczęcia 800), 40 godzin tygodniowo i wynagrodzenie ze stawką miesięczną od 1.800,00 zł, wskazując jednocześnie miejsce wykonywania pracy w C. przy ul. [...]. Pracodawca określił swoje wymagania odnośnie kandydata do pracy, tj. wykształcenie: średnie zawodowe 4-letnie, zasadnicze zawodowe, podstawowe, a także staż - ogółem 3 lata oraz zaznaczył, że mile widziana znajomość rysunku technicznego. Ponadto w punkcie "Charakterystyka lub rodzaj wykonywanej pracy" wskazał: obsługa, nadzór i kontrola prac obrabiarek, mocowanie obrabianych elementów, zakładanie odpowiednich narzędzi, prowadzenie łub nadzorowanie obróbki, kontrola za pomocą sprawdzianów obrabianych detali, konserwacja powierzonej obrabiarki. Organ odwoławczy podkreślił, że odwołujący posiada wykształcenie średnie w zawodzie mechanik obróbki skrawaniem oraz legitymuje się ogólnym stażem w wymiarze 25 lat 5 miesięcy i 6 dni. Jednocześnie nie udokumentował przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na proponowanym stanowisku pracy. Wskazał, że w złożonym odwołaniu strona podnosiła, iż nie odmówiła podjęcia pracy, lecz wyraziła swoje wątpliwości co do możliwości obsługi przez nią obrabiarki do metalu, skoro szkołę o wymaganym kierunku ukończyła ponad 30 lat temu. Biorąc pod uwagę powyższe, w pierwszej kolejności ocenie organu odwoławczego podlegało, czy przedstawiona stronie oferta pracy, spełnia kryteria odpowiedniej pracy o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zaproponowana stronie oferta pracy na stanowisko operatora maszyn do obróbki skrawaniem dotyczy zatrudnienia w ramach umowy na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy, ze stawką miesięczną wynagrodzenia wynoszącą od 1.800,00 zł. i podlega ubezpieczeniu społecznemu. Z uwagi zaś na miejsce jej wykonywania, tj. C., ul. [...], łączny czas dojazdu strony z miejsca zamieszkania do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin. Zatem uznać należy, iż propozycja pracy była odpowiednią w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a odwołujący legitymując się wykształceniem średnim zawodowym i ponad 25-letnim stażem pracy, spełnia wymagania pracodawcy do wykonywania pracy na zaproponowanym stanowisku pracy. Wojewoda zwrócił uwagę, iż pracodawca nie wskazał kierunku wykształcenia kandydata do pracy, co podnosił odwołujący, lecz tylko poziom jego wykształcenia. Nawiązując do treści odwołania strony, że nie posiada wystarczających umiejętności do wykonywania pracy na zaproponowanym stanowisku pracy (jest wiele lat od ukończenia szkoły) organ wyjaśnił, iż w świetle przedstawionej regulacji art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, odpowiednia praca nie oznacza pracy zgodnej z posiadanym wykształceniem i doświadczeniem zawodowym a jedynie pracę, do wykonywania której bezrobotny posiada wystarczające kwalifikacje, co wystąpiło w rozpatrywanej sprawie. Na sposób rozstrzygnięcia nie wpływa także subiektywne przekonanie strony, że przedstawiona oferta pracy jest nieodpowiednią z uwagi na brak umiejętności, gdyż jak wskazano powyżej, obowiązujące przepisy określają posiadanie wystarczających kwalifikacji lub doświadczenia zawodowego (pracodawca w ofercie pracy określił ogółem 3-letni staż, nie wskazując w jakim zawodzie) jako wystarczające do wykonywania pracy, co nie oznacza, że wykonywana ostatnio praca na stanowisku funkcjonariusz pożarnictwa, specjalisty ds. profilaktyki zakładowej służby ratowniczej, sprzeciwia się skierowaniu do pracy. Organ odwoławczy podkreślił, że z akt sprawy wynika, że odwołujący został pouczony i zobowiązał się do przestrzegania, praw i obowiązków osoby bezrobotnej, w tym poinformowany został o konsekwencjach wynikających z odmowy przyjęcia propozycji pracy. Dalej organ odwoławczy wskazał, że nie kwestionuje podnoszonej przez stronę okoliczności podjęcia przez nią od dnia 03.03.2014 r. zatrudnienia. Zwrócił przy tym uwagę, iż odwołujący, jak wynika z adnotacji pracodawcy na druku skierowania, nie był zainteresowany w dniu 11.12.2013 r. oferowaną pracą na stanowisku operatora maszyn do obróbki skrawaniem, co wskazuje na jego brak gotowości do podjęcia pracy, który jest jednym z warunków posiadania statusu osoby bezrobotnej. Podkreślił należy, iż pojęcie "odpowiedniej pracy" nie wyłącza podjęcia przez bezrobotnego czynności innych niż wykonywane w ramach dotychczasowej pracy zawodowej, czy też oczekiwanych w związku z nabytymi kwalifikacjami. Wojewoda podkreślił, że w złożonych oświadczeniach oraz w odwołaniu strona podkreślała, że nie odmówiła podjęcia pracy, lecz wyraziła jedynie wątpliwości dotyczące posiadanych umiejętności do wykonywania pracy na zaproponowanym stanowisku pracy. Organ odwoławczy nawiązując do powyższego zauważył, iż wyrażenie przez odwołującego zgody na przyjęcie oferowanej pracy skutkowałoby jej podjęciem, gdyż pracodawca wbrew wątpliwością odwołującego, nie określił żadnych wymagań co do kierunku wykształcenia oraz doświadczenia zawodowego kandydata do pracy. Sam fakt przyjęcia skierowania do pracy nie świadczy o przyjęciu propozycji pracy, ale podjęcie zatrudnienia, o ile zaoferowana bezrobotnemu praca była odpowiednia w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który to warunek, jak wykazano powyżej w stosunku do strony został spełniony. Organ nadmienił, iż nieuzasadniona odmowa skorzystania z propozycji pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy (w rozpatrywanej sprawie propozycji odpowiedniej pracy), jest równoznaczna z rezygnacją z przynależności do kategorii osób bezrobotnych i korzystania z dobrodziejstw wynikających z posiadanego statusu, co w konsekwencji wiąże się z koniecznością poszukiwania zatrudnienia na własną rękę. Organ zatrudnienia jest zatem władny pozbawić statusu bezrobotnego, jeżeli ustali, iż bezrobotnemu przedstawiono propozycję formy pomocy oraz, jeżeli odmowa nastąpiła bez uzasadnionej przyczyny. Wskazany w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zwrot "uzasadniona przyczyna" jest pojęciem niedookreślonym, którego ostateczną treść musi ustalać organ stosujący prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy. Należy jednak mieć na uwadze, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu (np. nagła choroba lub inne nagłe zdarzenia), które uniemożliwiają bezrobotnemu przyjęcie zaproponowanej formy pomocy. Zaistnienia takich okoliczności odwołujący nie wywiódł. Stąd też – zdaniem Wojewody - zasadnym było orzeczenie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 11.12.2013 r. Odnosząc się do uwag strony dotyczących ogólnikowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz przytoczenia przepisów, które nie mają zastosowania w jego sprawie, organ odwoławczy stwierdził, że wprawdzie powołanie w podstawie prawnej decyzji organu I instancji z dnia [...] r., art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie odnosi się do stanu faktycznego sprawy odwołującego, jednakże wada ta nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zwrócił uwagę, iż organ zatrudnienia prawidłowo powołał przepis art. 33 ust. 4 pkt 3 cyt. ustawy, który na druku decyzji został zaznaczony jako odnoszący się do sytuacji strony. Jednocześnie organ II instancji uznał na słuszne twierdzenia odwołującego, iż decyzja, w myśl art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego powinna zawierać uzasadnienie faktyczne, a w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wojewoda podniósł, że zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne choć, na co wskazuje odwołujący, ustalenia faktyczne organu zatrudnienia nie znalazły odzwierciedlenia w jego treści, jednakże w ocenie organu choć lakoniczne - uzasadnienie zaskarżonej decyzji odzwierciedla ostateczne ustalenia organu zatrudnienia, że strona bez uzasadnionej przyczyny odmówiła przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Wojewoda zwrócił należy uwagę, iż w myśl art. 113 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Z uprawnienia tego strona nie skorzystała, pomimo wyrażonych obecnie w odwołaniu wątpliwości, co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy wskazał, że nie sposób się zgodzić z uwagami strony dotyczącymi naruszenia przez organ I instancji art. 8 i 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem na każdym etapie prowadzonego postępowania umożliwiono stronie zapoznanie się ze zgromadzonymi dowodami w sprawie oraz wypowiedzenia się w tym zakresie. Ponadto odwołujący w toku postępowania informowany był o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na jego sytuację jako osoby bezrobotnej, o czym świadczą: Informacja o prawach i obowiązkach osoby kierowanej do pracodawcy z dnia 09.12.2013 r., potwierdzona własnoręcznym podpisem przez stronę; oświadczenie z dnia 09.12.2013 r. potwierdzające otrzymanie skierowania do pracy i przyjęcie do wiadomości terminu jego rozliczenia, tj. poinformowania o podjęciu bądź nie podjęciu pracy; oświadczenie z dnia 13.12.2013 r. oraz z dnia 17.01.2014 r. Zatem – w opinii Wojewody - uznać należy za nietrafne uwagi odwołującego, o prowadzeniu przez organ zatrudnienia postępowania w sposób podważający jego zaufanie do władzy publicznej, gdyż jak wskazują zgromadzone dowody w sprawie, organ ten podjął wszelkie kroki celem wyjaśnienia sprawy, informując jednocześnie odwołującego jako uczestnika tego postępowania o prowadzonych czynnościach. Ponadto w dniu 09.01.2014 r. skierowano do odwołującego zawiadomienie o wszczęciu postępowania, w którym został poinformowany o przysługującym uprawnieniu zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. Organ odwoławczy podniósł, że uznaje za słuszną uwagę strony, iż zawiadomienie z dnia 09.01.2014 r. informuje o wszczęciu postępowania, podczas gdy faktycznie trwało ono już od 09.12.2013 r., tj. od dnia wydania stronie skierowania do pracy; jednakże okoliczność ta nie wpłynęła na ograniczenie jej uprawnień do czynnego udziału w postępowaniu. Co do pytania odwołującego, dlaczego organ zatrudnienia dał wiarę twierdzeniom pracodawcy a nie jego, co do przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej, Wojewoda zwrócił uwagę, iż faktycznie brak bezpośrednich dowodów potwierdzających okoliczności przeprowadzonej rozmowy kwalifikacyjnej, a konfrontacja obu stron tej rozmowy, w ocenie organu odwoławczego na obecnym etapie postępowania, nie przyniesie rezultatu w postaci jednoznacznego określenia jej przebiegu, skoro strony prezentują odmienne stanowiska w tym zakresie. Stąd organ odwoławczy przyjmuje wnioskowanie dokonane przez organ zatrudnienia, iż choć nie ma jednoznaczności co do przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej, to nie podjęcie przez odwołującego pracy u pracodawcy w sytuacji, gdy spełnia niezbędne warunki do jej podjęcia przesądza, że nastąpiła nieuzasadniona odmowa jej przyjęcia, co wypełnia przesłanki art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia instytucjach rynku pracy. Nadto odnosząc się do uwag strony dotyczących wypłaty zasiłku dla bezrobotnych za 11 dni grudnia 2013r. dopiero w lutym 2014r. Wojewoda wyjaśnił, iż koniecznym było wstrzymanie wypłaty zasiłku dla bezrobotnych z dniem 11.12.2013 r., skoro nie została ustalona jej sytuacja jako osoby bezrobotnej w związku z nie podjęciem zatrudnienia i prowadzonym postępowaniem wyjaśniającym. Podsumowując organ odwoławczy wskazał, że brak jest podstaw do uznania przyczyn odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy przez odwołującego za uzasadnione, co stanowi podstawę orzeczenia utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 11.12.2013 r., a ponieważ uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych jest ściśle związane ze statusem osoby bezrobotnej, to jeśli T.S. utracił ten status z dniem 11.12.2013 r., tym samym utracił prawo do zasiłku dla bezrobotnych w tej dacie. Na zakończenie Wojewoda zauważył, że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie zobowiązuje bezrobotnego w każdym przypadku do przyjęcia przedstawionej propozycji pracy, niemniej jednak ustanowienie sankcji w postaci pozbawienia statusu osoby bezrobotnej, która odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy wskazuje, że na bezrobotnym ciąży powinność współpracy z urzędem pracy w celu wyjścia z bezrobocia i podjęcia działań aktywizacyjnych (zatrudnienia). Nie każdy podany przez bezrobotnego powód odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie, może być zatem uznany za uzasadnioną przyczynę, którą należy rozumieć jako szczególną, wyjątkową i obiektywnie występującą sytuację. Zauważył, iż osoba pozostająca bez pracy nie musi rejestrować się w urzędzie pracy i wówczas nie ma obowiązku korzystania z usług pośrednictwa pracy. Status bezrobotnego zachowują jednak jedynie osoby, które spełniają ustawowe warunki wypełniając obowiązki nałożone przez ustawę o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, która w przypadku odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy, przewiduje w przepisie art. 33 ust. 4 pkt 3, konsekwencje w postaci utraty statusu osoby bezrobotnej. Nadto organ odwoławczy wskazał, że ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy szczegółowo określa warunki przyznawania statusu osoby bezrobotnej oraz przesłanki jego utraty i z uwagi na jej bezwzględnie obowiązujący charakter, nie daje ona organowi administracji publicznej możliwości uznaniowego orzekania w tym zakresie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący T.S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. polegające w szczególności na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] roku, niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy oraz wybiórczej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału oraz oczywiście błędnych ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że potwierdzeniem zarzutów stawianych organowi odwoławczemu są istotne rozbieżności między treścią uzasadnienia a stanem faktycznym. M.in. w uzasadnieniu decyzji Wojewody [...] znalazło się stwierdzenie, że "odwołujący w dniu 09.12.2013 r. otrzymał skierowanie [...] i po 2-godzinnym oczekiwaniu, został przyjęty [...]". Jest to oczywista nieprawda, ponieważ faktycznie skarżący otrzymał skierowanie w dniu 09 grudnia i w tym samym dniu zgłosił się do potencjalnego pracodawcy, gdzie bezskutecznie przez ponad 2 godziny oczekiwał na przyjęcie przez pracodawcę. Natomiast faktyczne przyjęcie przez pracodawcę miało miejsce w dniu 11 grudnia 2013 r., a skarżący bardzo dokładnie opisał tę sytuację w uzasadnieniu do odwołania. Organ odwoławczy natomiast uzasadnienie to jedynie pobieżnie przejrzał, tym samym pozbawiając się możliwości wnikliwego rozpoznania całości sprawy. Skarżący podnosił, że w swoim odwołaniu do Wojewody [...] wnosił o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta w całości, między innymi z powodu jej wadliwości wynikającej w braku uzasadnienia faktycznego. Organ odwoławczy zgodził się z opinią skarżącego co do braku uzasadnienia faktycznego decyzji, podniósł jednak fakt, że skarżący mógł żądać od organu I instancji wyjaśnienia wątpliwości, a jednak z tego uprawnienia nie skorzystał. Owszem, skarżący miał takie prawo, a nie obowiązek i nieskorzystanie z tego prawa nie może obciążać skarżącego. To organ administracji publicznej wydający decyzję ma obowiązek sam z siebie zawrzeć w niej uzasadnienie faktyczne. Skarżący wskazał, że w odwołaniu do Wojewody [...] podniósł fakt, że został powiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w swojej sprawie w dniu 09.01.2014 roku, podczas gdy faktycznie zostało ono wszczęte już w dniu 09.01.2013 roku. Podniósł, że organ odwoławczy zgodził się z opinią skarżącego, uznał jednak, że okoliczność ta nie miała wpływu na ograniczenie uprawnień skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu., a skarżący nie wie na jakiej podstawie organ odwoławczy tak stwierdził. Skarżący uważa, że faktyczne wszczęcie postępowania przed powiadomieniem skarżącego jako strony o tym fakcie w istotny sposób narusza jego prawa. Wskazał, że odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta pozbawiającej skarżącego statusu osoby bezrobotnej zarzucił organowi I instancji, że nie udowodnił w żaden sposób faktycznej odmowy przyjęcia propozycji pracy, a organ odwoławczy zgodził się z opinią skarżącego, mimo tego podtrzymał zaskarżaną decyzję w całości. Skarżący podniósł, że organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do notatki PUP w C., z której wynika, że po zgłoszeniu się skarżącego w PUP w dniu 11.12.2013 r. bezpośrednio po rozmowie z pracodawcą, kolejne rozmowy z tym pracodawcą odbywały się w obecności pracownika PUP. Przecież to w jednoznaczny sposób wskazuje, że pracodawca ten jest niewiarygodny, tym samym nie jest wiarygodne jego oświadczenie w sprawie rozmowy kwalifikacyjnej ze skarżącym. Skarżący wskazał, iż w żadnej części odwołania nie zarzucał organowi I instancji, że zaproponowano mu pracę nieodpowiednią, a wielokrotnie natomiast podnosił, iż przyjęcia propozycji pracy nie odmówił, a podnoszenie przez skarżącego w rozmowie z pracodawcą faktu braku umiejętności obsługi obrabiarek i ukończenia szkoły ponad 30 lat temu służyło jedynie przedstawieniu stanu faktycznego i w żadnym wypadku nie może być utożsamiane z odmową przyjęcia propozycji pracy. Skarżący wskazał, że nie mógł pracy podjąć, ponieważ uniemożliwiono mu taki fakt, poprzez niedopuszczenie do wyjaśnienia ewidentnego niezrozumienia woli skarżącego przez pracodawcę i oparcie się przez niego na subiektywnym odczuciu. W opinii skarżącego Wojewoda oceniając zebrany materiał dowodowy naruszył art. 80 k.p.a. Podsumowując - w opinii skarżącego – niewątpliwym jest, że wskazane naruszenia przepisów mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczas prezentowaną argumentację. Nadto odnosząc się do treści skargi Wojewoda wskazał, że: uznaje za niezasadne twierdzenia skarżącego o niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy zaskarżonego orzeczenia organu I instancji i wybiórczej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, gdyż stan faktyczny sprawy został szczegółowo przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a organ II instancji odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu; uznaje za niezasadny zarzut przedstawienia przez organ II instancji nieprawdziwego stanu faktycznego sprawy dotyczący jego zgłoszenia u pracodawcy. Zauważyć należy bowiem, iż opis ten przedstawiony we wstępie zaskarżonej decyzji dotyczy przytoczenia treści odwołania strony, które zawiera 11 stron, w związku z tym koniecznym było przedstawienie tylko najważniejszych jego tez, a jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, okoliczność zgłoszenia strony u pracodawcy w dniu 09.12.2013 r. i przeprowadzenia w dniu 11.12.2013 r. rozmowy kwalifikacyjnej, nie została pominięta przez organ odwoławczy; wyjaśnia, iż wbrew zarzutowi skarżącego, nie złożenie przez niego wniosku o wyjaśnienie wątpliwości dotyczących treści zaskarżonej decyzji organu I instancji, nie wpłynęło na ostateczne rozstrzygnięcie organu odwoławczego i nie obciąża skarżącego, na co wskazuje w skardze; w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że powiadomienie skarżącego zawiadomieniem z dnia 09.01.2014r. o wszczęciu postępowania w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej w związku z odmową bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy po skierowaniu do pracy wydanym w dniu 09.12.2013r., dotyczyło postępowania wszczętego w dniu 09.12.2013r. w związku z wydanym skierowaniem. W ocenie organu II instancji nie zostały ograniczone uprawnienia skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu, gdyż na jego każdym etapie miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy i złożenia wyjaśnień bądź ewentualnych dowodów, z którego to uprawnienia skarżący skorzystał. Zatem formalne zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 09.01.2014r., nie ograniczyło uprawnienia skarżącego czynnego udziału w postępowaniu, co szczegółowo przedstawiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji; potwierdza, iż skarżący nie wskazał faktycznej przyczyny odmowy przyjęcia oferty odpowiedniej pracy. Jednakże nie budzi wątpliwości, że z adnotacji pracodawcy z dnia 11.12.2013 r. zamieszczonej w skierowaniu do pracy wynika, że kandydat odmówił przyjęcia zatrudnienia z powodu "braku zainteresowania oferowanym stanowiskiem" pracy (co potwierdza także w piśmie z dnia 07.01.2014 r.). Zawarte zaś w oświadczeniu z dnia 13.12.2013 r. stwierdzenie skarżącego, że jest zainteresowany tym skierowaniem, nie znalazło odzwierciedlenia w dalszym postępowaniu skarżącego, który nie podjął działań w celu przyjęcia oferty pracy. Zgłaszając się bowiem 13.12.2013r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. i składając oświadczenie, że nie zgadza się z adnotacją pracodawcy z dnia 11.12.2013r., o odmowie przyjęcia zatrudnienia z powodu "braku zainteresowania oferowanym stanowiskiem", wskazał na aktywne poszukiwanie pracy i ukończony kurs obsługi wózków jezdniowych, nie odnosząc się do możliwości podjęcia proponowanej pracy na stanowisku operatora maszyn do obróbki skrawaniem; uznaje za subiektywną, dokonaną przez skarżącego ocenę pracodawcy jako niewiarygodnego. Zwrócić należy uwagę na fakt przeprowadzonej przez organ zatrudnienia rekrutacji na stanowisko operatora maszyn do obróbki skrawaniem w związku ze złożoną ofertą firmy A S.A., realizowaną w ramach programu "Pomoc dla hutników", do którego został zakwalifikowany skarżący i faktu zatrudnienia przez pracodawcę 14 osób, które wykazały chęć podjęcia pracy, bowiem pracodawca w wymaganiach wskazał tylko na poziom wykształcenia (średni zawodowy, zasadniczy zawodowy bądź podstawowy) oraz 3-letni staż pracy, jako wystarczające do podjęcia pracy; nie uznał jako przyczynę odmowy przez skarżącego oferty pracy, podnoszoną okoliczność upływu 30-letniego okresu od ukończenia przez skarżącego szkoły, co sugeruje w skardze. Stwierdził natomiast, że skarżący nie wywiódł istnienia przeszkody, która uniemożliwiłaby mu podjęcie proponowanej pracy; nie zgadza się z twierdzeniami skarżącego, iż nie został dopuszczony do wyjaśnienia jego woli, gdyż organ I instancji podjął działania w celu wyjaśnienia okoliczności sprawy, a skarżący w toku postępowania miał możliwość przedstawienia stanowiska w sprawie. Podnoszona przez skarżącego okoliczność dokonania przez pracodawcę subiektywnej jego oceny jako kandydata do pracy, nie została udokumentowana poprzez zgromadzone dowody w sprawie. Jak natomiast wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, choć nie ma jednoznaczności co do przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej, to w ocenie organu odwoławczego przeprowadzenie na obecnym etapie postępowania konfrontacji obu stron tej rozmowy, nie przyniesie rezultatu w postaci jednoznacznego ustalenia jej przebiegu, skoro strony prezentują odmienne stanowiska w tym zakresie, a nie ma innej osoby mogącej potwierdzić okoliczności przeprowadzonej rozmowy kwalifikacyjnej; wyjaśnił, iż dokonał oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, co przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnioskując na tej podstawie, że skarżący odmówił przyjęcia bez uzasadnionej przyczyny proponowanej pracy, bo choć nie wskazał faktycznych przyczyn odmowy, to przesądzający był fakt, nie podjęcia przez skarżącego odpowiedniej pracy, co wskazuje, że podczas rozmowy nie wykazał zainteresowania jej podjęciem (biorąc pod uwagę małe wymagania pracodawcy w tym zakresie), a także nawiązując do składanych przez skarżącego wyjaśnień, ograniczających się do podnoszonej okoliczności przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób który musiałby skutkować wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych wykazała bowiem, że decyzja zapadła na skutek przeprowadzenia potrzebnych do rozstrzygnięcia sprawy dowodów, właściwej ich oceny, poprawnych rozważań faktycznych, które znalazły dostateczny wyraz w jej motywach. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowi przepis art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, powołanej wyżej. Zgodnie z jego treścią starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy, c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. Z powyższego przepisu wynika, że uprawniony organ pozbawia bezrobotnego statusu bezrobotnego w przypadku nieuzasadnionej odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Pozbawienie statusu bezrobotnego może zatem mieć miejsce w sytuacji, gdy odmowa nastąpiła bez uzasadnionej przyczyny, a zaproponowana praca była pracą odpowiednią w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Użyte w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy słowo "pozbawia" wskazuje, że decyzja wydana na jego podstawie ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że w przypadku wystąpienia przesłanek w nim wymienionych starosta zobowiązany jest wydać decyzję o pozbawieniu bezrobotnego statusu bezrobotnego. Definicję "odpowiedniej pracy" zawiera art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy, zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o odpowiedniej pracy - oznacza to zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Użyte w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy pojęcie "uzasadniona przyczyna" jest pojęciem nieostrym. Ocena w tym zakresie podlega uznaniowości organu. Ustalenie treści owego pojęcia następuje na podstawie konkretnego stanu faktycznego sprawy. W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych do uzasadnionych przyczyn zaliczyć należy okoliczności niezależne od bezrobotnego, na które nie miał on wpływu, jeśli uzasadniały odmowę przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wydając decyzję zaskarżonej treści organ odwoławczy rozpoznając sprawę nie uchybił wyżej wskazanym przepisom prawa, nie uchybił też przepisom postępowania. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie organy prawidłowo ustaliły, że skarżący odmówił przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia, przy czym, jak wynika z zaskarżonej decyzji, była to jest pierwsza nieuzasadniona odmowa przyjęcia oferty pracy. Proponowana praca była dla strony odpowiednia, gdyż z dokumentów, które przedstawił w dniu rejestracji wynika, że posiada wystarczające kwalifikacje zawodowe do wykonywania proponowanej pracy i nie udokumentował żadnych przeciwwskazań zdrowotnych do jej podjęcia. Natomiast z przedłożonego do akt sprawy zgłoszenia oferty pracy wynika, że pracodawca gwarantował zatrudnienie i wynagrodzenie w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Ponadto pracodawca wskazał wymagania tj. posiadanie wykształcenia od średniego zawodowego po podstawowe. W odniesieniu do oferty pracy prawidłowo organy ustaliły że, proponowana była podlegająca ubezpieczeniu społecznemu praca w A w C. na stanowisku operatora maszyn do obróbki skrawaniem, a strona spełnia wymagania pracodawcy w zakresie wykształcenia, stażu pracy jak i umiejętności, firma znajduje się na terenie C., a łączny czas dojazdu do miejsca zatrudnienia i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekraczał 3 godzin. Podkreślić w sprawie należy, że T.S. w dniu rejestracji w urzędzie pracy potwierdził swoją zdolność i gotowość do podjęcia pracy, zaakceptował też prawa i obowiązki osoby bezrobotnej wynikające z posiadania statusu osoby bezrobotnej, w tym obowiązek przyjmowania propozycji odpowiedniej pracy. Sąd podziela pogląd organu odwoławczego, że dokonane przez organ zatrudnienia ustalenia (mimo braku bezpośredniego dowodu co do przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej), że nie podjęcie przez odwołującego pracy u pracodawcy w sytuacji, gdy spełnia niezbędne warunki do jej podjęcia przesądza, że nastąpiła nieuzasadniona odmowa jej przyjęcia, co wypełnia przesłanki art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia instytucjach rynku pracy. W opinii Sądu "uzasadniona przyczyna" o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, to taka na którą składają się jedynie wyjątkowe, obiektywnie istniejące a przede wszystkim niezależne od bezrobotnego okoliczności, jeżeli w istniejącym stanie faktycznym uzasadniają odmowę przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Takiej okoliczności zaś w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono. Na marginesie, godzi się tu wskazać na informację podaną przez Wojewodę, że w wyniku przeprowadzonej przez organ zatrudnienia rekrutacji na stanowisko operatora maszyn do obróbki skrawaniem w związku ze złożoną ofertą firmy A S.A., realizowaną w ramach programu "Pomoc dla hutników", do którego został zakwalifikowany skarżący, zatrudniono przez pracodawcę 14 osób, które wykazały chęć podjęcia pracy, bowiem pracodawca w wymaganiach wskazał tylko na poziom wykształcenia (średni zawodowy, zasadniczy zawodowy bądź podstawowy) oraz 3-letni staż pracy, jako wystarczające do podjęcia pracy. Nie może również być uznana jako przyczyna odmowy przyjęcia przez skarżącego oferty pracy, podnoszona – wprawdzie nie wprost - okoliczność upływu 30-letniego okresu od ukończenia przez skarżącego szkoły. Godzi się przy tym zwrócić uwagę, że w zalegających w aktach administracyjnych sprawy "oświadczeniach" skarżącego z dat 13.12.2013 r. i 17.01.2014 r. złożonych w organie zatrudnienia brak jest wyraźnego i jednoznacznego stwierdzenia przez skarżącego, że bez względu na powyżej wskazana okoliczność, skarżący kategorycznie chce podjąć proponowane zatrudnienie. W oświadczeniach tych skarżący w istocie koncentruje się na wykazaniu innego przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej, co miałoby – w jego mniemaniu - wykazywać, że był zainteresowany przedstawiona mu ofertą pracy. Oświadczenia te są poza tym jednoznacznie sprzeczne z adnotacją pracodawcy z dnia 11.12.2013 r. zamieszczoną w skierowaniu do pracy z której wynika, że kandydat odmówił przyjęcia zatrudnienia z powodu "braku zainteresowania oferowanym stanowiskiem" pracy, co pracodawca potwierdził ponownie w piśmie z dnia 07.01.2014 r. (k. 33 akt administracyjnych). Stąd też – w opinii Sądu - skarżący nie wywiódł istnienia przeszkody, która uniemożliwiłaby mu podjęcie proponowanej pracy; Przedłożone bezrobotnym oferty pracy nie muszą wprost odpowiadać oczekiwaniom bezrobotnego, zwłaszcza, że przedłożenie takiej a nie innej oferty pracy wynika z możliwości jakimi dysponuje urząd pracy. Nie zawsze możliwości te odpowiadają oczekiwaniom bezrobotnych. Sąd podziela w całości zaprezentowane przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę (a wyżej już przytoczone) wywody dotyczące zarzutów skargi, uznając je za nieuzasadnione. Na organach administracji publicznej ciąży obowiązek wyjaśnienia wszystkich wątpliwości, a w toku postępowania stoją na straży praworządności i obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Organ odwoławczy sprostał tym wymogom, a dokonana przezeń ocena i poczynione ustalenia faktyczne nie naruszają przepisów art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Przeto też w świetle całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego i wyżej naprowadzonych okoliczności , pomimo subiektywnych odczuć strony skarżącej, należy uznać podjęte w sprawie rozstrzygnięcie za prawidłowe. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.