IV SA/Gl 558/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz, Sędziowie NSA Tadeusz Michalik, WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.),, Protokolant st. ref. Arkadiusz Kmiotek, po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 6 pkt 15 lit. a i lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2003 r. Nr 58 poz. 514 z późn. zm.) przez Kierownika Działu Ewidencji i Świadczeń Powiatowego Urzędu Pracy w M. z upoważnienia Starosty, uznano H. G. za osobę bezrobotną z dniem [...] r. i odmówiono jej przyznania prawa do zasiłku. Jak wynikało z uzasadnienia decyzji, przyczyną odmowy przyznania prawa do zasiłku było nie spełnienie przez stronę wymaganych w treści art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przesłanek. Suma bowiem okresów, o których mowa w przywołanym przepisie przypadających w kresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji H. G. w Powiatowym Urzędzie Pracy była krótsza niż 365 dni. H. G. złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji wskazując, iż w momencie składania dokumentów potrzebnych do uzyskania prawa do świadczenia przedemerytalnego nie znała treści art. 23 pkt 2a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a faktycznie była zatrudniona od [...] r. na ¾ etatu z niższym niż wcześniej otrzymywane wynagrodzenie, od którego była odprowadzona składka na Fundusz Pracy. Podniosła, iż łącznie przepracowała [...] lat i [...] miesięcy. Biorąc pod uwagę treść odwołania H. G., organ I instancji potraktował je dwojako – jako wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego i w związku z tym wszczął postępowanie w tym zakresie, a nadto przekazał wraz z aktami sprawy w przedmiocie prawa do zasiłku dla bezrobotnych Wojewodzie [...] do rozpoznania sprawy w tym zakresie. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2003 r. Nr 58 poz. 514 ) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję orzekającą o uznaniu odwołującej za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołano się na treść art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i wskazano, iż odwołująca nie udokumentowała spełnienia wymaganych w tym przepisie warunków, a w Karcie Rejestracyjnej Bezrobotnego podpisała oświadczenie, że nie będzie składać żadnych świadectw pracy. Nie godząc się ze stanowiskiem Wojewody [...] H. G. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wskazując na uchybienia proceduralne popełnione w trakcie postępowania. Zdaniem skarżącej naruszony został przepis art. 132 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie nowych faktów, które zostały podniesione przez nią w odwołaniu. Skarżąca postulowała jednocześnie możliwość zastosowania trybu przewidzianego wart. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i wznowienia postępowania w celu zbadania czy spełnia ona warunki do przyznania zasiłku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie stwierdzając, iż nie znalazł podstaw do zmiany zajętego przez siebie uprzednio stanowiska. Wskazał, iż skarżąca złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w M. wniosek o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego a w dniu [...] r. złożyła świadectwa pracy dokumentujące okres pracy od [...] do [...] r., w tym okres od [...]r. do [...] r. w wymiarze ¾ etatu. Jednakże w dniu składania wniosku o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie udokumentowała swego prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Jak nakazuje art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) – zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która przeprowadzona jest pod względem zgodności z prawem ( art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ). Przeprowadzając zatem ocenę zaskarżonej decyzji co do jej zgodności z prawem zarówno materialnym jak i procesowym, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Zważywszy, iż istotą administracyjnego postępowania odwoławczego zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, jest rozpatrzenie sprawy od nowa w pełnym zakresie przez organ odwoławczy, nie zaś jedynie na kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu od orzeczenia pierwszoinstancyjnego ( art. 138 w zw. z art. 140 kpa ) uznaje się, iż organ odwoławczy działa jako organ o charakterze reformacyjnym, ponownie merytorycznie rozpatrując sprawę w jej całokształcie, przy czym ma obowiązek uwzględnić zmiany stanu faktycznego i prawnego, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ I instancji ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2001 r. sygn. akt V SA 3872/00 publ. LEX nr 78936 ). Należy zatem stwierdzić, iż stanowisko zaprezentowane przez Wojewodę [...] w zaskarżonej decyzji było całkowicie błędne. Jak wynika z przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu akt sprawy, przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ dysponował już dokumentacją przedłożoną przez skarżącą, o której istnieniu sygnalizowała ona w odwołaniu, a dokumentacja ta zawierała dane istotne dla rozstrzygnięcia w sprawie. Nastąpiła więc zmiana stanu faktycznego, którą Wojewoda [...] zobowiązany był uwzględnić przy rozpoznawaniu sprawy. Biorąc zatem pod uwagę, iż na skutek nieprawidłowego działania organu II instancji doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej ( art. 7 k.p.a. ), Wojewódzki Sąd Administracyjny zobligowany był uchylić zaskarżoną decyzję. W ponownym rozpoznaniu sprawy zostaną wzięte pod uwagę wskazania przedstawione wyżej. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.