IV SA/Gl 56/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Asesor WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2008 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Zastępca Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w S., na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 6 pkt 6 lit. a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej K.p.a. orzekł o uznaniu J. K. z dniem [...] r. za osobę bezrobotną i o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia [...] r. uzasadniając, że z przedstawionych dokumentów wynikało, że w dniu rejestracji spełnił ustawowe warunki do uznania za osobę bezrobotną oraz przyznania prawa do zasiłku. Następnie, decyzją z dnia [...] r. Nr [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Zastępca Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w S., na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b w zw. z art. 73 ust. 1 oraz art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001) oraz art. 104 K.p.a. orzekł o utracie przez J. K. prawa do zasiłku od dnia [...] r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. W wyniku wznowienia postępowania, decyzją z dnia [...] r. Znak [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w S., na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "f" w zw. z art. 139 § 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001 z późn. zm.) oraz art. 105 § 1, art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił: - decyzję z dnia [...] r. nr [...] o uznaniu J. K. z dniem [...] r. za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia [...] r. – decyzję z dnia [...] r. nr [...] o utracie przez J. K. prawa do zasiłku od dnia [...] r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania i orzekł o: - odmowie przyznania J. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. oraz prawa do zasiłku od dnia [...] r. – umorzeniu postępowania w kwestii utraty prawa do zasiłku z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. W uzasadnieniu wskazał, że J. K. rejestrując się jako bezrobotny w dniu [...] r. złożył oświadczenie, że m. in. nie jest wpisany do ewidencji działalności gospodarczej. Jednakże z rejestru prowadzonego przez Urząd Miejski w S. z dnia [...] r. wynikało, że był wpisany do ewidencji działalności gospodarczej pod nr ewidencyjnym [...] od dnia [...] r. Wobec tego w dacie rejestracji nie spełniał wymagań uznania za osobę bezrobotną, a tym samym nie przysługiwał mu zasiłek dla bezrobotnych. Z uwagi na to, że nie przysługiwał mu zasiłek dla bezrobotnych, bezprzedmiotowe było rozstrzyganie w kwestii jego utraty z powodu maksymalnego okresu pobierania i postępowanie w tym zakresie zostało umorzone. W odwołaniu od powyższej decyzji J. K. wniósł o jej uchylenie i utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] r. i [...] r. ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wskazał, że nie składał żadnego oświadczenia, iż nie ma wpisu do ewidencji lecz składał deklarację dotyczącą zawieszenia działalności gospodarczej. Podniósł, że od [...] r. składał do Urzędu Skarbowego deklaracje [...], w których nie wykazywał żadnego dochodu. Złożył zgodne z prawdą oświadczenia, na podstawie których uznano go za bezrobotnego i przyznano prawo do zasiłku. Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Wojewoda Ś., na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001 z późn. zm.), bezrobotnym jest osoba, która m. in. nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności, albo nie podlega na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego za wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. J. K. rejestrując się w urzędzie pracy miał zarejestrowaną działalność gospodarczą, którą zawiesił z dniem [...] r. Zawieszenie działalności gospodarczej stwarza domniemanie, że była ona podjęta i prowadzona. Ponadto zawieszenie działalności gospodarczej nie jest tożsame z jej zaprzestaniem, a przeciwnie dotyczyć może wyłącznie prowadzonej działalności gospodarczej. Wobec tego J. K. w dniu rejestracji nie spełnił warunków uznania za osobę bezrobotną z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, J. K. wniósł o uchylenie powyższej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, uzasadniając, że w toku prowadzonego w sprawie postępowania złożył oświadczenie, iż ma wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz poinformował o zawieszeniu prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto podniósł, że stwierdzenie Wojewody Ś. dotyczące domniemania prowadzenia działalności gospodarczej w wyniku jej zawieszenia nie ma podstaw prawnych. Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Gl 558/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, uchylił decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] r. Nr [...]. W uzasadnieniu podniósł, że organ odwoławczy pominął ustalenia w zakresie tego, czy skarżący podjął pozarolniczą działalność gospodarczą w okresie od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji działalności gospodarczej do dnia wyrejestrowania tej działalności, pomimo, że okoliczność ta stanowiła podstawę rozstrzygnięcia, czy w okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji, spełniał ustawowe warunki uznania go za bezrobotnego. Sąd wskazał, że w ramach ponownego rozpoznania sprawy należy ustalić powyższe okoliczności. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojewoda Ś., na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po ponownym rozpoznaniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że w wyniku analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego ustalił, iż J.K. w okresie od [...] r. do [...] r. opłacał w ZUS Oddział w S. składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, przy czym podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Od dnia [...] r. do [...] r. (tj. do dnia likwidacji działalności gospodarczej) był podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej oraz w latach [...] r. wykazywał przychód z tego tytułu. Ponadto podczas przesłuchania w dniu [...] r. J. K. potwierdził, że od [...] r. rozpoczął faktyczne wykonywanie działalności gospodarczej, zarejestrowanej w [...] lub [...] r. Oświadczył, że od [...] r. zaczął odprowadzać składki ZUS oraz, że rozliczał się z urzędem skarbowym na zasadzie ryczałtu, który zaczął opłacać w [...] r. Następnie od [...] r. zawiesił działalność gospodarczą z powodów zdrowotnych. Podjął starania o rentę, którą otrzymał od [...] r. Rentę utracił w [...] lub [...]r. i od następnego miesiąca zarejestrował się jako bezrobotny z prawem do zasiłku. Działalność gospodarczą wyrejestrował [...] r. Organ odwoławczy wskazał, że z zebranego materiału dowodowego, w tym oświadczenia skarżącego wynika, iż rejestrując się w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. w dniu [...] r. J. K. nadal posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej a ponadto prowadził przedmiotową działalność. Nie spełniał zatem warunków do uzyskania statusu osoby bezrobotnej, wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym do dnia 25 października 2007 r., który stanowił, że bezrobotnym jest osoba, która m. in. nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności, albo nie podlega na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego za wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. W związku z tym organ stwierdził, że w dniu rejestracji J. K. nie spełniał wymagań, od których ustawodawca uzależnił przyznanie statusu osoby bezrobotnej na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a w konsekwencji przyznanie uprawnień do zasiłku wynikających z art. 71 tej ustawy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, J. K. wniósł o uchylenie powyższej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji uzasadniając, że w toku postępowania odwoławczego nie zostały wykonane wytyczne wyrażone w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 18 kwietnia 2007 r. i organ administracji powołał się bezzasadnie na swoje wcześniejsze ustalenia oraz okoliczności, które zostały zakwestionowane przez Sąd. Ponownie podniósł, że podczas postępowania administracyjnego jednoznacznie oświadczył, iż ma wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Dodał, że nigdy nie ukrywał powyższej okoliczności oraz, że wykreślił wpis z ewidencji działalności gospodarczej z dniem [...] r., po uzyskaniu informacji z Powiatowego Urzędu Pracy w S. o konieczności wykreślenia wpisu. Jednocześnie podniósł, że organ administracji nie sprawdził danych i oświadczeń skarżącego ani ich nie potwierdził wydając bezzasadne decyzje administracyjne. Ponadto ustalenia organu administracji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie prowadzą do zakwestionowania stanowiska skarżącego, gdyż z ustaleń tych wynika m. in., iż nie wykazywał żadnego przychodu z działalności gospodarczej w Urzędzie Skarbowym w S. za lata [...] i [...], co potwierdził także Urząd Skarbowy. Organ administracji nie wykonał wytycznych WSA, gdyż nie ustalił, czy skarżący podjął pozarolniczą działalność gospodarczą od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji działalności gospodarczej do dnia wyrejestrowania tej działalności. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Poza tym w rozpoznawanej sprawie, z uwagi na uchylenie przez Sąd poprzednio wydanej decyzji organu odwoławczego, zastosowanie znajduje przepis art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w tej sprawie sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Odnośnie treści wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 558/06 podkreślić należało, że wynikał z nich obowiązek ustalenia przez organ orzekający, czy J. K. w dacie uznania go za bezrobotnego - w dniu [...] r., spełniał warunki uznania za bezrobotnego, określone w przepisach ustawy tj., czy podjął pozarolniczą działalność gospodarczą od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji działalności gospodarczej do dnia wyrejestrowania tej działalności. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odnośnie powyższej okoliczności, organ wskazał, iż J. K.w okresie od [...]r. do [...] r. opłacał w ZUS Oddział w S. składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej z tym, że w okresie od [...] r. do [...] r. oraz od [...] r. do [...] r. był zwolniony z opłacania składek. Podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Ponadto od dnia [...] r. do dnia [...] r. (tj. do dnia likwidacji działalności gospodarczej) skarżący był podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej oraz w latach [...] r. wykazywał przychód z tego tytułu. Organ podkreślił, że podczas przesłuchania w dniu [...] r. J. K. potwierdził, że od [...] r. rozpoczął faktycznie wykonywanie działalności gospodarczej, zarejestrowanej w [...] lub [...] r. Akta administracyjne zawierają materiał dokumentacyjny w powyższym zakresie, tj. zaświadczenie ZUS Oddział w S. z dnia [...] r. oraz zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. i protokół zawierający oświadczenie skarżącego z dnia [...] r. Nie ulega zatem wątpliwości, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w kierunku wskazanym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2007 r. Natomiast wymieniona w wytycznych okoliczność, czy skarżący podjął pozarolniczą działalność gospodarczą od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji działalności gospodarczej do dnia wyrejestrowania tej działalności, została ustalona na podstawie trafnej oceny uzupełnionego materiału dowodowego. Prawidłowe były również wnioski organu odwoławczego, wynikające z ustalenia powyższej okoliczności, dotyczące tego, że skarżący w dacie uznania za bezrobotnego nie spełniał ustawowych warunków do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. W tym zakresie organ przytoczył treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 25 października 2007 r., który – co wymaga podkreślenia - stanowił odpowiednik przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. Nr 58 z 2003 r. poz. 514 z późn. zm.) według stanu z dnia [...] r. – tj. z daty uznania skarżącego za osobę bezrobotną. Przepis powyższy stanowił, że bezrobotnym jest osoba, która m. in. nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności albo nie podlega - na podstawie odrębnych przepisów - obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników, lub zaopatrzenia emerytalnego. Natomiast przytoczenie poza tym w treści decyzji przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, znowelizowanego z dniem 26 października 2007 r. - zawierającego definicję osoby bezrobotnej zmienioną w stosunku do cytowanego wyżej unormowania, nie stanowiło naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy przeprowadził bowiem – zgodnie ze wskazaniami sądu – analizę w zakresie tego, czy w sprawie zostały zrealizowane kryteria uznania skarżącego za bezrobotnego, określone w poprzednio obowiązującej definicji ustawowej. Z uwagi na to, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w trybie wznowieniowym - jak już była o tym mowa – zgodnie z wytycznymi wyroku sądu z dnia 18 kwietnia 2007 r., okoliczność, czy skarżący podjął pozarolniczą działalność gospodarczą w okresie od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji działalności gospodarczej do dnia wyrejestrowania tej działalności, stanowiła podstawę rozstrzygnięcia, czy spełniał ustawowe warunki uznania go za bezrobotnego w okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji. W wyniku przeprowadzenia kontroli wyżej wymienionej decyzji w zakresie zgodności z prawem, stwierdzić zatem należało, że została wydana zgodnie z przepisami postępowania oraz przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Bezpodstawny był zwłaszcza zarzut skargi, jakoby organ odwoławczy nie wykonał wytycznych wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 kwietnia 2007 r. w zakresie ustalenia, czy skarżący podjął pozarolniczą działalność gospodarczą w okresie od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji działalności gospodarczej do dnia wyrejestrowania tej działalności. Jak już wyżej była o tym mowa, wymieniona okoliczność została ustalona na podstawie trafnej oceny uzupełnionego materiału dowodowego. W powyższym zakresie, wbrew zarzutom skargi nie miało znaczenia, że skarżący nie wykazywał przychodu z działalności gospodarczej za lata [...] i [...], gdyż przedmiotem ustaleń organu administracji było to, czy pozarolnicza działalność gospodarcza została w ogóle podjęta – nawet na krótki okres - od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji działalności gospodarczej do dnia wyrejestrowania działalności. Okoliczność, że skarżący wykazał przychód za lata [...] z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej stanowiła jedną z podstaw przyjęcia przez organ administracji, że działalność ta została podjęta. Nie miało zatem istotnego znaczenia, czy przychód był wykazany również w okresie wymienionym przez skarżącego. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skarżącego, że w toku "pierwotnego" postępowania administracyjnego (przed Powiatowym Urzędem Pracy) oświadczył, iż ma wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Akta administracyjne zawierają bowiem oświadczenie skarżącego z dnia [...] r., złożone przed pracownikiem Powiatowego Urzędu Pracy, po pouczeniu o odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 Kodeksu karnego za składanie fałszywych zeznań, w którym skarżący oświadczył m. in., że nie podjął pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności oraz, że nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej i nie zawiesił prowadzenia tej działalności oraz nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Wobec powyższego, w ramach oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wskazać należało, że została wydana w wyniku ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, po dokonaniu prawidłowej oceny dowodów i zastosowaniu trafnej wykładni w zakresie kryteriów uznania skarżącego za osobę bezrobotną. W konsekwencji organ odwoławczy zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W związku z tym, w wyniku przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd – na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – stwierdził, że przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ani też nie zostały naruszone przepisy postępowania. Na podstawie przytoczonych na wstępie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), uznać należało, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a wobec tego została oddalona – zgodnie z art. 151 P.p.s.a.