IV SA/Gl 562/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędzia NSA Adam Mikusiński Protokolant Referent Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi Spółki A w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej uchyla zaskarżoną decyzję W piśmie z dnia [...] r. Spółka A domagała się udostępnienia informacji publicznej w ramach toczącego się postępowania dotyczącego podatku od nieruchomości za 2000 r. Decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta Z. na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), w związku z art. 293 § 1 i 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odmówił udostępnienia informacji publicznej, powołując się na tajemnicę skarbową oraz na konieczność ochrony dóbr określonych w art. 5 ust. 2 wskazanej ustawy. Na skutek odwołania wnioskodawcy zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w trybie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa uchyliło powyższą decyzję i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji. Kolegium ustaliło, że wnioskodawca w takim samym zakresie wystąpił już o udostępnienie informacji publicznej w piśmie z dnia [...]r. Wniosek ten został rozpatrzony i wydane zostały w tym przedmiocie decyzje w dwuinstancyjnym postępowaniu, przy czym decyzja Kolegium zapadła [...]r., a więc po wydaniu decyzji I instancji w niniejszej sprawie. W sytuacji, gdy ten organ już raz orzekał w sprawie tożsamej, to rozpatrując ponowny wniosek powinien był się wstrzymać do czasu rozpatrzenia zawisłej przed Kolegium sprawy odwoławczej dotyczącej pierwszej decyzji. Skoro tak się nie stało to – zdaniem Kolegium – należy umorzyć postępowanie I instancji jako bezprzedmiotowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka A wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej błąd w ustaleniach faktycznych oraz naruszenie art. 10 § 1, 77 § 4 i art. 138 w zw. z art. 105 § 1 kpa. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w obu wymienionych przez organ odwoławczy postępowaniach nie zachodziła tożsamość żądania, gdyż pierwszy wniosek z dnia [...]r. obejmował żądanie udostępnienia danych z roku 2006, natomiast wniosek w obecnej sprawie dotyczył informacji za 2000 r. W konsekwencji nie można też przyjąć bezprzedmiotowości postępowania wywołanego drugim wnioskiem. Zdaniem skarżącej Spólki Kolegium nie zapewniło jej czynnego udziału w postępowaniu i nie zakomunikowało jej o faktach znanych temu organowi z urzędu. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Zdaniem Kolegium wnioski skarżącej z dnia [...]r. i [...]r. zawierają ten sam zakres przedmiotowy, a jedynie miały być wykorzystane w postępowaniach dotyczących różnych okresów podatkowych. Kolegium odparło także pozostałe zarzuty proceduralne wskazując, że oparto się na materiale znanym stronie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów legalności, które stanowią kryterium sądowej kontroli działalności administracji publicznej, stosownie do art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269 ze zm.). Wadliwość tej decyzji ujawnia się w dwóch aspektach. Po pierwsze – organ odwoławczy umorzył postępowanie I instancji z powodu jego bezprzedmiotowości, która ma polegać na tym, że to samo żądanie było rozpatrywane w odrębnym, wcześniejszym postępowaniu. Tymczasem materiał sprawy nie upoważnia do takiego ustalenia. Trafnie bowiem zarzuca skarżąca Spółka, że między jej wnioskiem z dnia [...] r. i [...]r. zachodzą różnice, które nie pozwalają na stwierdzenie ich tożsamości. Wprawdzie w obu tych wnioskach postawione są identyczne pytania, czy żądania, jednak różnicuje je to, iż we wniosku z dnia [...]r. te pytania i żądania odniesione są do konkretnego okresu tj. 2000 r., podczas gdy we wcześniejszym wniosku brak jest takiego wskazania, a użycie w nim czasu teraźniejszego oznacza, że skarżący domagał się w tym przypadku aktualnej informacji a nie za rok 2000. Treść zebranego materiału sprawy nie pozwalała więc na ustalenie tożsamości przedmiotowej obu omawianych postępowań. Różnice sformułowań w rzeczonych pismach (wnioskach) organ odwoławczy powinien był zauważyć, a jeżeli nawet miałby w tej mierze jakieś wątpliwości to należało je wyjaśnić. Ponieważ tego nie uczyniono, to zarzut poczynienia błędnych ustaleń okazał się nie do odparcia. Już z tego powodu nastąpiło naruszenie przepisów postępowania (art. 138 § 1 pkt 2, w zw. art. 105 § 1 Kpa), mające wpływ na wynik sprawy administracyjnej. Druga kwestia wynika z charakteru omawianego postępowania administracyjnego. Dotyczy ono udostępnienia informacji publicznej. Zasadniczo tryb tego rodzaju postępowana uregulowane jest w przepisach szczególnych zawartych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Wydanie decyzji administracyjnej, podlegającej przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawa ta, stosownie do jej art. 16 ust. 1 i 2, przewiduje jedynie w dwóch przypadkach: odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji, ale tylko w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy. Ten ostatni przepis mówi o umorzeniu postępowania wyłącznie w sytuacji, gdy wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub formie wskazanych w powiadomieniu podmiotu obowiązanego do udostępnienia. Wskazana regulacja oznacza, że żadne inne okoliczności nie dają podstaw do umorzenia postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Dotyczy to zarówno postępowania prowadzonego przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, jak w postępowaniu odwoławczym. W praktyce oznacza to, że organ odwoławczy nie może w trybie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa umorzyć postępowania I instancji na skutek okoliczności przewidzianej w art. 105 Kpa, tj. bezprzedmiotowości postępowania. Nie daje do tego zatem podstaw także ewentualne stwierdzenie tożsamości rozpatrywanej sprawy z inną, będącą w toku lub zakończoną, sprawą o udostępnienie informacji publicznej. Jeżeli taką okoliczność ujawni organ odwoławczy przy rozpatrywaniu odwołania od decyzji o odmowie udostępnienia informacji, to właściwym rozstrzygnięciem byłoby utrzymanie w mocy tej decyzji w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Jak już wcześniej wykazano tego rodzaju sytuacja nie zachodzi jednak w niniejszym przypadku. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja musiała ulec uchyleniu, co powoduje, że organ odwoławczy winien dokonać merytorycznego rozpatrzenia odwołania. Dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. SJ/