IV SA/Gl 566/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek Asesor WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Starszy referent Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2007r. sprawy ze skargi S.Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Naczelnik Wydziału Edukacji, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta K., na podstawie art. 70 lit. b ust. 6 w związku z ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256 poz. 2572 z późn. zm.) § 10 ust. 4 i 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 113 z 2002 r. poz. 988 z późn. zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. Nr 60 z 1996 r. poz. 278 z późn. zm.) oraz art. 104 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku S. Ż., odmówił dofinansowania kosztów kształcenia pracownika młodocianego – K. K. – zatrudnionego w celu nauki zawodu [...]. W uzasadnieniu organ orzekający wskazał, że zgodnie z art. 70 lit. b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty, jednym z warunków dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika jest posiadanie przez pracodawcę lub osobę prowadzącą zakład w imieniu pracodawcy albo osobę zatrudnioną u pracodawcy kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych. Przepisy § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. Nr 60 z 1996 r. poz. 278 z późn. zm.), stanowią, iż przygotowanie zawodowe młodocianych prowadzić mogą osoby posiadające kwalifikacje wymagane od instruktorów praktycznej nauki zawodu, określone w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 113, poz. 988). Według § 10 ust. 4 tego rozporządzenia, instruktorzy praktycznej nauki zawodu powinni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu którego będą nauczać i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli, określone w odrębnych przepisach lub ukończony kurs pedagogiczny, organizowany na podstawie odrębnych przepisów, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu. Instruktorzy praktycznej nauki zawodu, nie mający tytułu mistrza w zawodzie powinni mieć wyżej wymienione przygotowanie pedagogiczne lub ukończony kurs pedagogiczny oraz: 1) świadectwo dojrzałości technikum lub szkoły równorzędnej albo świadectwo ukończenia szkoły policealnej lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej i tytuł zawodowy w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać oraz co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać lub; 2) świadectwo dojrzałości liceum zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać oraz co najmniej czteroletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub; 3) świadectwo dojrzałości liceum ogólnokształcącego, liceum technicznego, technikum kształcącego w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub; 4) dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku (specjalności) odpowiednim dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu dyplomu lub dyplom ukończenia studiów wyższych na innym kierunku (specjalności) oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać. Natomiast przedłożone przez wnioskodawcę zaświadczenie Nr [...] z dnia [...] r. o ukończeniu kursu metodycznego uprawniającego do prowadzenia wykładów w [...] wydane przez Zakład Doskonalenia Zawodowego w K. upoważniało do prowadzenia zajęć teoretycznych (wykładów) na kursach dla kandydatów na [...] i wobec tego nie mogło stanowić podstawy do uznania kwalifikacji pedagogicznych wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu. W odwołaniu z dnia [...] r. S. Ż. podniósł, że decyzja o odmowie dofinansowania kosztów kształcenia pracownika młodocianego została oparta tylko o zaświadczenie nr [...] z dnia [...] r. wydane przez Zakład Doskonalenia Zawodowego w K., uprawniające do prowadzenia zajęć teoretycznych. Wskazał, że program kursu obejmował zakres kwalifikacji pedagogicznych, psychologicznych i metodycznych, wymagany [...] lata temu. Ponadto podniósł okoliczności dotyczące jego przygotowania zawodowego. Podkreślił, że podczas prowadzenia działalności gospodarczej otrzymywał zwrot poniesionych nakładów na szkolenie, na mocy decyzji Prezydenta Miasta K. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. w [...] r. i w [...] r. przyznał mu ulgi z tytułu wyszkolenia uczniów. W piśmie uzupełniającym, S. Ż. podniósł następnie zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 8 K.p.a., przejawiającego się brakiem stałości rozstrzygnięć i wykorzystywaniem zmian prawa celem zaskakiwania osób ubiegających się o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] r. Nr [...], na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. Nr 79 z 2001 r., poz. 856 z późn. zm.), art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że ukończenie kursu metodycznego uprawniającego do szkolenia na kursach dla kandydatów na kierowców, nie jest równoznaczne z posiadaniem kwalifikacji pedagogicznych uprawniających do praktycznej nauki zawodu [...]. Takie kwalifikacje posiadają tylko osoby, które ukończyły studia wyższe z przygotowaniem pedagogicznym lub inny zakład kształcący nauczycieli, czy też kurs pedagogiczny. Z dokumentów przedłożonych przez S. Ż. nie wynika, aby uzyskując tytuł zawodowy [...], jednocześnie ukończył w ramach zajęć szkoły wyższej kurs pedagogiczny lub też ukończył inny zakład kształcenia nauczycieli. Nie przedłożył również żadnego dokumentu na okoliczność ukończenia kursu pedagogicznego dla instruktorów nauki zawodu – czy to w standardach obecnie obowiązujących, czy też obowiązujących przed [...] r. Za taki kurs nie można uznać kursu metodycznego dla instruktorów szkolenia [...], którego główny zakres dotyczył metodyki nauczania przepisów o [...] i metodyki nauczania kandydatów na [...] (poza kilkoma godzinami podstaw psychologii i podstaw pedagogiki). Nauka metodyki kandydatów na instruktora [...], nie jest tożsama z kursem pedagogicznym dla instruktora praktycznej nauki zawodu [...]. Potwierdzają to obecne przepisy prawa, które rozróżniają szkolenie kandydatów na instruktorów [...] od instruktorów praktycznej nauki zawodu. Odnośnie zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 8 K.p.a., przejawiającego się – w ocenie strony - brakiem stałości rozstrzygnięć i wykorzystywaniem zmian prawa celem zaskakiwania osób ubiegających się o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników, organ odwoławczy wskazał, że art. 6 K.p.a. nakłada na organ administracji obowiązek działania na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Ponadto podkreślił, że w polskim systemie prawa nie obowiązuje zasada ciągłości orzeczniczej, tzn. w sytuacji gdy w przeszłości wydano wadliwe decyzje, nie mogą one stać się podstawą dalszego wydawania decyzji wadliwych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, S. Ż. podniósł, że umowa o wyszkolenie K. K. została sporządzona przez Cech Rzemiosł Różnych w K. z zachowaniem wszelkich wymogów prawa. Ponadto jego uprawnienia do szkolenia uczniów, uzyskane [...] lata wcześniej, zostały potwierdzone zaświadczeniem [...], dotyczącym ukończenia kursu, którego program obejmował [...] godziny zajęć, w tym z zakresu podstaw psychologii, pedagogiki i metodyki. Dodał, że ukończył Studium [...] w [...] r. które programem obejmowało m. in. psychologię, socjologię. Podniósł zarzut, że organy administracji obydwu instancji nie rozpatrzyły w sposób dokładny całego zebranego materiału dowodowego. Ponadto podtrzymał zarzuty sformułowane w piśmie uzupełniającym odwołanie, w tym zarzut naruszenia art. 8 K.p.a. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należało, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd – na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – stwierdził, że przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podkreślenia bowiem wymagało, że według art. 70 lit. b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256 poz. 2572 z późn. zm.), zwanej również ustawą o systemie oświaty, pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach. W związku z tym § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. Nr 60 z 1996 r. poz. 278 z późn. zm.), stanowi, że przygotowanie zawodowe młodocianych może prowadzić: pracodawca; osoba prowadząca zakład pracy w imieniu pracodawcy; osoba zatrudniona u pracodawcy – pod warunkiem posiadania kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonych w przepisach dotyczących praktycznej nauki zawodu. Natomiast przepis § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 113, poz. 988), określa, że instruktorami praktycznej nauki zawodu są wymienieni w tym przepisie pracownicy, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi stanowi podstawowe zajęcie i jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin przewidzianym dla nauczycieli i którzy – zgodnie z ust. 3 - posiadają kwalifikacje wymagane od nauczycieli, określone w odrębnych przepisach. Ponadto przepis § 10 ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia, jako instruktorów praktycznej nauki zawodu wymienia pracodawców lub wyznaczonych przez nich pracowników albo osoby prowadzące indywidualne gospodarstwa rolne, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi nie stanowi podstawowego zajęcia lub jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin niższym niż przewidziany dla nauczycieli, z tym, że – zgodnie z przepisem ust. 4 - powinni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli, określone w odrębnych przepisach, lub ukończony kurs pedagogiczny, organizowany na podstawie odrębnych przepisów, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu. Natomiast według regulacji zawartej w ust. 5, instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, niemający tytułu mistrza w zawodzie, powinni posiadać przygotowanie pedagogiczne lub ukończony kurs pedagogiczny, który określono wyżej oraz: 1) świadectwo dojrzałości technikum lub szkoły równorzędnej albo świadectwo ukończenia szkoły policealnej lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej i tytuł zawodowy w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać oraz co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać lub; 2) świadectwo dojrzałości liceum zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać oraz co najmniej czteroletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub; 3) świadectwo dojrzałości liceum ogólnokształcącego, liceum technicznego, technikum kształcącego w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub; 4) dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku (specjalności) odpowiednim dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu dyplomu lub dyplom ukończenia studiów wyższych na innym kierunku (specjalności) oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać. W rozpoznawanej sprawie, S. Ż., składając wniosek o dofinansowanie kosztów kształcenia pracownika młodocianego, legitymował się dyplomem ukończenia studiów na [...], zaświadczeniami o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej oraz zaświadczeniem Nr [...] (Nr [...]) z dnia [...] r., wydanym przez Zakład Doskonalenia Zawodowego w K., o ukończeniu kursu metodycznego, który miał na celu uzyskanie uprawnień do prowadzenia wykładów w [...], Na podstawie przytoczonych wyżej przepisów ustawy o systemie oświaty i rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w sprawie praktycznej nauki zawodu, trafna była ocena organów administracji obydwu instancji, że z przedłożonych przez skarżącego dokumentów wynika, iż nie legitymuje się przygotowaniem pedagogicznym wymaganym od nauczycieli, ani też nie ukończył kursu pedagogicznego, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, jak również nie ukończył przed dniem 6 stycznia 1993 r. kursu pedagogicznego uprawniającego do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu. Konsekwencją trafnej wykładni cytowanych wyżej przepisów był pogląd przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że ukończenie kursu metodycznego uprawniającego do prowadzenia szkolenia na kursach dla kandydatów na kierowców, nie jest równoznaczne z posiadaniem kwalifikacji pedagogicznych uprawniających do praktycznej nauki zawodu [...]. W związku z tym organ odwoławczy zasadnie wskazał, że przedłożone przez skarżącego dokumenty nie stanowią dowodu ukończenia kursu pedagogicznego dla instruktorów nauki zawodu, czy to w świetle przepisów obecnie obowiązujących, czy też obowiązujących przed 6 stycznia 1993 r. Podkreślić bowiem należało, że według treści zaświadczenia Nr [...] z dnia [...] r., przedmiotowy kurs miał na celu uzyskanie uprawnień do prowadzenia wykładów w [...], a nie – jak stanowi § 10 ust. 4 rozporządzenia – uzyskanie uprawnień do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu. Organy administracji obydwu instancji - uwzględniając przytoczone wyżej przepisy oraz treść przedłożonych przez skarżącego dokumentów - prawidłowo przyjęły, że w rozpoznawanej sprawie nie została spełniona pierwsza z przesłanek, wymienionych w art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty, dotycząca posiadania kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych. Nie ulegało natomiast wątpliwości zrealizowanie drugiego z kryteriów – tj. ukończenie nauki zawodu przez młodocianego pracownika i zdanie egzaminu, zgodnie z odrębnymi przepisami. Jednakże podkreślić w tym miejscu należało, że tylko kumulatywne spełnienie obu przesłanek określonych w art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty, jest warunkiem przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Rozstrzygnięcie co do przyznania bądź odmowy przyznania dofinansowania nie ma bowiem uznaniowego charakteru, a więc nie jest uzależnione od uznania organu administracji w zakresie podstaw przyznania tego świadczenia. Przeprowadzając kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić zatem należało, że ustalenia stanowiące jej podstawę, zostały dokonane w oparciu o prawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego. Ponadto, na podstawie trafnych ustaleń, organ administracji zastosował prawidłową wykładnię cytowanych wyżej przepisów i w konsekwencji zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy dofinansowania kosztów kształcenia pracownika młodocianego – K. K. – zatrudnionego w celu nauki [...]. Odnośnie zarzutu skarżącego, że przedłożone przez niego zaświadczenie nr [...] potwierdza ukończenie kursu, którego program obejmował [...] godziny zajęć, w tym z zakresu podstaw psychologii, pedagogiki i metodyki, wskazać raz jeszcze należało, że według cytowanego wyżej przepisu § 10 ust. 4 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu, instruktorzy praktycznej nauki zawodu powinni mieć ukończony kurs pedagogiczny, organizowany na podstawie odrębnych przepisów, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu. Podkreślenia natomiast wymaga, że z treści zaświadczenia nr [...] wynika, iż kurs – obejmujący – obok innych zajęć, [...] godzin wykładów z zakresu podstaw psychologii i [...] godzin wykładów z zakresu podstaw pedagogiki - miał na celu uzyskanie uprawnień do prowadzenia wykładów w [...]. Wobec tego nie może budzić wątpliwości trafność wyżej przedstawionej oceny organów administracji obydwu instancji, iż kurs, którego dotyczy zaświadczenie nr [...], nie spełnia kryteriów określonych w cytowanym § 10 ust. 4 rozporządzenia, w tym również kryteriów dotyczących kursów pedagogicznych ukończonych przed 6 stycznia 1993 r., gdyż miał na celu uzyskanie uprawnień do prowadzenia wykładów w [...], a nie – jak stanowi § 10 ust. 4 rozporządzenia – uzyskanie uprawnień do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu. Z tych samych przyczyn nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut skarżącego, że ukończył Studium [...] w [...] r., które programem obejmowało m. in. psychologię, socjologię. Odnośnie zarzutu naruszenia przez organy administracji przepisu art. 8 K.p.a., przejawiającego się – w ocenie strony - brakiem stałości rozstrzygnięć, wskazać należało, że – jak podniósł już organ odwoławczy - art. 6 K.p.a. nakłada na organ administracji obowiązek działania na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Trafnie zatem organ odwoławczy dodał, że w polskim systemie prawa nie obowiązuje zasada ciągłości orzeczniczej, tzn. w sytuacji gdy w przeszłości wydano wadliwe decyzje, nie mogą one stać się podstawą dalszego wydawania decyzji wadliwych. Podkreślenia bowiem wymagało, że przyznanie każdego świadczenia, jest uzależnione od spełnienia kryteriów, określonych we właściwych przepisach. Nie ulega zatem wątpliwości, że niewypełnienie jednego z warunków określonych w przepisach regulujących podstawy przyznawania dofinansowania kosztów kształcenia pracownika młodocianego, powoduje odmowę przyznania tego świadczenia. Wobec tego - w ramach oceny zgodności z prawem decyzji - ponownie wskazać należało, że organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę, nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego i nie naruszyły przepisów prawa materialnego tj. wyżej cytowanych przepisów ustawy o systemie oświaty i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. Nr 60 z 1996 r. poz. 278 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 113, poz. 988). Jak już była o tym mowa, zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane w wyniku ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, po dokonaniu prawidłowej oceny dowodów i zastosowaniu trafnej wykładni prawa. Na podstawie przytoczonych na wstępie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), uznać należało, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a wobec tego została oddalona - zgodnie z art. 151 P.p.s.a.