IV SA/Gl 566/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odmówić przyznania adwokat D. J. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2010 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ustanowił dla skarżącego adwokata z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła jako pełnomocnika skarżącego adwokat D. J.. Postanowieniem z dnia 18 października 2010 r. odrzucono skargę K. M.. W dniu [...] adwokat D. J. przedłożyła opinię o stwierdzeniu braku podstaw do wniesienia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę oraz wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W opinii tej poinformowała Sąd, że skarżący nie jest zainteresowany popieraniem skargi oraz zdawał sobie sprawę, że skargę wniósł po terminie, nie podał jednak żadnych przyczyn, które uniemożliwiły mu dochowanie terminu. Pismem z dnia [...] D. J. wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one zapłacone przez stronę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa zostały uregulowane przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) Zgodnie z regulacją zawartą w § 2 ust. 1 powołanego powyżej rozporządzenia sąd zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, bierze pod uwagę jego niezbędny nakład pracy, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia powyższej opłaty stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 rozporządzenia. Zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia, przedmiotowa opłata zostaje przez sąd podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Nadto zgodnie z ukształtowaną liną orzeczniczą i poglądami doktryny pełnomocnik ustanowiony z urzędu otrzymuje wynagrodzenie za faktycznie udzieloną pomoc prawną (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04; postanowienie NSA z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 341/08; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2009 , s. 704). W przypadku adwokata ustanowionego z urzędu koszty ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę określoną w § 19 pkt 1 oraz wydatki określone w § 19 pkt 2 cytowanego rozporządzenia. W rozpoznawanej sprawie, już po ustanowieniu adwokata z urzędu skarga została odrzucona. Z oświadczenia złożonego przez skarżącego wynika, że nie jest on zainteresowany popieraniem skargi. Złożenie zatem opinii o braku podstaw do wniesienia zażalenia oraz wniosku o przywrócenie terminu wobec stanowiska skarżącego nie zainteresowanego dalszym biegiem postępowania było bezprzedmiotowe. Na marginesie należy wskazać, że opinia ta jest również bezprzedmiotowa z uwagi na błędne uznanie przez wyznaczonego w sprawie pełnomocnika, iż od postanowienia odrzucającego skargę służy zażalenie. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 173 P.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku i postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przyznanie w sprawie profesjonalnego pełnomocnika ma na celu ochronę interesów skarżącego, albowiem dysponuje on wiedzą fachową, która umożliwia zastosowanie niezbędnych w sprawie środków prawnych. W ocenie Sądu rozpoznającego wniosek, wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie uzasadnia przyznania mu wynagrodzenia w wysokości przewidzianej w przywołanym rozporządzeniu. Skarżący nie był zainteresowany popieraniem skargi, a aktywność pełnomocnika ograniczyła się do sporządzenia i dostarczenia obydwu wskazanych wyżej pism procesowych, w tym jednego zawierającego poważne błędy merytoryczne, przejrzenia akt sprawy i sporządzenia dwóch pism do strony.