IV SA/Gl 568/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędzia NSA Tadeusz Michalik Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: Kpa) w zw. z art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856, z późn. zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania A.G. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie odmowy przyznania mu zasiłku celowego na dofinansowanie do pokrycia kosztów przejazdu do szpitala w K. oraz na pokrycie związanych z tym opłat parkingowych – decyzję pierwszoinstancyjną utrzymało w mocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach odnotował, że po przeprowadzeniu ponownego postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku strony z dnia 13 lutego 2013 r. o przyznanie zasiłku celowego na pomoc sąsiedzką prowadzoną przez A.T. na zakup leków, żywności, środków czystości, oraz na przejazdy do szpitala K., na skutek uchylenia decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...]r. (Nr [...]) w dniu [...] r. w siedzibie Terenowego Punktu Pomocy Społecznej (dalej: TPPS) nr [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej (MOPS) w K. przesłuchano w charakterze świadków: A.T. i E.T. E.T. oświadczył, że nie pamięta terminów przejazdów do szpitala. Potwierdził, że przewoził stronę z M. przez G. do O. i z powrotem. Dotychczas strona nie płaciła za przejazdy. A.T. oświadczyła, że świadczy usługi opiekuńcze na rzecz strony od 19 stycznia 2013 r. Przedstawiła także wykaz wyjazdów do szpitala. Koszty "parkingowe" za wszystkie przejazdy określiła na kwotę 80 zł (szacując przeciętnie za postój 10 zł). Koszt paliwa za przejazd w obie strony określiła na 50 zł. Stwierdziła, iż strona dotychczas nie zapłaciła za przejazdy. Podniosła, że umówili się, że jak będzie miał pieniądze to zapłaci. Nie ma potwierdzeń opłat za usługi parkingowe. Niemniej jednak pomimo braku dokumentów potwierdzających ponoszone koszty w zakresie usług parkingowych (faktury, paragony, itp.) organ pierwszoinstancyjny stwierdził, że zebrany materiał dowodowy potwierdził, że strona zobowiązała się do pokrycia kosztów tych przejazdów na rzecz Państwa T. i dotychczas ich nie opłaciła. Odmowę przyznania zasiłku celowego uzasadnił ograniczonymi możliwościami finansowymi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej (MOPS). Wyeksponował, że środki finansowe w pierwszej kolejności wydatkowane są na świadczenia obligatoryjne, a stronie udzielana jest pomoc w tym przyznano jej pomoc w formie zasiłku stałego. Posiadane fundusze – jak dalej argumentował organ – muszą być rozdzielane na wzrastającą liczbę osób korzystających ze wsparcia MOPS. Wynikająca z ograniczonych środków finansowych polityka świadczeń MOPS nie przewiduje wydatkowania środków na wskazane przez stronę cele. Przyznanie świadczenia jest możliwe tylko wtedy gdy nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Nie jest więc tak, że każda osoba spełniająca warunki do przyznania pomocy społecznej pomoc te musi uzyskać w żądanej wysokości i na każdy cel, gdyż organy administracji muszą gospodarować określoną pulą środków finansowych i muszą rozeznać potrzeby wszystkich osób potrzebujących, żyjących w ubóstwie. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłaszanych przez nie żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Ponadto Kierownik Terenowego Punktu Pomocy Społecznej nr [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. (dalej także TPPS) odmawiając stronie decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) przyznania zasiłku celowego na dofinansowanie do pokrycia kosztów przejazdów do szpitala w K. wskazał, że strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jej dochód nie przekracza kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 182 z późn. zm., dalej: ustawa lub ups). Podkreślił, że miejscem stałego zamieszkania strony jest gmina K.. Natomiast jej pobyt na terenie gminy M. ma charakter wyłącznie tymczasowy. Zaznaczył, że A.G. mieszka w lokalu Z.C., jednakże prowadzi odrębne od niej gospodarstwo domowe. Korzysta z usług sąsiedzkich świadczonych przez osobę trzecią. Na powyższą decyzję strona wniosła odwołanie, w którym wskazała, że jej stan zdrowia pogorszył się przez co też ponosi zwiększone wydatki. W ocenie odwołującego się "MOPS wykonuje swoje zadania rutynowo i nie uwzględnia indywidualnej sytuacji wnioskodawców". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. przywołując regulacje prawne z przedmiotu rozpoznania stwierdziło, że zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej – potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Wyjaśniło, że stosownie do art. 2 ust. 1 tej ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 1 ups prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 477 zł, 2) osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 351 zł, 3) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. W dalszej kolejności organ odwoławczy podał, że od dnia 1 października 2012 r. kryterium dochodowe na osobę samotnie gospodarującą wynosi 542 zł. Zgodnie z art. 39 ustawy o pomocy społecznej, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być w szczególności przyznany na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Decyzje dotyczące zasiłków celowych wydawane są w ramach tzw. uznania administracyjnego i uzależnione są od potrzeb wnioskodawcy z jednej strony i możliwości finansowych ośrodka pomocy społecznej z drugiej strony. Argumentując organ drugoinstancyjny wskazał na trudną sytuację finansową MOPS w K., który musi ograniczać wysokość pomocy przyznawanej świadczeniobiorcom. Wyjaśnił przy tym, że strona otrzymała w czerwcu 2013 r. zasiłki celowe na dofinansowanie do usług opiekuńczych w kwocie 225 zł i na leki w kwocie 80 zł. Korzysta też z zasiłku stałego. W jego ocenie organ pomocy społecznej był uprawniony do odmowy przyznania stronie zasiłku celowego na zaspokojenie kolejnej potrzeby bytowej, tj. na przejazdy do szpitala. Kolegium nie stwierdziło przekroczenia granic uznania administracyjnego i nie znalazło podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. Tym samym organ odwoławczy zaakceptował w pełni pogląd organu pierwszej instancji i stwierdził, że w wyniku analizy całokształtu zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, nie znalazł podstaw do zajęcia w przedmiotowej sprawie odmiennego stanowiska od zaprezentowanego w zaskarżonej w trybie odwoławczym decyzji organu pierwszej instancji. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie obowiązującego prawa, poprzez niewłaściwe i nierzetelne dokonanie ustaleń jego trudnej sytuacji życiowej oraz uchylanie się od udzielenia mu pomocy. Autor skargi stwierdził, że strona "nie przejawia postawy roszczeniowej, dziękuje i docenia każdą pomoc, ale ta jest niewystarczająca na minimalnym poziomie. Podniósł, że "o ile każde jego działanie było za wiedzą i akceptacją organu, to po fakcie realizacji uzgodnień, organ nie może jednostronnie zmienić swojego stanowiska, pozostawiając podopiecznego w sytuacji bez wyjścia". Zaznaczył, że "zasiłek celowy na pomoc sąsiedzką jest wynagrodzeniem za pracę i pomoc w pełnieniu codziennych funkcji życiowych, nie da się go naciągnąć na pokrycie kosztów egzystencjonalnych podopiecznego, a trudno sobie wyobrazić pokrycie najniezbędniejszych potrzeb za 87,- bądź 240, wszelka inna proponowana pomoc jest wyższym kosztem niż to co oczekuje skarżący, (koszt ciepłych posiłków, pobyt w domu dziennej opieki itp.)". Na zakończenie wyraził pogląd, że strona nie jest w stanie we własnym zakresie zaspokoić kosztów zobowiązania za przejazdy a w jego ocenie są one "najniższe z możliwych". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów w niej zawartych podało, że strona wniosła w dniach 13 lutego 2013 r. i 22 kwietnia 2013 r. dwa tożsame przedmiotowo wnioski o przyznanie zasiłku celowego na przejazdy do szpitala w K. Organ pierwszej instancji dwoma decyzjami z dnia [...] r. odmówił przyznania skarżącemu zasiłku celowego przeznaczonego na opłacenie dojazdu do szpitala w K.. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od tych decyzji (z dnia [...] r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odrębnymi decyzjami z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Kolegium wskazało także, że przed wydaniem decyzji w sprawie wniosku z dnia 13 lutego 2013 r. strona wniosła identyczny wniosek w dniu 22 kwietnia 2013 r. W jego ocenie "oba te wnioski winny, jako tożsame, zostać rozpatrzone łącznie - tożsamość sprawy nie pozwalała bowiem na prowadzenie postępowania w dwóch odrębnych postępowaniach. Po łącznym rozpoznaniu obu tych wniosków należało wydać jedną decyzję administracyjną". Tym samym – w jego ocenie – "w przedmiotowej sprawie wydanie drugiej decyzji było bezprzedmiotowe". Jednocześnie zaznaczyło, że nie może uwzględnić skargi, albowiem stoi na stanowisku, iż odmowę przyznania zasiłku celowego na dojazdy do szpitala uzasadnia trudna sytuacja finansowa MOPS w K., który nie posiada środków na zaspokojenie wszystkich niezbędnych potrzeb bytowych beneficjentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na mocy art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast stosowanie do art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kpa lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Przeprowadzając ocenę zgodności z prawem podjętych w sprawie rozstrzygnięć należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na jej wynik. Ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd stwierdza, że – co do meritum – nie jest on sporny i został nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organu jak i strony skarżącej. W ocenie Sądu nie ma zatem konieczności jego ponownego powielania. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji o odmowie przyznania zasiłku celowego na dofinansowanie kosztów dojazdu do szpitala. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że sprawa będąca przedmiotem osądu zainicjowana została wnioskiem strony z dnia 13 lutego 2013 r., wprawdzie strona niemalże identyczny wniosek złożyła w dniu 22 kwietnia 2013 r., to jednak słusznie zostały one rozpoznane przez organy administracyjne odrębnie w granicach zakreślonych w nich przez czas ich złożenia. Dotyczyły one różnego okresu wnioskowanej pomocy: pierwszy (przedmiotowy) – do 13 lutego 2013 r. a drugi – zawisły w tut. Sądzie za sygn. akt IV SA/Gl 567/14, co najmniej do 22 kwietnia 2013 r. Różnica tych kilku tygodni wymagała przyjętego przez organy procedowania w celu pełnego ustosunkowania się do żądania strony. Jakkolwiek żądanie to jest zakreślone tożsamo, to dotyczy w przypadku wniosku z dnia 22 kwietnia 2013 r. szerszego okresu. Niemniej jednak z uwagi na zbieżność czasową poczynione ustalenia w stanie faktycznym i prawnym pozwoliły na dokonanie identycznych ustaleń tak co do sytuacji materialnej strony jak i organu. W ocenie Sądu wydając rozstrzygnięcie organy miały na względzie okoliczności sprawy tak istniejące po stronie skarżącego, jak również uwzględniające cele i możliwości pomocy społecznej. Z uwagi na zarzuty podniesione w skardze należy zwrócić uwagę na ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że organy administracji w zakresie pomocy społecznej działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach muszą realizować powierzone im w ustawie cele (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2002 r. sygn. akt II SA/Gd 4332/01, Lex 77665; z dnia 21 grudnia 2005 r. sygn. akt I OSK 658/05, Lex nr 502005; oraz z dnia 25 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 624/07, Lex nr 500091). Istnienie potrzeby przyznania świadczeń z pomocy społecznej wymaga zbadania nie tylko posiadanych środków i dochodów, ale również całokształtu warunków życia osób chcących skorzystać z pomocy społecznej. Spełnienie, bowiem przesłanek warunkujących przyznanie pomocy, o których mowa w art. 7 ustawy, jak i nie przekroczenie kryterium dochodowego, określonego w art. 8 ust. 1 ustawy oraz cel żądania zgodny z tym, na który może być przyznana pomoc z art. 39 ustawy, nie są wystarczającym uzasadnieniem i jednocześnie gwarancją dla wnioskodawcy uzyskania świadczenia. Zdaniem Sądu okoliczności te zostały należycie ocenione przez organy orzekające w sprawie. Zarówno organ pierwszo jak i drugoinstancyjny podzieliły stanowisko strony co do jej trudnej sytuacji życiowej, czego – na co zwróciły uwagę –były decyzje o przyznaniu zasiłku celowego czy zasiłku stałego. Niemniej jednak w aspekcie przedmiotowego wniosku uznały, że brak jest podstaw do przyznania, niejako kolejnego zasiłku celowego, gdyż – co konsekwentnie podnosiły – strona skarżąca w tym czasie miała możliwość zaspokojenia wnioskowanej potrzeby ze środków własnych środków. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że ustawa o pomocy społecznej formułuje podstawową zasadę, zgodnie z którą każda osoba ma obowiązek pełnego wykorzystania własnych uprawnień, zasobów i możliwości w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej, a jeżeli nie wykonuje takiego obowiązku, to nie występuje podstawowa przesłanka udzielenia takiej osobie pomocy ze środków publicznych. Zgodnie z art. 39 tej ustawy świadczenia z zakresu pomocy społecznej w postaci określonych w nim m.in. zasiłków celowych przyznawane są w ramach uznania administracyjnego, o czym przesądza treść art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy, w których w odniesieniu do zasiłku celowego ustawodawca użył zwrotu "może być przyznany". Pozwala to organowi na wybór takiego rozstrzygnięcia, które uważa za najwłaściwsze dla osiągnięcia określonych omawianą ustawą celów pomocy społecznej, zarówno co do przyznania, jak i odmowy przyznania świadczenia, a także co do jego wysokości. Uznanie daje zatem organowi pewną swobodę przy podejmowaniu decyzji. O ile bowiem rozstrzygnięcie musi wynikać z okoliczności sprawy, ustalonych w trakcie postępowania administracyjnego, to zastosowana instytucja uznania administracyjnego powoduje, że organ nie jest zobowiązany spełniać każdego żądania strony w pełnym zakresie. Przyznanie stronie pomocy, w tym również w formie zasiłku celowego, uzależnione jest nie tylko od sytuacji materialnej strony i jej żądań. Rozpatrując wniosek o przyznanie zasiłku organ musi uwzględniać także ogólne zasady przyznawania pomocy społecznej. Oznacza to możliwość dostosowywania przez organ rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli odpowiadają one celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej, a także uzależnienie wysokości przyznanej pomocy zarówno od wielkości środków finansowych przyznanych z budżetu państwa na tę pomoc, jak i od liczby osób uprawnionych do korzystania z niej i ubiegających się o tę pomoc. W orzecznictwie i literaturze przedmiotu podnosi się, że "uznanie" to oznacza, że nie zawsze osoba spełniająca ustawowe kryteria do przyznania zasiłku celowego zasiłek ten otrzyma, ponieważ organ może, ale nie musi przyznać świadczenie. Nie zawsze też zasiłek celowy zostanie przyznany w wysokości zgodnej z oczekiwaniami osoby ubiegającej się o to świadczenie. Z przepisów prawa regulujących tryb przyznawania świadczeń z pomocy społecznej wynika, że udzielając stosownych świadczeń, organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Powyższe stanowisko znajduje swoje odzwierciedlenie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 1559/12, dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1560/10). Zaznaczyć także należy, że organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi. Tym samym słusznie organy pierwszej i drugiej instancji uznały, że rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego organ musi mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej o zasiłek, ale również interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej i potrzebujących wsparcia. Jeżeli zatem organ oceniając z jednej strony sytuację materialną i osobistą wnioskodawcy, a z drugiej strony własne możliwości finansowe, w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc i hierarchię zgłoszonych przez nich żądań, uzna, że nie istnieje możliwość przyznania zasiłku, to decyzji takiej – w ocenie Sądu – nie można zarzucić naruszenia prawa. Sąd rozpoznający skargę nie kwestionuje trudnej sytuacji materialnej, finansowej i zdrowotnej strony. Jednakże nie można pominąć tego, że – jak wynika z akt sprawy – strona skarżąca w czasie ubiegania się o przedmiotowy zasiłek wręcz regularnie korzystała z pomocy społecznej. W tej sytuacji nie można uznać, że uzyskując niemalże regularne wsparcie właściwego ośrodka pomocy społecznej przyznanie zasiłku celowego specjalnego jest prawnym obowiązkiem organu administracji, a po stronie wnioskodawczyni rodzi roszczenie do jego uzyskania. Podkreślić również należy, że osoby korzystające z pomocy nie mogą przyjmować pozycji roszczeniowej, traktując organy pomocy społecznej jako instytucję mającą regularnie finansować jej stale rosnące potrzeby. Stanowisko zbieżne z przytoczonym wyraził WSA w Warszawie w wyroku z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2998/13, a także WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 453/12. W ocenie Sądu nie można zatem zarzucić organom orzekającym w sparwie naruszenia przepisów prawa materialnego ani też przepisów procesowych w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Za niczym nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut braku pomocy ze strony ośrodka i "rutynowego podejścia" do sytuacji strony skarżącej – w szczególności w aspekcie rodzaju, wysokości czy częstotliwości przyznawanych jej środków finansowych z pomocy społecznej. Sąd uznał, że w toku postępowania administracyjnego zebrano w sposób wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty, a nadto prawidłowo go oceniono, uzasadniając przy tym w sposób przekonywujący zajęte w sprawie stanowisko. Zatem zaskarżona decyzja nie zapadła z przekroczeniem ram uznania administracyjnego i odpowiada prawu. W tym stanie rzeczy należało orzec, po myśli art. 151 P.p.s.a., jak w sentencji.