IV SA/Gl 57/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 27 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu postanawia: ustanowić dla skarżącej radcę prawnego z urzędu Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druku "PPF") skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie fachowego pełnomocnika – radcy prawnego z urzędu. Wnioskodawczyni wskazała, że jedyny jej dochód stanowi emerytura z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w wysokości 1123,90 zł netto (od września 2011 r.), której wysokość nie pozwala na pełne zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Skarżąca zamieszkuje samotnie w lokalu o powierzchni 33,5 m2 i nie posiada żadnych zasobów finansowych, ani tez przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. M. G. podkreśliła, że wobec trudnej sytuacji finansowej musi korzystać z trzech kredytów bankowych. Do wniosku o przyznanie prawa pomocy dołączono kopie przekazów pieniężnych dokumentujących koszty utrzymania - czynszu w wysokości 136,58 zł (za wrzesień), opłaty za gaz za trzy miesiące – 62,40 zł (za wrzesień), opłaty za energię elektryczną za dwa miesiące w wysokości 57,79 zł oraz opłaty za telefon w wysokości 30 zł. Dodatkowo przedłożono kopię potwierdzenia wykonania przelewu potwierdzającą wysokość uzyskiwanej emerytury. Na wezwanie Sądu, dokonane w sprawie oznaczonej sygn. akt IV SA/Gl 831/10 skarżąca przedłożyła dokumenty związane z posiadanymi przez nią obciążeniami kredytowymi oraz paragony dotyczące zakupu lekarstw. Z nadesłanych dokumentów wynika, że strona miesięcznie przeznacza około 460 zł tytułem spłaty rat kredytowych oraz średnio około 100 zł miesięcznie na zakup niezbędnych lekarstw. Mając powyższe na względzie zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia radcy prawnego z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Z oświadczeń skarżącej wynika, że nie posiada ona żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku, zaś jedynym stałym źródłem utrzymania jest dla niej emerytura, wynosząca 1123,90 zł netto. Mając przy tym na uwadze wysokość uzasadnionych kosztów utrzymania, w tym konieczność spłaty zaciągniętych kredytów należy uznać, iż nie jest to suma wystarczająca na poczynienie oszczędności wystarczających na sfinansowanie wynagrodzenia fachowego pełnomocnika. Zasadniczych zastrzeżeń nie rodzi również ani wysokość ani też struktura wydatków związanych z utrzymaniem się strony. Wobec tego uznano, że samodzielne ustanowienie radcy prawnego przekracza możliwości płatnicze skarżącej i mogłoby ją narazić na uszczerbek w koniecznym utrzymaniu. Na marginesie zauważyć również trzeba, że sytuacja materialna M.G. była poddana ocenie Sądu w sprawach oznaczonych sygnaturami akt IV SA/Gl 450/10 oraz IV SA/Gl 374/10, w których wnioski skarżącej o przyznanie prawa pomocy zostały uwzględnione. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.