IV SA/Gl 573/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, Sędziowie NSA Szczepan Prax (spr.), WSA Barbara Rymaszewska, Protokolant ref. Agnieszka Janecka, po rozpoznaniu w dniu 09 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Z. z dnia [...] r., nr [...]; 2) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] r. Starosta Z. na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 125, poz. 1371, ze zm.) odmówił udzielenia W. F. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy. Rozstrzygnięcie to oparto na ustaleniu, że w stosunku do wnioskodawcy Sąd Rejonowy w Z. w dniu [...] r. warunkowo umorzył postępowanie m.in. o przestępstwo z art. 291 § 2 KK, wyznaczając 2 - letni okres próby, poczynając od [...] r. Zdaniem organu administracyjnego strona może się ubiegać o wydanie licencji od [...] r., jeżeli przed tym terminem sąd nie podejmie postępowania na podstawie art. 68 kk. Wynikać to ma z art. 76 § 1kk. Dalej organ wywodził, że warunkowe umorzenie jest równoznaczne ze stwierdzeniem popełnienia przestępstwa, a sąd jedynie z racji jego wagi stosuje określony środek karny – w tym wypadku warunkowe umorzenie. Ponieważ warunkowe umorzenie jest równoważne skazaniu prawomocnym wyrokiem, dlatego wnioskodawca nie spełnia wymogu dobrej reputacji, określonego w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, który nie jest zachowany w razie skazania za przestępstwo przeciwko mieniu, do których zalicza się przestępstwo z art. 291 kk. Zaskarżoną decyzją, wydaną na skutek odwołania wnioskodawcy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, podzielając w całości przedstawione w niej ustalenia i wnioski. Organ odwoławczy podniósł dodatkowo, że nie można uwzględnić przedstawionej przez stronę informacji z Krajowego Rejestru Karnego, z której wynika, iż wnioskodawca nie figuruje w kartotece w podanym zakresie, tj. ustawy o transporcie drogowym. Według Kolegium ustawa ta przewiduje bowiem jedynie odpowiedzialność za niedopełnienie obowiązków określonych w art. 15 ust. 4 i orzekanie w tych sprawach następnie w trybie przepisów kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. W końcu kolegium omówiło znamiona przestępstw paserstwa z art. 291 – 292 kk. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, błędnie nazwanej "odwołaniem", W. F. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i udzielenie mu przedmiotowej licencji. Wywody skargi w istocie sprowadzają się do zarzutu, że skarżący nie został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne, a zatem nie zachodzi okoliczność, która według art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym wyłącza możliwość udzielenia licencji. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga okazała się zasadna, bowiem zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Otóż organy administracyjne odmówiły udzielenia skarżącemu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego uznając, że nie spełnia on przewidzianego w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym wymogu dobrej reputacji, a w szczególności warunku nieskazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne, m.in. przeciwko mieniu. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, a nawet poczynionych przez te organy ustaleń, stanowisko to należy uznać za błędne. Mianowicie organy potraktowały zastosowane w stosunku do skarżącego warunkowe umorzenie postępowania karnego za równoważne skazaniu prawomocnym wyrokiem sądu. Jest to pogląd całkowicie nieuprawniony. Wobec braku odmiennej regulacji na gruncie ustawy o transporcie drogowym użyte w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a tej ustawy pojęcie "skazania prawomocnym wyrokiem" należy interpretować zgodnie ze znaczeniem, jakie nadają mu przepisy właściwej gałęzi prawa, a więc prawa karnego i procedury karnej. Tymczasem zarówno w Kodeksie karnym jak i w Kodeksie postępowania karnego instytucja warunkowego umorzenia postępowania karnego jest wyraźnie wyodrębniona i nie może być utożsamiana z wyrokiem skazującym. Z art. 342 Kpk wynika w dodatku, że o warunkowym umorzeniu można nawet orzec postanowieniem, a nie wyrokiem. Z kolei art. 413 § 2 pkt 2 Kpk wskazuje, że wyrok skazujący zawiera rozstrzygnięcie co do kary, której przecież nie nakłada się w przypadku warunkowego umorzenia. Chybione też było powoływanie się przez organ I instancji na art. 76 § 1 kk, który dotyczy zatarcia skazania w przypadku zawieszenia wykonania kary, a nie przy warunkowym umorzeniu, które też następuje na okres próby ( art. 67 § 1 kk ). Na gruncie art. 5 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym nie ma natomiast możliwości zastosowania takiej reguły interpretacyjnej, która rozciągałaby pojęcie wyroku skazującego na warunkowe umorzenie postępowania. Po pierwsze – w omawianym zakresie przepis ten jest jasno sprecyzowany, a po drugie – w przypadku nakładania na obywateli obowiązków lub ograniczania ich praw przepisy prawa nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. W tym stanie rzeczy słusznie skarżący odwoływał się do informacji z Krajowego Rejestru Karnego, w której podano, iż w zakresie objętym art. 5 ustawy o transporcie drogowym nie figuruje on w kartotece karnej. Zapis ten oznacza więc potwierdzenie, że skarżący nie był skazany prawomocnie za przestępstwa wymienione w tym przepisie. Zupełnie błędne są natomiast uwagi organu odwoławczego na temat tej informacji. Ponieważ przepisy prawa materialnego zostały naruszone jednakowo przez organy obu instancji, dlatego dla końcowego załatwienia sprawy konieczne jest uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu podstawowego stopnia. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy zbadać pozostałe przesłanki, od których zależy wydanie stronie przedmiotowej licencji. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 135 i art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270, ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.