IV SA/Gl 574/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant Referent – stażysta Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2007r. sprawy ze skargi D. L. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Ś. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie stopnia niepełnosprawności oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] D. L. zwrócił się do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R. o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności w celu uzyskania zasiłku pielęgnacyjnego. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w dniu [...], na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 i art. 6b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 z późn. zm.), § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. Nr 139, poz. 1328), Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R. orzeczeniem nr [...] odmówił ponownego wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności na rzecz D. L.. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał, że orzeczeniem z dnia [...] nr [...] wnioskodawca został na stałe zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, a orzeczony stopień ma charakter trwały. Orzeczenie z dnia [...] doręczone zostało na adres wnioskodawcy w dniu [...] co potwierdziła własnoręcznym podpisem jego matka (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych). Pismem z dnia [...], przesłanym do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R. w dniu [...] za pośrednictwem poczty, D. L. odwołał się od powyższego orzeczenia z dnia [...] Wskazał, że jego stopień niepełnosprawności jest znaczny, co potwierdza lekarz neurolog oraz informował, że z uwagi na stan zdrowia nie będzie mógł osobiście stawić się w Wojewódzkim Zespole do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Ś.. Powiatowy Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R., po ponownym przeanalizowaniu sprawy, nie znalazł podstaw do zmiany swojego orzeczenia i przekazał odwołanie Wojewódzkiemu Zespołowi do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K.. Postanowieniem Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Ś. z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że zostało ono wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia określonym w § 19 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. Nr 139, poz. 1328). Podkreślono, że orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R. zostało doręczone w dniu [...] w trybie art. 43 K.p.a. Tym samym czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu [...] i z tym dniem orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R. stało się prawomocne. Nadto, złożone po terminie odwołanie nie zawiera wniosku (prośby) o przywrócenie terminu do jego wniesienia, co skutkowało stwierdzeniem uchybienia terminu do jego wniesienia. Skargą z dnia [...] D. L. domagał się ponownego rozpatrzenia wniosku z dnia [...] i wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności w celu uzyskania zasiłku pielęgnacyjnego. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i podkreślając, że skarżący nie przedstawił argumentów, które uprawdopodobniłyby, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd administracyjny, zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie. Natomiast stosownie do zapisu art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W tym trybie kontroli zostało poddane zaskarżone postanowienie. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować jego uchyleniem przez Sąd (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c P.p.s.a.). Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 P.p.s.a. Zasadniczą kwestią jest ustalenie, czy orzeczenie organu pierwszej instancji, od której odwołanie złożył skarżący zostało doręczone w sposób prawidłowy oraz czy zawiera prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia środka odwoławczego. W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje to, że orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R. zostało doręczone w dniu [...] w trybie art. 43 K.p.a. Stosownie do treści art. 43 K.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Przy czym pod pojęciem "nieobecności adresata w mieszkaniu" należy rozumieć każde spowodowane przejściowymi okolicznościami niezastanie odbiorcy w miejscu, które jest właściwe dla doręczeń. Odbiór przesyłki zawierającej powołane orzeczenie potwierdziła własnoręcznym podpisem matka skarżącego w dniu [...] Dodatkowo w przedostatnim zdaniu jego uzasadnienia zawarte jest prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania. Organ pierwszej instancji pouczył zatem skarżącego o wynikającym z art. 127 K.p.a. uprawnieniu do wniesienia odwołania od orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R. oraz trybie i terminie dokonania tej czynności. Oznacza to, że orzeczenie tego organu doręczone zostało w sposób prawidłowy i zawierało prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia środka odwoławczego. Bezspornie data doręczenia przesyłki zawierającej orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R. jest miarodajna do oceny, czy środek odwoławczy wniesiony został w terminie ustawowym. Okoliczność, że dorosły domownik nie doręczył w stosownym czasie przyjętego pisma do rąk adresata, nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 1997r. sygn. I SA/Łd 163/96). W zaistniałej sytuacji czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu [...] ([...]). Natomiast odwołanie od tego orzeczenia skarżący wniósł dopiero w dniu [...] pismem przesłanym za pośrednictwem poczty do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R. Wydanie zaskarżonego postanowienia przez organ drugiej instancji było zatem konsekwencją przekroczenia przez skarżącego czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania, określonego w art. 129 § 2 K.p.a. Skarżący powyższych okoliczności nie kwestionował i nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skoro więc odwołanie okazało się spóźnione, rozstrzygnięcie organu drugiej instancji jest prawidłowe. Postępowanie sądowe, którego zakres wyznacza skarga, nie obejmuje kontrolą przyczyn, z powodu których skarżący złożył odwołanie z przekroczeniem terminu ustawowego. Okoliczności te podlegałyby badaniu przez organ drugiej instancji właściwy do rozpatrzenia odwołania dopiero z chwilą złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W świetle przedstawionego stanu faktycznego zaakcentować trzeba postanowienia art. 58 § 1 i § 2 K.p.a. Zgodnie z brzmieniem wskazanych przepisów w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Przywołany powyżej stan normatywny pozwala uznać, że skarżący z całą pewnością wypełnił tylko jeden z obowiązków, a mianowicie wniósł odwołanie, czyli dopełnił czynności, dla której by wyznaczony termin. Jednakże z powyższych przepisów wynikają jeszcze dwa obowiązki, które muszą być spełnione, a mianowicie należy uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, a prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi do dokonania określonej czynności prawnej. Niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne tej kwestii nie obejmuje, gdyż spóźnione odwołanie nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności określonej w art. 129 K.p.a., ani nie usprawiedliwiało uchybienia terminu. Tym samym bezskuteczne jest zwracanie się już w skardze do Sądu o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, bowiem stosownie do art. 59 § 2 K.p.a. o przywróceniu terminu do dokonania takiej czynności postanawia ostatecznie organ odwoławczy, a więc do niego należy występować z takim wnioskiem. Skarga w tej mierze nie formułuje też żadnych zarzutów. Zauważyć przyjdzie, że zgodnie z zawartą w aktach administracyjnych oceną funkcjonowania społecznego, skarżący zamieszkuje wspólnie z matka i siostrą. Zatem nie ma przeszkód w tym, aby rodzina skarżącego udzieliła mu pomocy również w zakresie terminowego doręczenia lub przesłania pocztą odwołania. Świadczy o tym okoliczność odbioru orzeczenia organu pierwszej instancji przez matkę skarżącego, która nie pracuje i aktywnie uczestniczyła w postępowaniu sądowoadministracyjnym jako jego pełnomocnik. W tym stanie rzeczy, przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że nie zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie znalazł zatem podstaw prawnych do uwzględnienia skargi wobec czego na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.