IV SA/Gl 574/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska, po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] odmawiającą przyznania W. P. dodatku mieszkaniowego. Odpis powyższej decyzji został doręczony stronie w dniu 31 marca 2014 r. Pismem nadanym w dniu 2 maja 2014 r. W. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powołaną wyżej decyzję organu odwoławczego z dnia [...] W treści skargi zawarł wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Podniósł, że od grudnia ubiegłego roku przebywał w szpitalu. Jednocześnie oczekuje na operację, której termin ustalono na 8 maja 2014 r. Zaznaczył, że ma zainstalowany zewnętrzny zbiornik (cewnik), który uniemożliwia mu swobodne poruszanie. Dolegliwości bólowe z tym związane "naruszają jego psychikę i odwracają uwagę od codzienności". Skarżący o terminie zaskarżenia decyzji uświadomił sobie dopiero wieczorem 30 kwietnia 2014 r. Ponadto nadesłał miedzy innymi karty informacyjne leczenia szpitalnego z NZOZ Szpital [...] Centrum Urologii, z których wynika, że przebywał w tej placówce w okresie od 5 listopada 2013 r. do 12 listopada 2013 r. Jako zalecenia lekarskie wskazano między innymi utrzymanie cewnika moczowego przez okres około 3-4 miesięcy i kontrole w Poradni Urologicznej oraz Poradni Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Nadto skarżący był leczony w Szpitalu od 8 maja 2014 r. do 13 maja 2014 r. Pacjent wówczas został przyjęty celem leczenia przerostu stercza z całkowitym zatrzymaniem moczu. W stanie ogólnym dobrym wypisano go z placówki, z zaleceniami kontroli lekarskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się, zgodnie z art. 87 P.p.s.a., do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w tym piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Przepis art. 86 § 1 P.p.s.a. jednakże nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu, co daje możliwość uwzględnienia wszystkich istotnych okoliczności. Według ugruntowanego orzecznictwa jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Obowiązkiem strony jest dochowanie szczególnej staranności przy dokonywaniu wszelkich czynności procesowych i przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ponadto to na stronie ciąży wykazanie należytej staranności w uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu danego terminu. W konsekwencji przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, nie ryzykując zdrowiem lub życiem własnym bądź innych, lub nie narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe. Dla przykładu okolicznością wskazującą na brak winy osoby zainteresowanej w niedochowaniu terminu jest m.in.: przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 grudnia 2010 r., II SA/Łd 1199/10, Lex nr 755754). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżący podniósł, że od grudnia 2013 r. przebywał w szpitalu. Z nadesłanych kart leczenia szpitalnego wynika, że skarżący był leczony w szpitalu w okresie od 5 listopada 2013 r. do 12 listopada 2013 r. oraz od 8 maja 2014 r. do 13 maja 2014 r. Jednakże zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 31 marca 2014 r., a zatem w terminie otwartym do wniesienia skargi, który upłynął w dniu 30 kwietnia 2014 r. skarżący nie był w szpitalu. W. P. nie uprawdopodobnił również, że zainstalowany po pobycie w szpitalu cewnik całkowicie uniemożliwia mu swobodne poruszanie się. W ocenie Sądu pozostałe podnoszone we wniosku okoliczności w postaci problemów bólowych, z pamięcią oraz koncentracją nie stanowią nadzwyczajnych okoliczności uzasadniających uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. Zauważyć należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że przesłanką braku winy uzasadniającą uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu może być niemożliwa do przezwyciężenia przyczyna, która może wystąpić w postaci nagłej choroby. Musi być to jednak choroba nagła, niedająca się wcześniej przewidzieć, uniemożliwiająca wyręczenie się inną osobą oraz osobiste działanie. Tymczasem skarżący udokumentował leczenie medyczne od listopada 2013 r., a zatem jego choroba ma charakter stały. Równocześnie przedłożona dokumentacja medyczna w żaden sposób nie określa, czy w okresie w którym upływał termin do wniesienia skargi, choroba uniemożliwiła skarżącemu podjęcie jakichkolwiek czynności procesowych. Przeciwnie, zalecenia lekarskie zawarte w kartach leczenia szpitalnego nie wskazują, że skarżący w trakcie rekonwalescencji powinien "leżeć". Dopuszczalne jest zatem przyjęcie, że lekarze wystawiający kartę uznali, że możliwe jest ograniczone funkcjonowanie skarżącego, nawet z zainstalowanym cewnikiem. Wobec powyższego należy wskazać, że skarżący nie uprawdopodobnił, że w terminie właściwym do wniesienia skargi przytoczone dolegliwości uniemożliwiły mu nadanie skargi. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., Sąd postanowił jak sentencji.