IV SA/Gl 574/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi W.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu postanawia: odmówić przyznania wynagrodzenia Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 14 października 2014 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata (k. 36). Pismem z dnia 27 października 2014 r. Okręgowa Rada Adwokacka w K. poinformowała o tym, że pełnomocnikiem skarżącego został wyznaczony adwokat T.C. (k. 47). Kolejnym pismem z dnia 7 listopada 2014 r. ta sama Izba poinformowała, że nastąpiła zmiana pełnomocnika i został nim adwokat I.L. (k. 64). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 15 grudnia 2014 r. odrzucił osobistą skargę skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Adwokat T.C.. w dniu 2 stycznia 2014 r. złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu, oświadczając, że wynagrodzenie to nie zostało pokryte w całości ani w części (k. 101). W uzasadnieniu wniosku wskazał, że podjął czynności w sprawie, gdyż niezwłocznie po otrzymaniu informacji o wyznaczeniu go na pełnomocnika udał się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, gdzie zapoznał się z aktami i sporządził ich fotografie. Następnie przeanalizował stan faktyczny i prawny sprawy oraz otrzymał postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt I OZ 1062/14, a także skontaktował się z mandatem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., powoływanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis ten, w zakresie dotyczącym zasad przyznawania tego wynagrodzenia, nie zawiera uregulowania pełnego, lecz odsyła do zasad określonych, w przypadku adwokatów, w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 roku, poz. 461). W myśl § 2 ust. 1 tego rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego w sprawach, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze przedmiotu z treści wskazanych przepisów wywodzi się, że przepisy te nie nakładają obowiązku uwzględnienia każdego wniosku o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Wniosek ten podlega ocenie pod kątem jakości usług świadczonych w ramach prawa pomocy i ich wpływu na sytuację procesową strony. Przyznanie takiego wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu na podstawie art. 244 p.p.s.a., oznacza obciążenie Skarbu Państwa ciężarem finansowym z nim związanym. Stąd też, Sąd jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach przyznanego stronie prawa pomocy wynagrodzenie takie przysługuje jedynie za faktyczne i realne jej udzielenie. Samo zapoznanie się z aktami sprawy bez podjęcia dalszych czynności procesowych nie jest wystarczające dla uznania, że pomoc prawna w urzędu została stronie udzielona (por. postanowienie NSA z dnia 22 dnia grudnia 2004 r. o sygn. akt OZ 720/04; postanowienie NSA z dnia 18 października 2007 r. o sygn. akt II FZ 515/07; postanowienie NSA z dnia 16 czerwca 2010 r. o sygn. akt II FZ 143/10; postanowienie NSA z dnia 25 października 2011 r. o sygn. akt I OZ 790/11, postanowienie NSA z dnia 13 kwietnia 2012 r. o sygn. akt II OZ 214/12; wszystkie są opublikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA). Przeprowadzona analiza akt wskazuje, że w dniu 4 listopada 2014 r. adwokat T.C. przeglądał akta sądowe i administracyjne sprawy (k. 45). Pismem z dnia 7 listopada 2014 r. Okręgowa Rada Adwokacka w K. poinformowała o tym, że nastąpiła zmiana osoby pełnomocnika i został nim adwokat I.L. (k. 64). Zmiana ta oznaczała, że adwokat T.C. przestał być pełnomocnikiem skarżącego. W złożonym w dniu 14 stycznia 2015 r. wniosku o przyznanie wynagrodzenia adwokat T.C. podniósł wprawdzie, iż podjął w sprawie czynności mające polegać na zapoznaniu się z aktami sprawy i skontaktowaniu się ze skarżącym, lecz z akt sprawy nie wynika, aby podejmował w sprawie jakiekolwiek inne czynności. Ma to o tyle istotne znaczenie, że wskazane czynności miały wyłącznie charakter techniczny i trudno uznać, by nakład pracy z nimi związany był znaczny. Tym samym należy uznać, że w postępowaniu przed tut. Sądem wnioskodawca nie podjął czynności, które można by uznać za faktyczne udzielenie stronie skarżącej pomocy prawnej. Za udzielenie takiej pomocy nie może być uznanie samo przejrzenie akt sprawy, czy też wykonanie fotokopii, bez podjęcia jakichkolwiek dalszych czynności procesowych. Artykuł 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku - Prawo o adwokaturze (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 roku, nr 123, poz. 1058 z późn. zm.) stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ponosi Skarb Państwa. Tak więc wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 p.p.s.a. dotyczy tylko pomocy "udzielonej", przy czym musi to być pomoc faktycznie i realnie udzielona. W ocenie Sądu wskazane we wniosku czynności nie stanowią czynności świadczenia pomocy prawnej. Z akt sprawy nie wynika bowiem, by pełnomocnik podjął w imieniu skarżącego jakiekolwiek czynności procesowe. W szczególności nie złożył w jego imieniu żadnego pisma procesowego, czy też skargi kasacyjnej, bądź opinii o braku podstaw do jej wniesienia. Jedynie zostało mu doręczone postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt I OZ 1062/14, dotyczące osobistego zażalenia skarżącego na postanowienie tut. Sądu z dnia 20 sierpnia 2014 r. o sygn. akt IV SA/Gl 574/14, odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 250 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.