IV SA/Gl 574/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.), Sędzia NSA Szczepan Prax, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Rektora Politechniki C. z dnia [...] r. w przedmiocie zawieszenia w prawach studenta 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Rektora Politechniki C. z dnia [...] r. nr [...] i umarza postępowanie administracyjne; 2) zasądza od Rektora Politechniki C. na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W piśmie z dnia 4 kwietnia 2016 r. nr [...] Prorektor Politechniki [...] powołując się na postanowienie Prokuratury Rejonowej w C.– Północ w C. sygn. akt [...] o żądaniu wydania rzeczy w sprawie posłużenia się dokumentem stwierdzającym tożsamość innej osoby oraz podrobienia podpisu podczas wyborów przedstawicielstw elektorów uczelnianych na Wydziale Zarządzania Politechniki C. w dniu 18.03.2016r. na terenie Klubu Politechnik w C. przeciwko m.in. A.T., zarejestrowane w Dziale Nauczania w dniu 4 kwietnia 2016 r. oraz w oparciu o art. 214 ust. 1 ustawy z dnia 27.07.2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym – zawiesił A.T. w prawach studenta do czasu wydania orzeczenia przez komisję dyscyplinarną. W dniu 18 kwietnia 2016 r. A.T. złożyła pismo, w którym wniosła o anulowanie decyzji o zawieszeniu jej w prawach studenta zarzucając wadliwe wskazanie podstawy prawnej tej decyzji. Ponadto wskazała, że nigdy nie posłużyła się cudzym dokumentem stwierdzającym tożsamość innej osoby oraz nie podrobiła podpisu podczas wyborów przedstawicieli elektorów uczelnianych na Wydziale Zarządzania Politechniki [...], nawet nie przebywała na sali, w której odbywały się wybory. Decyzją z dnia [...] r. Rektor Politechniki [...] (dalej także "Rektor"), działając w oparciu o art. 127 § 3, art. 128 i art. 129 § 2, art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) oraz art. 66 ust. 2 w zw. z art. 207 ust. 2 i art. 214 § 5 ustawy prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku A.T. o ponowne rozpatrzenie sprawy - zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że A.T. została zawieszona w prawach studenta na podstawie art. 214 ust. 5 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, zaś w decyzji o zawieszeniu omyłkowo wskazano art. 214 ust. 1 tej ustawy, co należy traktować jako oczywistą omyłkę pisarską, a czytana całościowo decyzja w sposób oczywisty i jednoznaczny odnosi się do art. 214 ust. 5 ustawy. Omyłka ta pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji. Ponadto z treści postanowienia Prokuratury Rejonowej w C. – Północ w C. o żądaniu wydania rzeczy z dnia 31 marca 2016 r. wynika, że wobec A.T. toczy się postępowanie o czyn z art. 270 § 1 k.k. i art. 275 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. Tym samym, zdaniem organu, spełnione są przesłanki do zawieszenia w prawach studenta określone w art. 214 § 5 ustawy prawo o szkolnictwie wyższym, zgodnie z którym w razie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez studenta przestępstwa, rektor jednocześnie z poleceniem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego może zawiesić studenta w prawach studenta do czasu wydania orzeczenia przez komisję dyscyplinarną. Organ wskazał, że po dokonaniu ponownej analizy stanu faktycznego i prawnego, jak również argumentacji skarżącej uznał, że wniosek o uchylenie (anulowanie) decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach od wyżej opisanej decyzji Rektora A.T. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ja poprzedzającej. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w tym samym dniu w którym do Działu Nauczania Politechniki wpłynęło postanowienie z Prokuratury została zawieszona w prawach studenta bez przeprowadzenia z nią rozmowy w tej sprawie, choć mogła wówczas wyjaśnić i przedstawić dowody, świadków, np. wiele osób poświadczyłoby, że w ogóle nie była na sali gdzie odbywały się wybory, więc nie mogła posłużyć się czyimś dokumentem lub podrobić czyjś podpis. Ponadto w dniu 2 czerwca 2016 r. został wycofany jeden z zarzutów, tj. posłużenia się dokumentem stwierdzającym tożsamość innej osoby, jest więc kwestią czasu by i drugi z zarzutów został wycofany. Ponownie wskazała na wadliwą podstawę prawną decyzji zawieszającej ją w prawach studenta. Nadto za bezpodstawne uznała powołanie się w zaskarżonej decyzji na art. 214 § 5 ustawy prawo o szkolnictwie wyższym ponieważ nie ma uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa, gdyż żadna informacja z Prokuratury czy z Policji na temat uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa nie została Politechnice udzielona. Zaznaczyła także, że zawieszenie może nastąpić z jednoczesnym poleceniem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Tymczasem z rozmowy przeprowadzonej z Rzecznikiem dyscyplinarnym w dniu 1 czerwca 2016 r. wynikało, że żadne postępowanie wobec skarżącej nie toczyło i nie toczy się. Podniosła, że w wyniku "zawieszenia w próżni" nie wydano jej decyzji o przyznaniu stypendium dla najlepszych studentów, odmówiono wydania kart egzaminacyjnych, do tego dochodzą szykany, złośliwe docinki ze strony studentów. Ponadto podniosła, że decyzja została wydana przez Rektora pod presją i groźbą strajku niewielkiej grupy studentów przy wcześniejszych pikietach. Jednocześnie skarżąca wskazała, że rozpoznanie jej pisma o anulowanie decyzji nastąpiło dopiero po upływie miesiąca. W odpowiedzi na skargę Rektor Politechniki [...], reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniesiono, że pismem z dnia 4 kwietnia 2016 r. polecono Rzecznikowi Dyscyplinarnemu ds. Studentów w Politechnice [...] wszczęcie postępowania wyjaśniającego wobec A.T. W piśmie procesowym z dnia 17 stycznia 2017 r. pełnomocnik organu poinformował, iż skarżąca z dniem 15 września 2016 r. przywrócona została przez Rektora w prawach studenta, a nadto, że pismem z dnia 20 grudnia 2016 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej C. - Północ zawiadomił Politechnikę [...], iż zakończono skierowaniem aktu oskarżenia postępowanie przeciwko A.T., podejrzanej o popełnienie przestępstw z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. Na rozprawie skarżąca złożyła do akt dokumenty, w tym m.in. postanowienie z dnia [...] r. o umorzeniu dochodzenia o czyn z art. 270 § 1 k.k. , tj. podrobienia podpisu na liście studentów uprawnionych do głosowania w wyborach przedstawicielstw elektorów uczelnianych Wydziału Zarzadzania Politechniki C., pismo studenckiego komitetu protestacyjnego z dnia 2 kwietnia 2016 r. skierowanego do Rektora. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto - co wymaga podkreślenia – na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle wyżej przytoczonych kryteriów Sąd uznał, że zapadłe w sprawie decyzje nie mogą się ostać, bowiem naruszają przepisy prawa, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Rektora Politechniki [...] utrzymująca w mocy decyzję o zawieszeniu skarżącej w prawach studenta. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 214 ust. 5 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm., zwanej dalej także "ustawą"). Zgodnie z treścią tego przepisu w razie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez studenta przestępstwa rektor jednocześnie z poleceniem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego może zawiesić studenta w prawach studenta do czasu wydania orzeczenia przez komisję dyscyplinarną. Stosownie do treści art. 207 ust. 1 ustawy do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze z., wymienianej dalej jako "k.p.a.") oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Natomiast po myśli art. 207 ust. 2 ustawy - decyzje wydawane przez rektora w pierwszej instancji są ostateczne. W takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 k.p.a., a zatem strona niezadowolona z decyzji rektora może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Sprawa zawieszenia studenta w prawach studenta na podstawie art. 214 ust. 5 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym należy do kategorii indywidualnych spraw studentów, o których mowa w art. 207 ust. 1 tej ustawy, a więc znajduje do niej zastosowanie przytoczona procedura i po jej wyczerpaniu sprawa na skutek skargi strony może być rozpoznana przez sąd administracyjny. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że wprawdzie podstawa prawna decyzji rektora o zawieszeniu studenta w prawach studenta (art. 214 ust. 5 ustawy) zamieszczona została w rozdziale 6 działu IV ustawy zatytułowanym "Odpowiedzialność dyscyplinarna studentów" i sama decyzja związana jest z odpowiedzialnością dyscyplinarną studentów, to jednak decyzja taka nie jest wydawana w ramach postępowania dyscyplinarnego, ani w ramach poprzedzającego go postępowania wyjaśniającego, do którego mają odpowiednio zastosowanie przepisy k.p.k. (art. 223 ustawy). Powyższe prowadzi do wniosku, że przy jej wydaniu stosuje się przepisy k.p.a. Z brzmienia przywołanego wyżej 214 ust. 5 ustawy wynika, że decyzja o zawieszeniu w prawach studenta podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego, jednakże przy związaniu organu przesłanką formalną – uprzednie wydanie przez rektora rzecznikowi dyscyplinarnemu polecenia wszczęcia postępowania wyjaśniającego oraz przesłanką materialną w postaci uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez studenta przestępstwa. Wystąpienie tych przesłanek daje dopiero możliwość zastosowania dyspozycji określonej w tym przepisie, tj. zawieszenia w prawach studenta do czasy wydania orzeczenia przez komisję dyscyplinarną. Nie ulega przy tym wątpliwości, że zamieszczone we wskazanym przepisie pojęcie w postaci uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa nakłada na organ obowiązek ustalania jego treści w ramach okoliczności faktycznych danej sprawy. W tym bowiem zakresie organ nie działa w granicach uznania administracyjnego, lecz w oparciu o ustalone fakty. Uznanie administracyjne jest prawnie dopuszczalną przez przepis prawa materialnego możliwością alternatywnego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Nie jest to jednak to samo, co nadanie treści pojęciom przez ustalenie stanu faktycznego i konkluzje wynikające z tych ustaleń. Oznacza to, że uzasadnienie powinno zawierać wskazanie powodów przyjęcia przez organ, że doszło do uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa i musi być przekonujące. Organ jest zatem zobowiązany do przedstawienia argumentów przemawiających za przyjęciem, że przesłanka ta wystąpiła. Dopiero wystąpienie tej przesłanki (oraz przesłanki formalnej) daje rektorowi możliwość działania w ramach uznania administracyjnego. W konstrukcji przepisu art. 214 ust. 5 ustawy ustawodawca zastosował typowe dla uznania administracyjnego sformułowanie "rektor...może", jednocześnie nie przesądzając jakie są dalsze przesłanki skorzystania z tej możliwości (oprócz tych koniecznych), pozostawiając rektorowi możliwość działania w ramach uznania, a więc skorzystania z możliwości zawieszenia studenta w prawach studenta lub nie skorzystania. Do rektora więc należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy. Możliwość wyboru rozstrzygnięcia nie oznacza jednak, że decyzja rektora może być dowolna. W związku z tym organ powinien uzasadnić rozstrzygnięcie wskazując w szczególności jakie okoliczności skłoniły go do wyboru możliwości zawieszenia studenta w prawach studenta. Wydając decyzję organ winien mieć na względzie, że zawieszenie studenta w prawach studenta do czasu wydania orzeczenia przez komisję dyscyplinarną jest to swojego rodzaju środek zapobiegawczy, który nie może być stosowany jako surogat kary dyscyplinarnej. Zatem tym bardziej wyłączona jest dowolność motywacji rektora i wymagana jest odpowiednia waga przyczyny skorzystania przez rektora z możliwości zawieszenia studenta w prawach studenta. Jednocześnie wymaga podkreślenia, że uznaniowy charakter decyzji podejmowanych na podstawie art. 214 ust. 5 ustawy sprawia, że kontrola sądu sprowadza się do oceny, czy organ podejmując decyzję prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji mają swoje uzasadnienie w zabranym materiale dowodowym oraz czy dokonana ocena mieści się w granicach uznania. Natomiast ocena pod kątem kryteriów słuszności i celowości prowadzona jest wyłącznie w zakresie - czy organy administracji nie przekroczyły granicy uznania administracyjnego. Istotą decyzji uznaniowej jest bowiem pozostawienie organowi swobody wyboru określonego rozwiązania w ramach tzw. luzu decyzyjnego, jednakże z zastrzeżeniem, że wybór ten powinien być odpowiednio uzasadniony. Z uzasadnienia wyboru jednego z możliwych rozwiązań wynikać powinno dlaczego organ zdecydował się na zajęcie określonego stanowiska, w szczególności gdy przyjmuje się rozwiązanie negatywne dla strony. Uzasadnienie to w pełnym zakresie podlega kontroli sądu administracyjnego z zachowaniem prerogatyw organu wynikających z działania w ramach uznania administracyjnego. Ocenie sądu w takiej sytuacji podlega zatem, czy okoliczności podane przez rektora nie są dowolne i czy rozsądnie rzecz biorąc mogą uzasadniać skorzystanie przez organ z możliwości zawieszenia studenta w prawach studenta. Oczywistym jest bowiem, że podejmowanie decyzji opartych na uznaniu administracyjnym nie może oznaczać dowolności i arbitralności. Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja wskazanych wymogów nie spełnia. Decyzja zapadła w dniu [...] r. poza odwołaniem się do postanowienia Prokuratury Rejonowej w C. – Północ w C. o wydanie rzeczy w sprawie posłużenia się dokumentem stwierdzającym tożsamość innej osoby oraz podrobienia podpisu podczas wyborów przedstawicielstw elektorów uczelnianych na Wydziale Zarządzania Politechniki [...] w dniu 18.03.2016r. na terenie Klubu Politechnik w C. przeciwko m.in. A.T. nie zawiera żadnego uzasadnienia dlaczego organ uznał, że doszło do uzasadnionego popełnienia przestępstwa. Przede wszystkim natomiast organ nie zawarł jakiejkolwiek argumentacji przemawiającej za koniecznością zawieszenia skarżącej w prawach studenta. Działając w ramach uznania administracyjnego organ nie wskazał motywów, które wyjaśniałyby oraz usprawiedliwiały wybór rozstrzygnięcia, czym naruszył art. 7, art. 8, art. 11 oraz 107 § 3 k.p.a. oraz art. 214 ust. 5 ustawy. Wadliwości tej nie usunął także organ orzekając w związku z wnioskiem studentki o ponowne rozpoznanie sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy ograniczył się bowiem do opisu przebiegu postępowania, przywołania postanowienia prokuratora, ogólnego stwierdzenia, że zostały spełnione przesłanki z art. 214 ust. 5 ustawy oraz, że po analizie istniejącego stanu faktycznego i prawnego jak również argumentacji skarżącego w ocenie organu argumentacja ta, jak i wniosek o uchylenie decyzji nie zasługują na uwzględnienie. Tymczasem orzekając w trybie art. 127 § 3 k.p.a. organ działa jako "instancja" merytoryczna, a więc taka, która jest zobowiązana do załatwienia i rozstrzygnięcia sprawy, z uwzględnieniem wszystkich zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.). Stanowi to bowiem konsekwencję przyjętego na gruncie k.p.a. modelu postępowania oraz jego logiki, z których wynika, że instancja odwoławcza jest instancją merytoryczną. Oznacza to, że organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji zobowiązany jest zawrzeć własne ustalenia faktyczne oraz rozważania wskazujące na motywy podjęcia rozstrzygnięcia. Ponadto uzasadnienie to winno zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do twierdzeń i zarzutów zawartych w odwołaniu. Natomiast organ ani nie zawarł takich ustaleń i rozważań, ani nie odniósł się do argumentacji skarżącej w kwestii zarzucanych jej czynów. Powyższe oznacza, że obie decyzje wymykają się spod kontroli sądu, bowiem nie wiadomo jakimi motywami kierował się organ uznając, że w danych okolicznościach zawieszenie skarżącej w prawach studenta jest uzasadnione i konieczne. Jednocześnie, co wymaga podkreślenia, organ decyzją z [...]r. przywrócił studentkę w prawach studenta, choć w dacie wydania tej decyzji stan faktyczny, który zdecydował o zawieszeniu w prawach studenta nie uległ zmianie, zaś studentka we wniosku o przywrócenie jej w prawa studenta przywołała podobną argumentację odwołując się od decyzji o zawieszeniu w prawach studenta. Takie postępowanie organu wskazuje na arbitralność podjęcia decyzji o zawieszeniu w prawach studenta, co jak wyżej już wskazano czyni ją wadliwą. Zatem z wyżej wskazanych powodów zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ja decyzja naruszają przepisy prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co było wystarczające do uchylenia zapadłych w sprawie decyzji. Niezależnie od powyższego wskazać należy na inne dostrzeżone uchybienie. Otóż decyzja o zawieszeniu w prawach studenta z dnia [...]r. nie została wydana przez Rektora, który w świetle art. 214 ust. 5 jest organem uprawnionym do wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia, lecz przez Prorektora ds. Nauczania. Tymczasem z pełnomocnictwa nr [...] znajdującego się w aktach przedłożonych Sądowi wynika, że Prorektor został upoważniony do przekazania do rzecznika dyscyplinarnego sprawy posłużenia się dokumentem stwierdzającym tożsamość innej osoby oraz podrobienia podpisu podczas wyborów przedstawicielstw elektorów uczelnianych na Wydziale Zarzadzania Politechniki [...] przez A.T. Natomiast w odpowiedzi na skargę dla uzasadnienia wydania decyzji przez Prorektora powołano się właśnie na to pełnomocnictwo. Tymczasem pełnomocnictwo to nie obejmuje upoważnienia do wydania decyzji o zawieszeniu w prawach studenta. Oznacza to, że na podstawie wskazanego wyżej pełnomocnictwa Prorektor nie legitymował się upoważnieniem do wydania przedmiotowej decyzji. Jednocześnie w postępowaniu przed organem odwoławczym kwestia ta nie została jednak zauważona ani wyjaśniona, choć miała ona istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie. Dodatkowo już tylko można wskazać, że odrębnym pismem z dnia 4 kwietnia 2016 r. Prorektor zwrócił się do Rzecznika Dyscyplinarnego ds. Studentów w Politechnice [...] o wszczęcie dyscyplinarnego postępowania wyjaśniającego przeciwko A.T. w związku z zawieszeniem jej w prawach studenta, do czego, jak wyżej wskazano, był upoważniony. Niemniej jednak zwraca uwagę, że w świetle regulacji art. 214 ust. 5 ustawy polecenie wszczęcia postępowania wyjaśniającego jest warunkiem koniecznym do wydania decyzji o zawieszeniu studenta, a więc musi jednocześnie już istnieć wydane polecenie wszczęcia postępowania. Oznacza to, że zawieszenie studenta może nastąpić natychmiast po poleceniu wszczęcia postępowania wyjaśniającego, bądź w dłuższym czasie po tym poleceniu (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1774/13 publik. w orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem z treści decyzji o zawieszeniu w prawach studenta nie wynika, aby organ poinformował o poleceniu wszczęcia postępowania wyjaśniającego przez rzecznika dyscyplinarnego, zaś w piśmie skierowanym do Rzecznika Dyscyplinarnego ds. Studentów z dnia 4 kwietnia 2016 r. o wszczęcie dyscyplinarnego postępowania wyjaśniającego została zawarta informacja, że studentka została zawieszona w prawach studenta do czasu wydania orzeczenia przez komisję dyscyplinarną. Zwraca także uwagę, że w aktach brak dowodu doręczenia ww. pisma Rzecznikowi. Natomiast w aktach znajduje się pismo Rzecznika Dyscyplinarnego z dnia 10 czerwca 2016 r. skierowane do skarżącej, z którego wynika, że w przypadku wszczęcia postępowania wyjaśniającego odpis postanowienia otrzymuje rektor oraz obwiniona. Tymczasem w aktach brak takiego postanowienia, natomiast skarżąca w skardze oraz na rozprawie utrzymywała, że takie postępowanie wobec niej nie zostało wszczęte. Natomiast odnosząc się do podnoszonej kwestii podstawy prawnej rozstrzygnięcia zgodzić się należy, że w decyzji o zawieszeniu w prawach studenta powołano przepis, tj. art. 214 ust. 1, który w żadnym razie nie mógł stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięcia, gdyż dotyczy on przekazania przez rektora sprawy do sądu koleżeńskiego zamiast rzecznikowi dyscyplinarnemu, a nie o zawieszeniu w prawach studenta. Błędne wskazanie ww. przepisu jako podstawy prawnej decyzji o zawieszeniu w prawach studenta jest naruszeniem przepisów postępowania, niemającym jednak wpływu na wynik sprawy. Decyzja określająca błędnie podstawę prawną nie jest bowiem wydana bez podstawy prawnej, o ile ta podstawa prawna rzeczywiście istnieje, lecz dotknięta jest jedynie wadą procesową z racji naruszenia art. 107 § 1 k.p.a., która to zaś wada sama w sobie nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 76/16 publik. w orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na wcześniejsze wywody uznać należało, że zapadłe w sprawie decyzje zostały wydane z naruszeniem 214 ust. 5 Prawa o szkolnictwie wyższym oraz przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w konsekwencji skutkować musiało koniecznością ich uchylenia na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) P.p.s.a. Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a, umorzył postępowanie administracyjne, gdyż skarżąca w związku z decyzją Rektora została przywrócona w prawa studenta, a zatem dalsze postępowanie w tym zakresie byłoby bezprzedmiotowe.