IV SA/Gl 575/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, , , po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji w kwestii wniosku pełnomocnika strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi. Na podstawie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w M. z dnia [...] r. B. S. został zwolniony ze służby z dniem 30 czerwca 2011 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji. Od powyższej decyzji B.S. reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego J. W. wniósł odwołanie. W wyniku wniesionego odwołania Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją nr [...] z dnia [...] r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia policjanta ze służby w Policji i w tym zakresie wyznaczył datę zwolnienia ze służby na dzień 31 lipca 2011 r., w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Decyzja została doręczona na wskazany przez pełnomocnika adres dnia 13 lipca 2011 r. Pismem z dnia 22 kwietnia 2014 r. radca prawny J. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Gliwicach skargę na opisaną wyżej decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. wraz wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Uzasadniając wniosek pełnomocnik wskazał, że o decyzji dowiedział się w dniu 17 kwietnia 2014 r. podczas zapoznawania się z aktami w siedzibie Okręgowej Izby Radców Prawnych w K., a uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy ponieważ doręczenie decyzji nastąpiło z naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w czasie kiedy przebywał on na urlopie w G. W odpowiedzi na skargę organ oświadczył, że decyzja została doręczona na wskazany w pełnomocnictwie adres dnia 13 lipca 2014 r. Odbiór decyzji pokwitowała obecna w mieszczącym się w tym samym lokalu Biurze [...] s.c. dorosła córka J. W., która zobowiązała się oddać przesyłkę adresatowi. W kolejnym piśmie z dnia 18 czerwca 2014 r. radca prawny J. W. podniósł, że organ podaje nieprawdziwe dane usiłując usprawiedliwić swe uchybienie w zakresie doręczenia. Zdaniem pełnomocnika doręczenie nie mogło nastąpić do rąk jego dorosłej córki bowiem w okresie od 30 czerwca 2011 r. do dnia 15lipca 2011 r. wraz z żoną, córkami, wnukami oraz zięciami przebywał na urlopie na dowód czego przedłożył zdjęcia wraz z potwierdzeniem rezerwacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. W punkcie wyjścia należy stwierdzić, że warunkiem niezbędnym dla merytorycznego rozpoznania wniosku jest ustalenie, iż miało miejsce uchybienie terminu do dokonania czynności. W rozpoznawanej sprawie ustalenie to uzależnione jest między innymi od oceny prawidłowości doręczenia zaskarżonej obecnie decyzji. W tych ramach należy odnotować, że decyzja organu odwoławczego została w tym przypadku doręczona dnia 13 lipca 2011 r. do rąk pełnoletniej córki J.W. o czym świadczy uczynione przez nią pokwitowanie na zaskarżonej decyzji. Uzasadniając tę konkluzję należy wskazać w pierwszej kolejności, że stosownie do treści art. 43 kodeksu postępowania administracyjnego w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Przenosząc to na grunt tej sprawy przyjęto, że doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 13 lipca 2011 r. W sytuacji, gdy stwierdzono, że doszło do uchybienia terminu do wniesienia skargi, dopuszczalnym jest orzekanie w przedmiocie wniosku o jego przywrócenie. Przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., przewiduje, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto strona winna równocześnie z wnioskiem dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii terminowości złożenia rozpatrywanego wniosku, Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem ustawowego terminu. Oceny wymagała zatem przesłanka braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się natomiast z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Dokonując takiej oceny należy przyjąć obiektywny miernik staranności, zgodnie z którym o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona, obiektywnie nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody. Okoliczności wskazane we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie stanowią przesłanki przywrócenia terminu zgodnie z art. 86 P.p.s.a. bowiem nie wskazują one na brak winy strony w uchybieniu terminu. Sąd zauważa, że zaskarżona decyzja została wydana na skutek złożonego przez pełnomocnika skarżącego odwołania, a zatem powinien się on spodziewać się, że zostanie wydane i doręczone jej rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Doręczenie zastępcze, o którym mowa w art. 43 k.p.a., skutkuje tym, że od daty tego doręczenia zastępczego rozpoczyna się bieg terminu do wniesienia skargi, gdyż pokwitowanie odbioru decyzji przez osobę w tym trybie, uznaje się jak doręczenie jej adresatowi. Jeżeli osoba, do rąk której dokonano doręczenia zastępczego, nie powiadomiła adresata o decyzji to zaniechanie tej osoby wywołuje skutki dla adresata rozstrzygnięcia i nie stanowi okoliczności uprawdopodobniającej, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi przez adresata nastąpiło bez jego winy. Sąd nie ma podstaw aby twierdzić, że przesyłka skierowana na adres pełnomocnika skarżącego nie została doręczona w trybie zastępczym wskazanym w art. 43 k.p.a. Pełnomocnik podnosi, że w lipcu 2011 r. przebywał na urlopie w G. wraz z całą rodziną. Jak wynika natomiast z pokwitowania umieszczone na decyzji [...] r. orzeczenie to zostało odebrane przez córkę J. W. Wskazana okoliczność przebywania na urlopie poza miejscem zamieszkania nie może być uznana za wyłączającą winę pełnomocnika skarżącego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.