IV SA/Gl 578/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Michalik po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.D. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej p o s t a n a w i a: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz B.D. kwotę 200 zł (dwieście zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] r., nr [...] mocą której odmówił B.D. przyznania uprawnień do świadczenia pieniężnego. W dniu 22 kwietnia 2011 r. B.D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wyżej przywołaną decyzję wnosząc o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o oddalenie skargi nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi. Następnie organ w piśmie z dnia 28 grudnia 2011 r. zwrócił się do Sądu o wypożyczenia akt administracyjnych sprawy w związku z wpływem korespondencji od skarżącego. W dalszej kolejności Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w piśmie z dnia 17 stycznia 2012 r. ponownie zawarł swoje stanowisko w sprawie wnosząc o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżący podniósł, iż jego rodzeństwo w identycznym stanie faktycznym uzyskało uprawnienie do otrzymania wnioskowanego przez niego świadczenia pieniężnego. Organ zaznaczył, że po ponownym zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie decyzją z dnia [...] r., nr [...] uwzględnił skargę B.D. w całości i w konsekwencji przyznał skarżącemu wnioskowane świadczenie w maksymalnym wymiarze określonym w art. 3 ust. 1ustawy o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do racy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich. Rozstrzygnięcie powyższe, jak wynika z informacji nadesłanej przez organ (k. 40) nie zostało przez skarżącego zaskarżone w przepisanym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego ma miejsce wówczas, kiedy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie organu zostanie pozbawione bytu prawnego w rezultacie skorzystania przez organ z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z akt administracyjnych wynika, że Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną w trybie autokontroli uchylił zaskarżoną do Sądu decyzję własną i przyznał skarżącemu wnioskowane świadczenie. Rozstrzygnięcie to nie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego. Zatem skarżona decyzja utraciła byt prawny na skutek jej uchylenia. W tej sytuacji, skoro decyzja, przeciwko której skarga była skierowana, została wyeliminowane z obrotu prawnego postępowanie stało się bezprzedmiotowe, co natomiast skutkuje koniecznością jego umorzenia. Konsekwencją umorzenia postępowania z przyczyn określonych w art. 54 § 3 P.p.s.a. jest orzeczenie o obowiązku zwrotu przez organ administracji skarżącemu kosztów postępowania przy zastosowaniu art. 201 § 1 P.p. s.a. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i art. 201 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.