IV SA/Gl 579/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.D. (D.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy postanawia wniosek A.D. o przyznanie prawa pomocy pozostawić bez rozpoznania. W skardze z dnia 8 czerwca 2012 r. A.D. wniósł o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wniosek swój uzasadnił faktem, że jest osobą schorowaną, niewidomą i osiąga niskie dochody. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 6 lipca 2012 r. skarżący został wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu dnia 23 lipca 2012 r. W związku z powyższym termin do jego wykonania upłynął dnia 30 lipca 2012 r. Dnia 27 lipca 2012 r. A.D. stawił się osobiście w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach, gdzie ustnie do protokołu zażądał ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Skarżący wniosek swój uzasadnił niskimi dochodami, które uniemożliwiają mu ustanowienie pełnomocnika z wyboru oraz swoją niepełnosprawnością, która powoduje, że jest niezdolny do samodzielnej egzystencji. Ponadto A.D. wskazał, że utrzymuje się z renty inwalidzkiej w wysokości 920 zł miesięcznie, w tym 186 zł zasiłku pielęgnacyjnego, z czego znaczną część wydaje na wyżywienie, utrzymanie domu oraz leki. Wnioskodawca oświadczył, że nie posiada na własność majątku, wartościowych rzeczy, jest natomiast w znacznym stopniu zadłużony. Wnioskodawca nie przedłożył w wymaganym terminie urzędowego formularza "PPF" wobec czego referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 9 sierpnia 2012 r. pozostawił jego wniosek bez rozpoznania. Dnia 4 września 2012 r. A. D. złożył ustnie do protokołu sprzeciw od zarządzenia z dnia 9 sierpnia 2012 r. Pismem z dnia 5 lutego 2013 r. skarżący ponownie został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie praw pomocy, poprzez nadesłanie wniosku na urzędowym formularzu "PPF", który do formularz został dołączony do wezwania. A.D. dnia 18 marca 2013 r. zwrócił do Sądu niewypełniony formularz wraz z oświadczeniem, że jest osobą niewidomą i niepełnosprawną, w związku z czym sprawia mu trudność wypełnienie formularza, a Dyrektor Zakładu Karnego w R., w którym przebywał odmówił mu pomocy przy jego wypełnieniu. W związku z treścią oświadczenia Sąd zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego z zapytaniem, czy A.D. złożył prośbę o pomoc przy wypełnieniu formularza "PPF". Dyrektor Zakładu Karnego w piśmie z dnia 9 maja 2013 r. poinformował, że nie ujawniono żadnego twierdzenia A. D. dotyczącego odmowy udzielenia pomocy w wypełnieniu formularza "PPF". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na mocy art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, dalej p. p. s. a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Z kolei z treści art. 252 § 2 p. p. s. a. wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, według wzoru, który ustalony został w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. nr 227, poz. 2245). Skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w skardze, w związku z czym dnia 19 lipca 2012 r. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego tegoż wniosku, poprzez złożenie go na urzędowym formularzu, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. Nadmienić należy, że A.D. został prawidłowo pouczony o rygorze pozostawienia wniosku bez rozpoznania w wypadku niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie. Bezspornym jest, że w wyznaczonym terminie, który upłynął dnia 30 lipca 2012 r. A. D. nie przedłożył formularza, o który został wezwany, co uzasadniało pozostawienie jego wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 252 § 2 p. p. s. a. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje zwolnienia wnioskodawcy z obowiązku złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu "PPF", nawet w wypadku gdy wnioskodawca jest osobą niewidomą czy niepełnosprawną. Powyższe wynika z treści art. 252 § 2 i 257 p. p. s. a., które są przepisami bezwzględnie obowiązującymi i od których ustawodawca nie przewidział żadnych wyjątków. Ponadto należy podkreślić, że wbrew twierdzeniom skarżącego, niepełnosprawność nie uniemożliwiała mu wykonanie wezwania z dnia 19 lipca 2012 r., ponieważ ustanowiony został dla niego przez Sąd Rejonowy K. kurator w osobie A.S.. Jak jednak wynika z pisma kuratora z dnia 12 października 2012 r. nie miała ona możliwości bieżącego przekazywania wiadomości oraz odczytywania korespondencji z uwagi na nieobecność A. D. w miejscu zamieszkania. Jak poinformowała kurator, podczas ostatniej wizyty skarżący nie wpuścił kuratora do mieszkania i kategorycznie odmówił dalszego kontaktu. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 260 p. p. s. a. oraz art. 252§ 2 w zw. z art. 257 p. p. s. a. Sąd postanowił jak w sentencji.