IV SA/Gl 581/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 października 2016 r. sprawy ze skargi D. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie przyznania zasiłku stałego oddala skargę. Prezydent Miasta R. decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił w całości swoją decyzję z dnia [...] w sprawie przyznania D. C. zasiłku stałego. Z decyzją tą nie zgodziła się strona, która reprezentowana przez adwokata A. W. pismem z dnia 8 kwietnia 2016 r. wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. Decyzji tej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego a to postanowień art. 8 ust. 1, 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej. W odwołaniu tym pełnomocnik odwołującego się skupił swoją uwagę na zagadnieniach związanych z naruszeniem przez organ pierwszej instancji przywołanego powyżej przepisu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wydanym na podstawie art. 134 w związku z art. 129 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy pouczył stronę o prawie do wniesienia środka odwoławczego, natomiast w rozpoznawanej sprawie decyzja organu pierwszej instancji została doręczona stronie w dniu 24 marca 2016 r. co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. Następnie organ ten zauważył, że termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 7 kwietnia 2016 r., natomiast pismo będące odwołaniem sporządzone zostało w dniu 8 kwietnia 2016 r., a w urzędzie pocztowym nadane w dniu 11 kwietnia 2016 r., czyli po upływie terminu do jego wniesienia, a strona nie złożyła wniosku o jego przywrócenie. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w imieniu D. C. wniosła adwokat A. W. W skardze tej zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na nienależytym wyjaśnieniu stanu faktycznego w sprawie i nie rozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego skutkującego błędem w ustaleniach faktycznych sprowadzających się do uznania, że decyzja będąca przedmiotem odwołania została stronie doręczona w dniu 24 marca 2016 r. w sytuacji, gdy zwrotne potwierdzenie doręczenia decyzji znajdujące się w aktach sprawy dotyczy innego pisma kierowanego do strony. W konsekwencji pełnomocnik skarżącego wnosi o uchylenie powyższego postanowienia oraz o zobowiązanie organu pierwszej instancji do przekazania całości dokumentacji dotyczącej przedmiotowej sprawy jak również o zwrócenie się do doręczyciela przesyłek z dnia 4 marca 2016 r. i z dnia 22 marca 2016 r. o ustalenie daty ich doręczenia. W motywach skargi podniesiono błędność ustaleń organu odwoławczego w zakresie doręczenia decyzji z dnia [...] jak również wskazano na trudną sytuację materialną skarżącego i podniesiono, że został on pozbawiony jakichkolwiek środków do życia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 wyżej wymienionej ustawy wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ. U. z 2016 r., poz. 1066) nie wykazała bowiem, aby zaskarżony akt nie odpowiadał wymogom prawa. Stosownie do postanowień art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie do wniesienia odwołania. Rozstrzygnięcie takie podejmowane jest wówczas, gdy strona tego postanowienia w terminie otwartym do dokonania określonej czynności tej czynności nie dokona. Po myśli art. 58 powyższego Kodeksu organ przywróci termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli ten uprawdopodobni brak winy w uchybieniu terminu. Prośbę taką należy wnieść w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu oraz dokonać danej czynności. W rozpoznawanej sprawie istota sporu między skarżącym reprezentowanym przez profesjonalnego pełnomocnika a organem administracji sprowadza się do tego, czy w aktach sprawy zalega zwrotne potwierdzenie doręczenia decyzji z [...] czy też nie i to, w którym dniu rozstrzygnięcie to zostało doręczone stronie. W aktach sprawy przedłożonych przez organy administracji znajduje się decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] i do tej decyzji dołączone jest zwrotne potwierdzenie jej odbioru. Z informacji zamieszczonych na tym zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 22 marca 2016 r. Nadto dostrzec należy, że wskazana powyżej decyzja zawiera prawidłowe pouczenie o możliwości wniesienia odwołania do organu wyższego stopnia. W świetle powyższego ustalenia przyjdzie stwierdzić, że zarzuty sformułowane w skardze nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Wbrew twierdzeniom skargi zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy, a wskazujące na odbiór pisma w dniu 24 marca 2016 r. odnosi się do przedmiotowej decyzji, a wynika to z numeru rozstrzygnięcia wpisanego na tym dokumencie. Tym samym zarzut naruszenia postanowień art. 7 czy art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie znajduje potwierdzenia, a twierdzenia zawarte w skardze, iż zwrotne potwierdzenie odbioru zalegające w aktach dotyczy innego pisma nie jest trafne. Na marginesie przyjdzie zauważyć, że w skardze skierowanej do tutejszego Sądu podniesiono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, jednakże poza stwierdzeniami o charakterze ogólnym nie zamieszczono żadnych konkretnych informacji. Odnosząc się do wskazanego zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma organu administracji podniesiono, że dotyczy ono innego pisma tego organu, jednakże nie wskazano jakiego pisma i z jakiego dnia, jak również w oparciu o jakie argumenty przyjęto takie twierdzenie. W świetle powyższego postawiony zarzut nie mógł zostać uwzględniony, gdyż analiza tego zwrotnego potwierdzenia odbioru nie rodzi żadnych wątpliwości, że wiązane musi być ze wskazaną decyzją. Skoro organ odwoławczy w sposób prawidłowy zgromadził materiał dowodowy niezbędny dla podjęcia kwestionowanego rozstrzygnięcia i dokonał prawidłowej analizy stanu normatywnego, zatem brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. Wobec powyższego stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.